วันจันทร์ของอาทิตย์ที่สาม (วันจันทร์ ที่ 30 เดือน พฤษภาคม พ.ศ. 2559)

SmallGirl
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

ไม่รู้ว่าเพื่อน ๆ เป็นเหมือนกันหรือเปล่า ยิ่งนานวันการเป็นนักศึกษาฝึกสอนงานยิ่งเยอะ คิดไม่ออก เริ่มไม่ถูกว่าจะทำจุดไหนก่อนเริ่มตรงไหนก่อนดี

เริ่มเครียด เริ่มไม่สนุกแล้วสิ เริ่มท้อ เริ่มเบื่อ เริ่มเหนื่อย แต่พอคิดถึงพ่อแม่ เพื่อนที่สู้มาพร้อมกัน !!

วันนี้มีสอนคาบเดียว แต่เหนื่อยจัง ตอนเช้าโดนนิเทศเรื่องการเขียนแผนการสอน การบันทึกหลังสอน การส่งงานให้วิชาการแต่ละสัปดาห์ ครูที่โรงเรียนก็ย้ำเสมอว่าอย่าเครียด >> ยังไงมันก็เครียดอยู่ดีคะ

ทำไมช่วงนี้เหมือนบทพิสูจน์ชีวิตเลยมีแต่ปัญหาเข้ามาในชีวิต ไม่รู้จะเดินทางไหนต่อ ต้องเลือก ต้องตัดสินใจ มันเหนื่อยจังชีวิต อายุก็แค่ 21 ปีเอง ทำไมต้องเหนื่อยขนาดนี้ แล้วนี้ถ้าอายุ 30 อัพละ จะเหนื่อยขนาดไหน เรื่องบางเรื่องทำไมต้องผ่านเข้ามาในชีวิต ในช่วงที่ไม่ได้เหนื่อยแค่กาย เหนื่อยสมอง เหนื่อยกำลังใจอีกด้วย ทำไมปัญหามันชอบเข้ามาในตอนนี้ ทำไมปัญหาไม่คิดบ้างว่า ร่างกาย จิตใจ สมอง มันต้องการทบทวนตัวเองก่อนทีจะพบเจอเจ้าปัญหา >> อยากร้องให้นะ แต่ทนเอาดีกว่า โตละ เดียวมันคงผ่านไปเอง >> เป็นคำปลอบใจตัวเอง

ความรู้สึกทุกครั้ง ครั้งนี้คงนักสุดละ ที่ผ่านมาเกือยสองอาทิตย์ยังไม่รู้สึกเท่าวันนี้เลย เมื่อไรจะผ่านไปได้ ช่วงนี้ รู้สึกว่าจะเป็นช่วงที่แย่ที่สุดในชีวิตแล้ว

คิดถึง พ่อ แม่จังเลยคิดถึงสุดหัวใจอยู่กับท่านอย่างน้อยๆก็โดนแค่บ่น แต่ท่านไม่เคยทำร้ายเรา

นางสาวโชติมณี จินะโต้ง

โครงการผลิตและพัฒนาครูสู่ความเป็นเลิศ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของ นางสาวโชติมณี จินะโต้ง (ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (0)