ไม่เคยรู้ว่าความคิดถึงมันทรมานแค่ไหน*

ห้าเดือนแล้วนะ ที่ผมมาใช้ชีวิตที่ห่างไกลบ้าน แม้ระยะทางที่ผมอยู่ไม่ไกลจากบ้าน และแม้จะได้กลับบ้านทุกสัปดาห์ก็ตาม

แต่ความรู้สึกเหมือนชีวิตห่างไกลกันคนละขอบฟ้า เมื่อความคิดถึงหน่วงหนัก ผมต้องออกมายืนที่ระเบียงมองบนท้องฟ้า

หวังว่า เมื่อเวลานอนหลับจะได้กอดดาวดวงเดียวที่เราเคยนั่งมองด้วยกัน

ผมรู้สึกเหงาจัง เมื่อตื่นขึ้นแล้วรับรู้ว่า ตนเองนอนบนเตียง บนคอนโดที่สูง ๆ คุณก็รู้ว่า ผมกลัวความสูง

ตื่นขึ้นมาแล้ว มันทรมานแค่ไหนที่ไม่เห็นหน้าคุณ... ไม่ได้นั่งมองนกที่มาเกาะต้นเชอรี่หน้าบ้าน

กาแฟอุ่น ๆ ชงเช่นเดิม แต่รสชาติความกลอมกล่อมมันจางหายไปไหนนะ

หนังสือเล่มที่ชอบอ่าน ทั้งที่อ่านสนุก ๆ แต่เป็นเรื่องราวที่แสนเศร้าไปได้

คิดถึงแม่อีกมากที่สุด ถ้าวันไหนไม่ทำงานเช้า ๆ จะต้องเอานมถั่วเหลืองและแกะให้แม่ดื่มอุ่น ๆ

สิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงและทำให้บดบังความเหงาไปได้

คือ การทำงานอย่างสุดความสามารถ เพราะเป็นงานที่ไม่ถนัดและไม่คุ้นเคย

แต่สิ่งที่ทำให้ผมเหลวไหลและเสียดายที่สุดกับเวลาที่ผ่านมา คือ ผมไม่เขียนบันทึกทั้ง ๆ ที่เหมือนกับชีวิตของผม


และหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ลูกได้มาอยู่ด้วย และลูกทำให้ความฝันของครอบครัวเปลี่ยนทิศทาง

ความตั้งใจของเขา กับการมาเรียน ลูกคือของขวัญอันวิเศษที่ฟ้าประทานให้ผม ผมเคารพและสนับสนุนกับการเลือกของเขา

ลูกยังเป็นเด็ก ไม่ต้องเลือกเลยว่า คนต้องมาอยู่กับลูกต้องเป็นผม

ใครหลายคนถามเราว่า ทำไมเราไม่มาอยู่ด้วยกันหล่ะ ผมมีเหตุผลให้ใครๆ ว่า

เพราะผมไม่อยากให้คุณลำบาก กับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น เช่นเดียวกับผมได้สัมผัสกับมัน


ผมต้องขอบคุณคุณด้วยที่ดูแลแม่ของผมแทนผม

และขอบคุณที่ทำให้ได้ดูแลลูก แม้ตอนตื่นนอน และก่อนนอน เขางอแงบ่นถึงแม่ของเขาเสมอ

สิ่งหนึ่งชดเชยกับการไม่มีคุณ คือ ผมมีพรสวรรค์ในการทำอาหาร

อย่างน้อยลูกคนหนึ่งหล่ะ ที่บอกว่า ผมทำอาหารอร่อย

เขาไม่รู้หรอกว่า ผมต้องถามคุณ อ่านหนังสือ และดูเว็บไซต์เกี่ยวกับการทำอาหาร

ผมได้ทำอาหารให้ลูกกินมากกว่าไปซื้อ และไปนั่งกินที่ร้าน


ในหัวแต่ละวัน ต้องคิดถึงเมนูตอนเช้า และตอนเย็น ว่า จะทำอะไรให้เขากิน

ผมทำอาหารได้หลายอย่างเลยนะ ผักบางอย่างผมก็เก็บมาจากที่ทำงานที่ปลูกไว้

หรือเกิดขึ้นเอง เช่น ตำลึง ยอดฟักทอง

อย่างไรก็ตาม รสชาติและฝีมือการทำอาหารผมยังด้อยกว่าคุณมาก ๆ

แต่ก็มีสิ่งหนึ่งสิ่งเดียวที่ผมไม่ด้อยลงและน้อยลง คือ ความคิดถึง

หัวใจของผมไม่เคยอยู่ที่คอนโดเลย แต่มันบินกลับไปบ้านทุกคืนเลย

รอให้ลูกเติบโต เขาดูแลตนเองได้ ผมจะรอเวลานั้น ที่ผมจะได้กลับบ้านของเรา

#####

*เพลง ไม่เคย -25 hours เป็นเพลงที่ฟังทุกวันเลย ไม่เบื่อ ชีวิตสวยงามขึ้นเยอะ เมื่อได้ฟังเพลงนี้

#####











บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน คือ...บ้านที่มีชีวิตของทิมดาบ



ความเห็น (8)

เขียนเมื่อ 

ขอเป็นหนึ่งกำลังใจค่ะ..

เขียนเมื่อ 

กับข้าวน่ากินมากๆ

เพลงนี้ไพเราะมากครับ

sr
IP: xxx.233.104.212
เขียนเมื่อ 

You remind me of the time long ago when I started in Dreamland - another place, another time, different people, weather, language,... The world I knew well was far behind and no more. It took time and lots of work - activities - to keep on going. But now all that is just past experience - something to talk about but nothing to 'dwell' on.

I say I understand. And I say physical activities or exercises and 'bhavana' (meditation) are good remedy.

เขียนเมื่อ 

เขียน จม ส่งถึงกันทุกวันจะช่วยได้ค่ะ เคยทำแล้วเมื่อ 50 ปีมาแล้ว จริง ๆนะคะ ไม่พูดเล่นค่ะ ตอนนั้นไม่มีไลน์ ไม่มีอีเมล์์ เป็นกำลังใจให้ค่ะ

-สวัสดีครับ..

-ตามมาอ่าน the letter

-อบอุ่นเสมอนะครับ..

น่าทานทั้งนั้นเลยค่ะ ถ้าไม่ได้เขียนไว้น่าเสียดายแย่เลยค่ะ

เขียนเมื่อ 

ความคิดถึง.....ซึ้งกว่า....ภาษาพูด...จ้าา

ยังมีความคิดถึง...ชีวิตก็ยังมีค่านะจ๊ะ

มีขนมกล้วยผีมือของเด็ก ๆ มาฝาก

ก็ด้วยความคิดถึงเช่นกันจ้ะ

วันหลังจะชวนทานข้าวนะคะ ชวนทิมดาบด้วย