สมหมายเป็นเศรษฐีประจำเมืองใต้ เขามีลูกน้องผู้จงรักภักดีหนึ่งคนชื่อสมใจ วันหนึ่งสมหมายกับสมใจเดินทางไปด้วยกัน สมหมายเห็นหนูตายอยู่ข้างทาง เขาจึงกล่าวว่า ใครเอาหนูตายตัวนี้ไปขายได้ ต่อไปภายหน้าผู้นั้นจะร่ำรวย สมใจลูกน้องคนสนิทได้ยินดังนั้น เขาได้นำซากหนูตัวนั้นไปขายให้คนเลี้ยงแมวในตัวเมือง โดยบอกคนเลี้ยงแมวว่าถ้าขายได้จะรวยในภายหน้าตามที่เจ้านายว่าไว้ คนเลี้ยงแมวสงสารเลยซื้อหนูตายตัวนั้นในราคา 100 บาท

ต่อมาเขาเห็นคนเก็บดอกไม้หาบดอกไม้มาเขาคิดว่าผู้คนเหล่านั้นคงหิวน้ำ เขานำเงินนั้นไปซื้อน้ำอ้อยแล้วแจกกลุ่มคนดังกล่าว ฝ่ายคนเก็บดอกไม้ตอบแทนเขาด้วยให้ดอกไม้คนละดอกสองดอก เขานำดอกไม้เหล่านั้นไปขายในร้านตลาดได้เงินมา 1,000 บาท จากนั้นไม่นานเกิดพายุพัดรุนแรงต้นไม้ในสวนเจ้าเมืองหักโค่น เขาจึงขันอาสานำไม้เหล่านั้นออกจากสวนโดยเขานำน้ำอ้อยแจกเด็กหลายร้อยคนที่เลี้ยงวัวควายอยู่ทุ่งนาแถวนั้นและวานให้ช่วยขนกิ่งไม้เหล่านั้นเอามากองไว้ด้านนอกวัง

ต่อมาเขาขายไม้ฟืนเหล่านั้นให้นายช่างทำหม้อได้เงินมา 10, 000 บาท เขานำเงินที่ได้ไปซื้อหญ้ามาแล้วขายให้คนเลี้ยงม้าได้เงินมา 100,000 บาท เขาทราบว่าจะมีเรือสำเภาเข้ามาจอดร้อยลำเขาจึงติดต่อซื้อสินค้าในเรือทั้งหมดและได้ขายต่อไปให้พ่อค้าคนกลาง เขาได้เงินมา 1,000,000. บาท

บัดนี้เขาได้รำลึกถึงคนชี้ขุมทรัพย์ให้คือสมหมายเจ้านายเก่าของเขาเอง เขานำเงินครึ่งล้านไปมอบให้สมหมายเพื่อขอบคุณที่บอกทางร่ำรวยให้ แต่สมหมายบอกว่าเอาไว้เป็นทุนต่อไปเถอะพร้อมยกลูกสาวให้แต่งงานกับสมใจและเมื่อสมหมายตายไปทรัพย์สมบัติทั้งหมดจึงตกมาถึงลูกเขยคือสมใจและเขาได้กลายเป็นเศรษฐีประจำเมืองใต้ในที่สุด.