เอาเรื่องหลุมศพมาพูด ไม่ใช่เรื่องอัปมงคลชวนหดหู่หรอกนะ

แต่มานึกทบทวนดูแล้ว

คนเราที่ทำมาหากิน เช้ามาไปทำงาน เย็นมากินข้าวดูทีวี นอน

วงวรมันไม่ค่อยแตกต่าง ไปอย่างเนี่ย เผลอแป๊บๆ ก็จะหมดปีอีกล่ะ

เคยมีช่วงเวลาที่จะได้หยุดคิดกันบ้างไหมว่า

ณ วันที่ทอดร่าง อยากให้เขาพูดถึงว่าอย่างไรกัน

และบนป้ายหลุมศพ จะมีคำอะไรบ้าง เช่น

...ผู้อันเป็นที่รัก ....ผู้ที่ความสงบระงับอยู่เป็นนิจ....นักสู้ผู้ยิ่งใหญ่ ฯลฯ

 

เวลาที่คิดอย่างนั้นแล้ว ก็อาจมาทำให้การดำเนินชีวิตทุกวันๆ คล้อยไปตามนั้น

จะเรียกว่า เป้าหมายกำหนดปัจจุบัน ก็ได้มั้ง

คุณๆ ล่ะคิดกันอย่างไงบ้าง

..