ฉันเข้ามาพูดคุยใน Blog.GotoKnow ได้ประมาณ เดือนเศษๆ.....ฉันได้พบอะไรหลายอย่าง...
ฉันเห็นการพูดคุยกันฉันท์เพื่อน…
ฉันเห็นการหยอกล้อกัน...สร้างความเป็นกันเองดั่งคนในครอบครัวเดียวกัน
ฉันเห็นการพูดคุยที่สุภาพ อ่อนโยน ปลอบใจให้กันและกัน
ฉันเห็นการแนะนำ...การให้ความรู้...การช่วยกันค้นหาความรู้มาแบ่งให้กัน .....
บางครั้งฉันเห็นคล้ายกับมีกลุ่มย่อยๆแบ่งเป็นกลุ่มๆ...ตามแต่ที่ตนชอบ...ถนัด...หรือเวลาพึงมีเอื้อให้..
บางกลุ่มพูดคุยกันเป็นธรรมชาติ...เรื่องราวของชีวิตธรรมดาๆ...ที่คนทั่วไปปฏิเสธไม่ได้….
บางกลุ่มพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันและกัน
บางกลุ่มคล้ายๆเป็นนักศึกษา ป.โท.และ ดร.
บางกลุ่มพูดคุยกันในหลักวิชาการขั้นสูงของการแลกเปลี่ยนเรียนรู้.....ที่ฉันฟังแล้วไม่ค่อยจะเข้าใจ…มันยากเกินไป…. ....
อาจมีอีกหลายกลุ่มที่ฉันยังไปไม่ถึง....
บางคนมีเวลาคุยได้นานๆ......คุยกันนานๆ...
บางคนคุยได้เพียงสั้นๆ......โต้ตอบเล็กน้อยพองาม....
บางคนเข้ามาคุยบ่อยครั้ง......หยอกล้อกัน..
บางคนนานๆเข้ามาครั้ง…เล่าเรื่องราวอย่างมีสาระ......
บางคนนอนดึก..... บางคนตื่นเช้ามากๆ.... .....ฉันว่าบางคนไม่นอนก็ยังมี......
ฉันลองทำบ้าง ฉันลองนอนดึก....ทำให้ลูกต้องนอนดึกตามไปด้วย... ฉันลองตื่นเช้ามากๆ....ทำให้ลูกต้องตื่นเช้าตามไปด้วย...
ฉันพบกลุ่มคนบางกลุ่มตื่นเช้ามากแล้วแวะมาพูดคุยกันนิดๆ หน่อยๆ...ก่อนออกไปทำงาน..
ฉันลองคุยวิชาการ (คุณภาพวิสัญญีที่ฉันว่าฉันรู้ดีที่สุด)...ไม่ค่อยมีใครคุยกับฉัน
ฉันลองคุยเรื่องพยาบาล...เริ่มมีคนคุยด้วยบ้าง.... ..
ฉันชอบตลก...ชอบเรื่องไร้สาระ?...ฉันชอบหยอกล้อกับผู้คนในห้องผ่าตัด...ไม่ว่าจะเป็นพนักงาน...แม้กระทั่งแพทย์ผ่าตัดอาวุโสที่ใครๆว่าดุ...ท่านก็สนุกกับฉัน.....
ฉันลองเขียนเรื่องตลกที่พบในขณะทำงานในห้องผ่าตัด.....ที่นี่.. http://gotoknow.org/blog/nurseanaesthjoke
...มีคนเข้ามาอ่านและพูดคุยด้วย...
ฉันว่าบางครั้งนักวิชาการน่าจะมีอะไรผ่อนคลายบ้าง.... ฉันไม่อาจแลกเปลี่ยนวิชาการที่ฉันไม่ถนัดได้.....แต่ฉันอยากทำให้ท่านเหล่านั้นหัวเราะบ้าง...ก่อนออกไปทำงานที่ใช้สมองจนอาจจะปวดหัว ....
อย่างน้อยฉันก็ยังมีประโยชน์....
เรื่องของฉันอาจเป็น...Dirty Joke...ซึ่งในห้องผ่าตัดชอบพูดคุยกัน(ใครมีประสบการณ์คงไม่ปฏิเสธ) ...
ฉันอาจจะต้องยอมให้ภาพพจน์ที่ฉันยังไม่มีในสายตาของใครๆ (เพราะยังไม่มีใครรู้จักฉัน)...ดูแย่ลงบ้าง.... ฉันก็ยอม...เพราะฉันอยากให้ท่านมีความสุข ...
และสุดท้ายฉันก็พบว่า... การบันทึกลงใน Blog. ต้องใช้เวลาและสมองมากจริงๆ.... โดยไม่รู้ตัว....
