เพื่อเป็นการสมนาคุณที่ทุกท่านช่วยเหลือให้กำลังใจในการเขียนบันทึกใน G2K ครูอ้อยจึงจัดเลี้ยงอาหารจานเดียวร้อนๆ .... ราดหน้ามาแล้วจ้า
 

วันนี้เป็นวันอาทิตย์.....ที่บ้านครูอ้อยมักจะทำอาหารกินกันเองแบบง่ายๆที่เรียกว่า...อาหารจานเดียว

ลูกๆมานั่งคิดกันว่าจะกินอะไรดี  คนนั้นก็อย่างนี้  คนนี้ก็อย่างนั้น  แม่อ้อยเลยตัดสินว่า  .....  ราดหน้าก็แล้วกัน

ลูกๆอีกนั่นล่ะที่ออกไปซื้อกับข้าวที่ตลาดตอนเช้า  ลูกๆโตแล้วก็เป็นที่พึ่งพาของพ่อแม่บ้าง  ไม่ใช่พาดพิงนะ   ที่พึ่งพานั้น...คนที่มีลูกทุกคนก็จะได้ที่พึ่งพา  เมื่อยามที่ลูกๆโตแล้ว

"  แล้วจะมีลูกไว้ทำไม "   มักจะได้ยินตอนที่พ่อแม่อารมณ์เสียที่ใช้ลูกไม่ได้  แต่สำหรับครูอ้อยแล้ว  ขอให้แม่สั่ง  ลูกลุยได้ทุกอย่าง

เมื่อนัดแนะเรียบร้อยแล้ว  พ่อจ่ายเงินให้ลูกไปจ่ายกับข้าว  สักครู่ใหญ่  เธอๆก็กลับมา  เสียงกลุกกลิกในครัว  สักครู่ใหญ่  ได้กลิ่นหอมมาเลย

ครูอ้อยมีความรู้สึกว่า  " เหมือนเนรมิตเลย "

แต่กว่าจะได้มีความรู้สึกแบบนี้  เราท่านที่มีลูกย่อมรู้ดีเลยว่า  ต้องปากเปียกปากแฉะกันแค่ไหน  เวลาผ่านไป.....สิ่งที่พ่อแม่สอนและสั่งสมก็เป็นผล

อย่างวันนี้ที่ครูอ้อยรู้สึก  ลูกๆทำให้ทุกอย่าง ตั้งแต่ซักผ้า  รีดผ้า  ทำกับข้าว  หุงข้าว  ล้างจาน  พูดง่ายๆ  งานบ้านครูอ้อยไม่ต้องทำอะไรเลย

เป็นเพราะการจัดการที่ดี  และการดำเนินการที่ดีด้วย

พ่อแม่บางคน  เป็นห่วงหาอาทรกับลูกน้อย  จนเกินไป  ไม่กล้าใครลูกจับมีดบ้าง  ไม่กล้าให้ลูกเปิดเตาแก๊สบ้าง  ไม่กล้าให้ลูกไปตลาดบ้าง  สารพัดจะไม่กล้า

บ้านครูอ้อย ในคราวแรกที่ลุกพอที่จะทำงานบ้านได้  จะต้องเดินตามแม่ไปซื้อกับข้าว  เข้าครัวเป็นลูกมือแม่  ช่วยแม่ในการทำงานเล็กๆน้อย  ล้างผัก  หั่นผัก...... 

ใหม่ๆ  ลูกก็ทำอะไรได้ไม่ดี  ไม่เข้าหูเข้าตา...ขวาง...ไปหมด  แต่ใช้เวลาไม่นาน  ก็ดีไปเอง  ค่อยๆบอกเธอๆ  ให้มีการพัฒนา....ก็ต้องชมเชยกันให้เข้าใจ  จะเปลี่ยนแปลงอะไรก็ต้องบอกกัน 

อย่างเช่นวันนี้....จะทำราดหน้าเส้นใหญ่ที่ทุกคนชอบ

คนนั้นทำนี้  คนนี้ทำนั้น  คนโน้นเอานี่ไปทำ  

แล้วก็เสร็จค่ะ

เร็วๆ  ค่ะ  มาทานราดหน้าเส้นใหญ่  เป็นการเลี้ยงฉลอง   รางวัลสุดคะนึง เดือนตุลาคมกันค่ะ

เรียนเชิญ  คุณบอน..คนสำคัญ และมิตรรักใน G2K ทุกท่านค่ะ