วันนี้วันที่สองของการที่ครูอ้อยได้รับรางวัลสุดคะนึง  ตุลาคม  ครูอ้อยได้นัดหมายกับมิตรรักในGotoKnow  ที่อยู่ไกลแต่สามารถมาได้  กับอยู่ใกล้ที่อยากจะมา...มาฉลองกัน..ด้วยความรัก..ด้วยความคิดถึง..และด้วยมิตรไมตรี

จุดประสงค์เดียวกัน คือ การมาหาครูอ้อยเพื่อ...ฉลองรางวัลทีได้รับ

จุดประสงค์เดียวกัน  คือ  ความคิดถึง ความห่วงหาอาทร 

 

มิตรรักคนแรก  ....  คือ  คุณจ๊อด  นักศึกษาหนุ่มไฟแรง  จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์     เธอโทร.มาหาครูอ้อยตั้งแต่ครูอ้อยยังอยู่ที่โรงเรียน  แต่ครูอ้อยยังกลับบ้านทันทีไม่ได้  ต้องรอมิตรรักอีกท่านหนึ่งที่จะเดินทางมาจากแดนไกลทางภาคเหนือ  ....คุณอึ่งอ๊อบ  เชียงใหม่ นั่นเอง 

 

คุณอึ่งอ๊อบ  เธอเดินทางมาจากเชียงใหม่เพื่อเข้าประชุมที่จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย ซึ่งเธอมีความตั้งใจมาหาครูอ้อยด้วยเช่นกัน

ครูอ้อยพบกับคุณจ๊อด  และเพื่อนสาวของเธอ  คุณกะมอม...พยาบาลสาวสวย น่ารัก  ได้เดินเล่นสักพักชมความงามของสวนรถไฟ  และธรรมชาติยามเย็น 

เราทั้งสามคน  ตัดสินใจเดิน  โดยไม่ไปเช่าจักรยานขี่  เพราะเวลาตอนนั้นตะวันคล้อยต่ำ  น่าจะเดินเสียมากกว่า  กว่าคุณอึ่งอ๊อบจึงเดินทางมาถึง  เราก็คุ้นเคยกันมากขึ้น  เมื่อมานั่งชมวิว  ที่จุดชมวิว  ริมสระบัว...ยังสงสัยอยู่ว่าทำไมไม่ถ่ายภาพสระบัวสวยงามมาฝากมิตรรักได้ชม

เพราะความเขินอาย..ของครูอ้อย  ทำให้ไม่ได้ภาพมาอวดกันนั่นเอง

เรานั่งเล่นคุยกันที่พื้นสนามอย่างสนุกสนานและกันเอง   ท่ามกลางบรรยากาศสงบเยือกเย็นของแมกไม้ในสวนรถไฟ

 

จากนั้น  ถึงเวลากินแล้ว  คุณอึ่งอ๊อบขอตัวลากลับไปบ้านคุณแม่  จึงไม่ได้กินข้าวเย็นด้วยกัน  ครูอ้อยกับคุณจ๊อดพร้อมกับเพื่อนสาวจึงไปกิน....เนื้อย่างเกาหลี  บุฟเฟต์  ในละแวกนั้น

ครูอ้อยและทุกคนกินไปคุยกันไปอย่างสนุกสนาน  จนลืมมองเวลาไป  นี่เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว  อิ่มท้อง  อิ่มใจกันถ้วนหน้า  จึงลากันกลับบ้าน  และทุกคนก็จะกลับมาหากันอีกในยามทีเรามีเวลาว่างตรงกัน  ที่นี่  ที่สวนรถไฟ  หรืออาจจะเป็นบ้านที่จังหวัดตราดของคุณจ๊อดก็ได้