๓๘๙. โรงเรียนมีชีวิต..ข้าราชการครู..มีจิตวิญญาณ

โรงเรียนกับครู เป็นของคู่กัน ครู เป็นข้าราชการ..โรงเรียน เป็นสถานที่ราชการ..ครูอยู่ได้ อย่างก้าวหน้า โรงเรียนก็พัฒนาได้อย่างยั่งยืน..และครู..ทำงาน..อย่างมีอุดมการณ์เพื่อต่อลมหายใจแห่งชีวิต..โรงเรียนก็จะมีชีวิตชีวาเช่นเดียวกัน..

โรงเรียนมีชีวิต ข้าราชการครู มีจิตวิญญาณ..ผมคิดเช่นนี้มานานแล้ว เป็นเรื่องจริง ที่สั่งสมมานมนาน โรงเรียนและครู ส่วนใหญ่เป็นเช่นนี้จริงๆ จึงทำให้วงการศึกษาไม่ได้ย่ำอยู่กับที่ มีการคิดค้นพัฒนา งาน กิจกรรมและโครงการฯอย่างมากมาย ใช้งบประมาณมิใช่น้อย เพื่อพัฒนาเด็กและเยาวชน เติบโตสมวัย ก้าวไปตามศักยภาพ ความถนัด และความสนใจของแต่ละคน......

ในยุคปัจจุบัน...ด้วยเงื่อนไขและเป้าหมายภาครัฐ ทำให้โรงเรียนมีคุณภาพมากขึ้น สมกับเป็นสถานศึกษา ที่มีหน้าที่..พัฒนาคน ให้มีคุณภาพ ป้อนสู่สังคม ความเจริญก้าวหน้า ของชาติ บ้านเมือง ก้าวมาได้ไกลถึงเพียงนี้ ก็เพราะ..การศึกษา..อันมีรากฐานมาจาก..โรงเรียน..และครู..ผู้ปฏิบัติหน้าที่..ที่หนักหนาสาหัสขึ้นทุกวัน..ครูที่ต้องทำงานอย่างมีจิตสำนึก ทุ่มเท และเสียสละมากขึ้น เพื่อให้ก้าวทันเทคโนโลยี และก้าวทันต่อปัญหาสังคมไทย ที่เกี่ยวเนื่องมาจากคุณภาพ..ของเด็กและเยาวชนด้วยส่วนหนึ่ง...

พ่อแม่และผู้ปกครอง..คาดหวังในตัวครู..ยกลูกให้ครูขัดเกลาจิตใจ อบรม บ่มนิสัยให้ลูกหลานของเขาเป็นคนดี มีอนาคตสดใส ครู..จึงไม่ใช่เพียง ผู้ถ่ายทอดวิชา หรือเป็นผู้ขจัดความไม่รู้ออกจากตัวเด็ก แต่ยังช่วยพัฒนาคุณธรรมจริยธรรม กล่อมเกลาจิตใจของเด็กให้งดงาม คิดเป็น ทำเป็น และแก้ปัญหาได้ คือ วิสัยของครูไทย..จึงทำให้ชาติไทย ก้าวมาได้..จนถึงทุกวันนี้

แต่วันนี้..ข้าราชการครู..จะถูกปรับเปลี่ยนชื่อ ตำแหน่ง และมุมมองใหม่ ให้เป็น..”พนักงานของรัฐ”ครูส่วนใหญ่ จึงคับข้องใจ ว่าทำไม..จึงจะทำกับครูไทยได้ถึงเพียงนี้

