เก็บเกร็ดเล็กๆน้อยๆ ( 2 ) จาก 'ความทรงจำถึงกะหรี่ที่แสนเศร้า:กาเบรียล การ์เซีย มาร์เกซ

...ผมรู้สึกว่าเธออยู่แนบใกล้ในค่ำคืนนั้นเสียจนผมจับเสียงลมหายใจของเธอในห้องนอน..

...ผมตอบตามความจริงว่า ความชรานั้นไม่ได้อยู่ตรงที่คุณอายุเท่าไหร่ แต่ขึ้นอยู่ที่คุณรู้สึกแก่แค่ไหน...

...ช่างน่าอัศจรรย์ เมื่อได้เห็นและสัมผัสเนื้อตัวจริงๆ เธอกลับดูเป็นจริงสำหรับผมน้อยกว่าในความทรงจำ

...ลมหายใจของเธอแผ่วเบาจนผมต้องจับชีพจรดูเพื่อให้รู้ว่าเธอยังมีชีวิต กระแสโลหิตไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือดตามความพลิ้วของบทเพลง มันแผ่ซ่านไปสู่พื้นที่ซ่อนเร้นแสนลับของเรือนร่าง จากนั้นไหลย้อนกลับไปยังหัวใจด้วยความรักบริสุทธิ์

...ความรักหาใช่สภาวะหนึ่งของวิญญาณ แต่เป็นสัญญาณแห่งจักรราศี

ความทุกข์ทรมานของผมทำให้ตัวผมนิ่งเลวลง ผมจำตัวเองไม่ได้เมื่อต้องรวดร้าวแบบวัยรุ่น ผมไม่ออกไปไหนเพราะมิอาจทิ้งโทรศัพท์ให้ไม่มีคนรับ ผมเขียนงานโดยไม่ถอดสายโทรศัพท์ ...

ผมขัดจังหวะทุกสิ่งที่กำลังทำอยู่เพื่อโทรศัพท์หาหล่อน โทร.มันตลอดทั้งวันจวบจนกระทั่งตัวเองตระหนักว่าโทรศัพท์นั้นไม่มีหัวใจ

...ผมใช้เวลากว่าสิบห้าปีพยายามแปลบทกวีของเลโอปาร์ดี เพิ่งบ่ายวันนั้นเองที่ผมได้เข้าถึงมันอย่างลึกซึ้ง:'อา ตัวข้า หากนี้คือรัก ไฉนจึงทรมานหนักหนาสาหัสเยี่ยงนี้'

(มีต่อ)

.........