งาม


งามใดใครสร้าง
ได้บอบบางเท่ากลีบดอกไม้
เพชรใดแวววาว
สู้ดาวบนฟ้า

ใดใดใสกว่าน้ำค้างยามเช้า
แววใดแวววาวเทียมเท่าแววตา

ผู้คนลืมเลือน...
หลงลืมหรือไร...
จึงใฝ่หาเพชรนิลจินดา
อันค่าน้อยนั้น

เพราะไม่มีเพชรเม็ดใด
เจียระไนได้งามกว่านัยน์ตาฝัน
และนั่นคือเหตุผลสำคัญ
ที่ฉับเลือกเธอ


.........................................................................................................................................


เพชร คือ ของมีค่า
ที่ฉันจะเก็บรักษาเอาไว้อย่างดี

บุญรักษา ครับ ;)...


.........................................................................................................................................

ขอบคุณกวีนิพนธ์ดี ๆ ...

ศุ บุญเลี้ยง. มีรังไว้ให้รักอุ่น. พิมพ์ครั้งที่ ๖. กรุงเทพฯ : กะทิกะลา, ๒๕๕๘.