ไม่รู้ว่าเพื่อน ๆ เป็นเหมือนกันหรือเปล่า ยิ่งนานวันการเป็นนักศึกษาฝึกสอนงานยิ่งเยอะ คิดไม่ออก เริ่มไม่ถูกว่าจะทำจุดไหนก่อนเริ่มตรงไหนก่อนดี
เริ่มเครียด เริ่มไม่สนุกแล้วสิ เริ่มท้อ เริ่มเบื่อ เริ่มเหนื่อย แต่พอคิดถึงพ่อแม่ เพื่อนที่สู้มาพร้อมกัน !!
วันนี้มีสอนคาบเดียว แต่เหนื่อยจัง ตอนเช้าโดนนิเทศเรื่องการเขียนแผนการสอน การบันทึกหลังสอน การส่งงานให้วิชาการแต่ละสัปดาห์ ครูที่โรงเรียนก็ย้ำเสมอว่าอย่าเครียด >> ยังไงมันก็เครียดอยู่ดีคะ
ทำไมช่วงนี้เหมือนบทพิสูจน์ชีวิตเลยมีแต่ปัญหาเข้ามาในชีวิต ไม่รู้จะเดินทางไหนต่อ ต้องเลือก ต้องตัดสินใจ มันเหนื่อยจังชีวิต อายุก็แค่ 21 ปีเอง ทำไมต้องเหนื่อยขนาดนี้ แล้วนี้ถ้าอายุ 30 อัพละ จะเหนื่อยขนาดไหน เรื่องบางเรื่องทำไมต้องผ่านเข้ามาในชีวิต ในช่วงที่ไม่ได้เหนื่อยแค่กาย เหนื่อยสมอง เหนื่อยกำลังใจอีกด้วย ทำไมปัญหามันชอบเข้ามาในตอนนี้ ทำไมปัญหาไม่คิดบ้างว่า ร่างกาย จิตใจ สมอง มันต้องการทบทวนตัวเองก่อนทีจะพบเจอเจ้าปัญหา >> อยากร้องให้นะ แต่ทนเอาดีกว่า โตละ เดียวมันคงผ่านไปเอง >> เป็นคำปลอบใจตัวเอง
ความรู้สึกทุกครั้ง ครั้งนี้คงนักสุดละ ที่ผ่านมาเกือยสองอาทิตย์ยังไม่รู้สึกเท่าวันนี้เลย เมื่อไรจะผ่านไปได้ ช่วงนี้ รู้สึกว่าจะเป็นช่วงที่แย่ที่สุดในชีวิตแล้ว
คิดถึง พ่อ แม่จังเลยคิดถึงสุดหัวใจอยู่กับท่านอย่างน้อยๆก็โดนแค่บ่น แต่ท่านไม่เคยทำร้ายเรา
นางสาวโชติมณี จินะโต้ง
โครงการผลิตและพัฒนาครูสู่ความเป็นเลิศ
