ความสุขจากการให้ มันมีอยู่จริง

"การให้" กับ "การรับ" เป็นสิ่งที่คู่กัน เมื่อมีผู้ให้ ก็ต้องมีผู้รับ และคนที่เกิดมารักคนอื่น มักจะเป็น "ผู้ให้" ในขณะที่คนที่เกิดมาถูกรักก็มักจะเป็นฝ่ายได้รับเสมอเช่นกัน เลยกลายเป็นความโชคดีของผู้ที่ถูกรักอย่างหนึ่ง คือ การได้รับการให้อภัยเสมอ นอกจากการได้รับทุกอย่างอย่างไม่รู้จบ จนทำให้บางครั้งคนที่ถูกรัก กลายเป็น "ผู้รับ" และมีความคาดหวังว่าจะต้องได้รับตลอดไป จะมองเห็นแต่สิ่งที่ตัวเองขาด โดยลืมมิติของการเป็นผู้ให้ ซึ่งหากไม่ฝึกที่จะเป็นผู้ให้บ้าง ก็จะให้ไม่เป็น แม้แต่คำว่า "ขอบคุณและรอยยิ้ม" เลยกลายเป็นการทำร้ายจิตใจของผู้ที่ให้ โดยไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งจริงๆ แล้ว สำหรับคำว่า ผู้ให้ ของคนที่รักเรานั้น ไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทนมากไปกว่า ความรู้สึกขอบคุณอย่างจริงใจ รอยยิ้ม ความสดใสร่าเริง ของผู้รับ เพราะแค่นั้น ผู้ให้ด้วยความรัก เค้าก็ชุ่มชื่นหัวใจและมีความสุขอย่างมากมายแล้วคะ

มนุษย์เราจะอยู่อย่างมีความสุขได้ จะต้องมีความสมดุล ระหว่าง "การเป็นผู้ให้" และการเป็น "ผู้รับ" และผู้รับที่ดี ต้องเรียนรู้ที่จะเป็นผู้ให้บ้าง เพราะจริงๆ แล้ว การให้ มันคือการได้รับอย่างไม่สิ้นสุดต่างหาก

เป็นธรรมดาของผู้ที่เป็น "ผู้ให้" ย่อมต้องการสิ่งตอบแทน และสิ่งตอบแทนมีได้หลายรูปแบบ แต่ที่สำคัญสุด คือ ทุกคนต้องการความสุขจากการให้นั่นเอง และความสุขที่เกิดจากการให้ของเรานั้น บางครั้งมันไม่ได้มาจากการตอบแทนของผู้ที่เราให้แต่อย่างใด แต่กลับมาจากภายในจิตใจของเราเองต่างหาก และเมื่อไรก็ตามที่เราพัฒนาใจจิตเรา ให้มีความสุข ความอิ่มเอมใจ ทุกครั้งของการให้ได้ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้อะไรตอบแทนจากผู้รับเลย นั่นแหละ จงภูมิใจเถอะว่า เรามาถึงจุดซึ่งการเป็น "ผู้ให้" อย่างแท้จริง

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ความสุขในชีวิต



ความเห็น (1)