หากให้เวลากับการบันทึกใน Blog มากเกินไป...ท่านอาจจะลืมตัว...ลืมครอบครัวโดยไม่รู้ตัว...(เช่นเด็กวัยรุ่นที่ chat. กันจนไม่อยากจะหลับจะนอน...)
อยากเตือนนักบันทึกมือใหม่หัดเขียน เช่นฉัน...ให้หาความพอดีในตัวเองให้พบ ...ก่อนที่ท่านจะมีแต่เพื่อนใน Blog…แต่ไม่เหลือเพื่อนในชีวิตจริงทั้งที่ทำงานหรือที่บ้าน
อย่าลืม!....หาความพอดี...ที่ลงตัวให้ได้....นะคะ...
ด้วยความห่วงใยอย่างแท้จริงจากเพื่อนถึงเพื่อน
สวัสดีค่ะคุณกฤษณา
ชอบแนวคิดเกี่ยวกับบล็อกของคุณนะคะ..
ประเด็นการหาความพอดีที่ลงตัวเป็นสิ่งหนึ่งที่น่าคิดมากๆค่ะ..ครั้งหนึ่งเมื่อเริ่มเข้าG2Kใหม่ๆตัวเองก็ติดเสน่ห์แห่งการอ่านและติดตามบล็อกเช่นกัน..เมื่อเพื่อนร่วมสนทนาห่างหายไปก็เริ่มซาลงประกอบกับไม่สบายและภาะกิจทำให้ลดเวลาลงไป..
หากสนใจจะเรียนต่อทางด้านจิตวิทยา..มีเปิดสอนหลายมหาวิทยาลัยนะคะ..ดิฉันเห็นพยาบาลหลายคนมาเรียนโทหรือเอกและได้ปริญญาทางจิตวิทยาเยอะแยะเลยทั้งๆที่ก็ต้องอยู่บุญแถมโอทีก็ไม่น้อย..ช่างเป็นมนุษย์เหล็กไหลจริงๆ...
ขอลาไปพักผ่อนก่อนล่ะค่ะ...โชคดีนะคะ
สวัสดีค่ะ คุณ seanqia
ยินดีจริงๆที่ได้รู้จักค่ะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจและคำแนะนำที่ให้ไว้
ดิฉันเห็นแนวทางด้านจิตวิทยาจากเพื่อนแล้ว (อย่างที่พูดไว้ข้างบน...ไม่มีผิด..)ไปแอบอ่านคร่าวๆ...แล้วก็พบว่าสิ่งที่ฉันอยากรู้...หาได้จากที่ไหน..
จะขออนุญาตเข้าไปแอบอ่านนะคะ...ขอบคุณค่ะ....
(ขอให้สุขภาพแข็งแรงไวๆค่ะ)
ขอบพระคุณอีกครั้งค่ะ
เรียน พี่เม่ย ค่ะ
ดีใจจริงๆค่ะที่ได้ต้อนรับชาว มอ.สงขลา ผู้เป็นต้นแบบการปฏิบัติคุณภาพ....
ที่ฉันได้เริ่มต้นเรียนรู้คุณภาพของจริง....ที่มิใช่มีแต่ทฤษฎี...ดิฉันได้มีโอกาสไปดูงานคุณภาพพร้อมๆกับเพื่อนรพ.ศรีนครินทร์ มข.ขอนแก่น.เมื่อประมาณ 5 ปีที่แล้ว...ยังประทับใจไม่เคยลืมเลยค่ะ...
ความเป็นคุณภาพที่มิใช่เพียงเพื่อให้ใครประเมิน...เป็นคุณภาพเพื่อผู้ป่วยอย่างแท้จริงของชาว มอ.
มิตรภาพที่อบอุ่นมากตลอดเวลาที่อยู่ที่นั่น
ขอบพระคุณอีกครั้งค่ะ
สวัสดีค่ะ คุณจ๊อด
ยินดีมากจริงๆค่ะที่เข้ามาทักทาย...ขอบพระคุณยิ่งค่ะ....
สวัสดีค่ะ ชอบบันทึกนี้ค่ะ...พอไหวพอดี...ทำให้ดิฉันนึกอะไรขึ้นมาได้เคยอ่าน...ผ่านๆ มิตรทางไกล มิตรใกล้ตัว ขอประติดประต่อ...อาจจะได้เขียนออกมาซักเรื่อง...จากบันทึกนี้ของคุณกฤษณา ขอบคุณค่ะ
เรียน ท่านอ.เมตตา ค่ะ
สวัสดีค่ะ คุณจ๊อด
สวัสดีค่ะคุณกฤษณา
อรุณสวัสดิ์คะ...คุณพี่กฤษณา
กะปุ๋มอ่านบันทึกนี้แล้วชอบมาเลยคะ...เพราะใช่เลย!!