ครู..มิได้ห่วงสวัสดิภาพ และสวัสดิการ แต่อย่างใด แต่ด้วยภาระงาน ที่หนัก ความรับผิดชอบที่รออยู่ข้างหน้า..เพื่อหล่อหลอมคน..ให้เป็นคน..ที่สมบูรณ์ ตลอดจน เกียรติยศ ศักดิ์ศรี ที่เรียกว่าเกียรติภูมิ ของครู ผู้มีจิตวิญญาณในการทำงาน รับใช้เบื้องพระยุคลบาท ตอบแทนคุณแผ่นดิน มาหลายยุคหลายสมัย ภายใต้ชื่อ..ข้าราชการครู..จึงดูเหมาะสมและถือเป็นการให้เกียรติบุคลากรผู้ปฏิบัติหน้าที่เพื่อเยาวชนของชาติ..อย่างแท้จริง

วันนี้..ผมอยู่ที่โรงเรียน..ไตร่ตรองเรื่องนี้อยู่ทั้งวัน และเป็นวันพิเศษอีกวันหนึ่ง อันเนื่องมาจากเมื่อคืนฝนตกหนัก หนักที่สุดในรอบสองเดือนที่ผ่านมา..ขับรถเข้าโรงเรียน จึงพบความชุ่มชื่น เขียว สดใส ไร้ฝุ่น มองไปทางไหน เห็นแต่ต้นไม้เริงร่า สะบัดใบพลิ้วไหว ไปทั่วโรงเรียน..

แต่พอมองไปที่ถนนหน้าอาคารเรียน ก็พบใบไม้ ที่เคยเก็บกวาดไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว วันนี้..กลับคืนสู่สภาพที่ยิ่งกว่าเดิม...เกลื่อนกลาด ไปทั่วทุกทิศทุกทาง..

ไม่มีอะไรดีไปกว่า..ยิ้มรับ..กับสถานการณ์ เพราะว่า..อันนี้เป็นธรรมชาติ ไม่ใช่ปัญหา ผมมองเป็นเรื่องปกติ คือ งานประจำ ในช่วงปิดภาคเรียน ที่ต้องการทำโรงเรียนให้เป็นปัจจุบัน...

โรงเรียนกับครู เป็นของคู่กัน ครู เป็นข้าราชการ..โรงเรียน เป็นสถานที่ราชการ..ครูอยู่ได้ อย่างก้าวหน้า โรงเรียนก็พัฒนาได้อย่างยั่งยืน..และครู..ทำงาน..อย่างมีอุดมการณ์เพื่อต่อลมหายใจแห่งชีวิต..โรงเรียนก็จะมีชีวิตชีวาเช่นเดียวกัน..

ครับ..เก็บกวาดหน้าอาคารเสร็จแล้ว...ถึงเวลาต้องเก็บกวาดด้านหลังอาคารเรียนบ้าง ..เดินไปได้ไม่ทันไร พลันสายตาก็เหลือบไปเห็น ต้นขี้เหล็ก..หน้าห้องน้ำ..ล้ม..กวาดพื้น (อีกแล้ว) ปิดเทอมครั้งที่แล้วก็ ๑ ต้น ปีนี้ก็ล้มอีก ๑ ต้น...รู้สึก...เสียดายจัง ไม่เป็นไร ถือว่าเป็นเรื่องเตือนสติ ต้นไม้ล้มได้..แต่ครู..(อย่างเรา) อย่าเพิ่งล้ม..นะครับ

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๒๑ เมษายน ๒๕๕๙

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (5)

เขียนเมื่อ 

อ่านบันทึกนี้ https://www.gotoknow.org/posts/605157 ของอ.หมอวิจารณ์แล้ว ทางของผอ.ชยันต์เลยค่ะ

เขียนเมื่อ 

สู้ต่อไปครับ ;)...

เขียนเมื่อ 


ฮา ... ชอบตรง อาหารเสริม นี้หละค่ะ .... เพราะอาหารเสริม ... ชื่อก็บอกทำให้เราแข็งแรง .. สู้ๆ อุปสรรค์ นะคะ


เขียนเมื่อ 

ครู เป็นครูมาตั้งแต่ดึกดำบรรพ์

จะเป็นอื่นไปไม่ได้แน่นอน

เขียนเมื่อ 

เสียดายเนอะ

แต่ปลูกใหม่ได้ครับ