ครูปรียานุชพูดในวันที่นิเทศก่อนฝึกสอนว่า “โรงเรียนเราโชคดี ที่ได้ภารโรงคนนี้มา” ไม่ค่อยเข้าใจ และก็เชื่อสักเท่าใด กับสิ่งที่ได้ยินในวันนั้น
อ้ายหล้า ...ภารโรงคนใหม่ของโรงเรียนสันป่าสักวิทยา อ้ายหล้าเริ่มมาทำงานเป็นภารโรงที่นี่ ก่อนที่พวกเราจะมาฝึกสอนไม่กี่วัน คือก่อนเริ่มเปิดเทอม จนถึงวันนี้ก็ประมาณเดือนกว่า ๆ
อ้ายหล้าเป็นผู้ชายตัวเล็กๆ ไม่สูงมาก ถ้าจะให้เดาอายุก็คงจะราวๆ สี่สิบต้นๆ ทุกวันนี้ก็จะเจอะเจอกับอ้ายหล้าตลอด เพราะอ้ายหล้าก็พักอยู่บ้านพักโรงเรียนใกล้ๆ นี่เอง อ้ายหล้าจะปั่นจักรยานผ่านหน้าบ้านพัก พร้อมกับคำทักทาย ที่คอยถามไถ่ สารทุกข์สุขดิบ เรื่อยเปื่อย ด้วยคำถามยอดฮิต “กิ๋นข้าวล่า” ทั้งเช้าและเย็น “แลงนี้กิ๋นหยัง” “ติ๊ดนี้ปิ๊กบ้านก่อ” อ้ายหล้าจะถามแบบนี้เกือบทุกวัน....
ทุกวันนี้ไม่ว่าจะเป็นตอนเช้า หรือเย็น ตอนอยู่โรงเรียน หรือที่บ้านพักครู ก็จะเห็นอ้ายหล้า ซ่อมโน่น ขัดนี่ ทำอะไรไม่รู้อยู่ตลอดเวลา ตั้งแต่มายังไม่เคยเห็นอ้ายหล้านั่งเฉยๆเลย สักครั้งเดียว ครูปรียานุชบอกว่า อ้ายหล้าเป็นคนที่สั่งงาน A แต่ได้งาน A+ ถ้าครูสั่งให้ซ่อมอะไรสักอย่าง อ้ายหล้าจะทำความสะอาดสิ่งนั้นให้ด้วย อ้ายหล้าเป็นคนขยันมาก ทุ่มเทให้กับการทำงานแบบเกินร้อย อย่างสุดกำลังจริงๆ.....แล้วเย็นวันนี้ อยู่ๆ อ้ายหล้าก็เดินมาพร้อมถ้วยอีก 1 ใบ คิดเหมือนกันว่ามาทำอะไร ที่ไหนได้ อ้ายหล้าเอาแกงเห็บถอบมาแบ่งให้ บอกว่าทำเยอะกินไม่หมดเลยแบ่งมาให้ แอบดีใจที่เย็นนี้ ได้กินแกงเห็ดถอบ ...แต่ดีใจยิ่งกว่าที่แอบมองตามหลังอ้ายหล้าไป แล้วเกิดเข้าใจคำพูดของครูปรียานุชขึ้นมาแล้วว่า “โรงเรียนโชคดี... ที่ได้ภารโรงคนนี้มา” เพราะตอนนี้ รู้สึกว่าเราก็โชคดีมากเหมือนกันที่มีโอกาสได้เจอคนที่ดีและมีน้ำใจมากมายขนาดนี้
--เพราะไม่บ่อยครั้งที่ชีวิตจะได้พบเจอ และรู้จักกับคนดี”--