กะปุ๋มจะมี blog ที่พูดถึงเรื่องงาน....ซึ่งไม่ค่อยมีคนอ่านหรือให้ความเห็นมาก...แต่ก็ไม่ได้กังวลอะไร เพราะเป็นสิ่งที่กะปุ๋มอยากบันทึกไว้...
เลาที่เขียนบันทึกไม่ได้พุ่งเป้าว่าจะมีใครมาอ่านแต่จะ...เขียนเพราะอยากเขียนและอยากบันทึก เพราะโดยปกตินิสัยชอบ...เขียน และเขียน...ดังนั้นจึงไม่แปลกว่าเวลาที่เราเขียนเรื่องงาน...จึงไม่ค่อยมีใครอยากอ่าน..เพราะในแต่ละวันก็คลุกอยู่กับงาน...เวลาที่จะอ่านจริงๆ..คือ การต้องการข้อมูล...ดังนั้นกะปุ๋มจึงมองว่าเรามีอะไรที่เป็นสิ่งสำคัญ ประเด็นสำคัญ...ในงานบันทึกไว้เลย...เพราะคิดว่าอาจเป็นประโยชน์..ได้ไม่ ณ เวลาใดก็เวลาหนึ่ง...
เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ
^__^
กะปุ๋ม
สวัสดีค่ะ ครูอ้อย
ขอบคุณมากค่ะที่ให้กำลังใจอยู่เรื่อยๆ…เสมอมา…
คุณหมอที่ว่าดุ น่าจะเป็นอาจารย์หมอสมบูรณ์ ผมดูท่านท่าทางใจดีนะครับ...แถมยังมีอารมณ์เขียนบันทึกแบบสบายๆ น่าสนใจดีครับ
ผมชอบบันทึกนี้ของ พี่พยาบาลดมยามากครับ เขียนได้ถูกใจ ใช่เลย และเป็นวิถีที่เราเห็นอยู่
ไม่รู้ว่าผมอยู่กลุ่มไหน ไปเรื่อยๆ เพราะแต่ละวัน เวลา อารมณ์ต่างกันครับ
เชียร์ครับ!!!!
สวัสดีค่ะ..คุณกะปุ๋ม….
ขอบคุณจริงๆค่ะที่เข้ามาให้กำลังใจอยู่บ่อยๆ….ยังได้คุยกับท่าน อ.สมบูรณ์เลยว่า คุณกะปุ๋มตื่นเช้ามากๆเลย..ขยันจริงๆค่ะ….ขอให้กำลังใจเช่นกันค่ะ…ขอบคุณอีกครั้งด้วยความจริงใจค่ะ
เรียน คุณจตุพรค่ะ…
คุณจตุพรเดาผิดค่ะ..ท่านอ.หมอสมบูรณ์ เป็นคนน่ารักมาก…เป็นเพื่อนที่ดี..เราพูดคุยกันได้เกือบจะทุกเรื่อง..ให้คำแนะนำและกำลังใจมาโดยตลอด..เจ้าของคำพูดที่ว่า “อย่าเพิ่งเหนื่อยเสียก่อนนะครับ..ขอให้กำลังใจ”(เจ้าตัวเองก็คงไม่ทราบว่ามีบางคนซึ้งในน้ำใจของท่านอยู่…เพราะไม่เคยได้บอก..ขอขอบคุณท่านไว้ ณ ที่นี้เลยค่ะ)….
คุณจตุพรจัดอยู่ใน “กลุ่มกฤษณา”( หรือ “กลุ่มปริศนา” )ดีคะ…..ขอบคุณมากจริงๆค่ะที่แวะมาให้กำลังใจ
Reading your note makes me thinking how to control my socialization on this blog. I agree with you krab that having new friends from the blog is good thing, but inappropriate communications wit them may change your outside participation.
However, I really like to read and learn someone's thoughtful note and take a useful information home always krab, esp while living far from Thailand.
Have a nice day...greeting from Perth, Western Australia krab.
ผมถูกพาดพิง:
คุณจตุพร ครับบังเอิญว่าผมไม่ใช้หมอผ่าตัด เลยรอดตัวไป (ผมไม่ดุใคร โดยไม่จำเป็นครับ..ที่ผ่านมาจำเป็นทุกราย)
บันทึกคุณกฤษณาครั้งนี้ แสดงให้เห็นว่านักเขียน blog มือใหม่ก็มีศักยภาพหากได้รับการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง จะคอยติดตามให้กำลังใจต่อไปครับ