"โชคชัย บุญมาพึ่ง ตัวเล็กใจใหญ่" ... (อย่าโชคร้ายที่ไม่รู้ว่าตัวเองโชคดี : วีรยุทธ ล้อทองพานิชย์)


คุณอู๋ วิ้งค์วิ้งค์ วีรยุทธ ล้อทองพานิชย์ ได้เขียนหนังสือ "อย่าโชคร้ายที่ไม่รู้ว่าตัวเองโชคดี"
ในบทสุดท้าย เล่าเรื่องของคนที่เป็นแรงบันดาลใจให้กับผู้คนมากมายเอาไว้ ดังนี้



ตัวเล็ก ใจใหญ่


คุณเคยคิดว่าตัวเอง "โชคร้าย" บ้างไหมครับ?

ถ้าเคยเชิญอ่านเรื่องของบุคคลท่านนี้

โชคชัย บุญมาพึ่ง หรือ "ตัวเล็ก" นักศึกษาคณะวารสารศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
น้องตัวเล็กทำงานกับองค์การนักศึกษา ผมเจอเขาตอนที่เขาเชิญให้ผมไปบรรยาย
ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อได้พบตัวจริง ผมถึงกับอึ้ง!


3


ตัวเล็กเป็นลูกชายคนโตที่เกิดมาพร้อมกับความพิการ ตอนที่คลอดเขาเกือบทำให้แม่ตาย
จนโตมาพ่อแม่ของตัวเล็กเลิกกัน แม่ส่งเสียลูกเรียนด้วยค่าจ้างรายวัน วันละ ๒๕๐ บาท
เขาไม่ค่อยมีเพื่อน เพราะเป็นคนพิการที่เดินไม่ได้

เพื่อนที่เล่นกับเขาทุกวัน คือ แม่!

แม่พยายามฝึกเขาให้เริ่มเดินสามขา เนื่องจากขาไม่แข็งแรง จึงต้องใช้มือข้างเดียวที่แข็งแรง
เป็นเท้าข้างที่สามในการทรงตัว เมื่อเขาอายุเจ็ดขวบ ตัวเล็กอยากจะไปโรงเรียนเหมือนเพื่อน
แม่ก็พยายามหาโรงเรียนสำหรับคนพิการที่ไม่เสียค่าใช้จ่าย จนได้เข้าเรียนที่
"โรงเรียนศรีสังวาลขอนแก่น" คุณแม่ของตัวเล็กมีคำพูดปลุกใจที่เขาจำได้เสมอ

"ลูกต้องตั้งใจเรียน อดทน พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าลูกก็ทำได้ไม่แพ้คนปกติ"
นี่คือสิ่งที่แม่บอกกับตัวเล็กเสมอ


ช่วงมัธยมปลาย เขากลับมาเรียนที่ "โรงเรียนสตรีสมุทรปราการ"
การที่เขาได้มาเรียนกับคนปกติไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับเขา
เขาเป็นคนพิการคนเดียวของโรงเรียน ทุกคนมองว่าเขาจะไปรอดหรือเปล่า
จะไหวไหม จะทำได้เหรอ แต่สุดท้ายตัวเล็กผ่านมาได้ด้วยความคิดที่ว่า

"ทุกแรงกดดัน เป็นเหมือนแรงผลักดัน"

แรงกดดันทำให้เขาต้องอดทนและพยายามกว่าคนอื่นหลายร้อยเท่า
เขาอ่านหนังสือ และฝึกทำข้อสอบอย่างหนัก สุดท้ายเขาสามารถสอบเข้าที่
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ได้สำเร็จ ท่ามกลางความดีใจของแม่

ตัวเล็กเป็นเด็กกิจกรรม เขาเป็นนักศึกษาทุน พยายามทำทุกอย่างด้วยตัวเอง
เพราะไม่ต้องการเป็นภาระของสังคม คติประจำใจของเขาคือ

"ทุกก้าวที่เรากำลังเดิน ไม่มีอะไรมาลิขิตได้ ตัวเราเป้นคนลิขิตว่า
จะเลือกเดินไปเส้นทางไหน เพราะมันคือจุดมุ่งหมายที่เราต้องก้าวข้ามมันไปให้ได้"

หลังจากวันที่ได้รับเชิญไปบรรยายให้แรงบันดาลใจกับนักศึกษา
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และได้รู้จักน้องตัวเล็ก แทนที่ผมจะไปให้กำลังใจเขา
เขาต่างหากที่ให้แรงบันดาลใจผม

ชีวิตของ "ตัวเล็ก" ที่ผมนับถือว่า "ใจใหญ่" ได้ให้หลักคิดสำคัญมากครับ
เราทุกคนที่มีร่างกายสมบูรณ์ หลายครั้งที่ท้อแท้หมดกำลังใจ
คิดว่า ตัวเองโชคร้ายที่ต้องมาเจอปัญหา เป็นทุกข์เรื่องนั้นเรื่องนี้
จนมองไม่เห็นคนอื่นอีกหลายล้านชีวิตบนโลกนี้
แต่ถ้าเรามองมุมกลับจะเห็นโลกในมิติที่เปลี่ยนไป


ภาพรายการเจาะใจ 11 เมษายน 2556: credit JSL สัมภาษณ์เรื่องราวของ คุณโชคชัย บุญมาพึ่ง หรือน้องตัวเล็ก


เพราะองค์ประกอบในชีวิตของเรา ทั้งครอบครัว เพื่อน คนรัก การศึกษา
หน้าที่การงาน สุขภาพร่างกาย ฯลฯ ล้นเป็นต้นทุนชีวิตที่ดีในระดับหนึ่ง
ถ้าการมีสิ่งเหล่านี้คือ อีกหนึ่งนิยามของคำว่า "โชคดี"

การหลงลืมสิ่งที่เรามีอยู่แล้วเป็นทุนเดิม นับว่าเป็น "โชคร้าย" อย่างมาก

ขอให้ภูมิใจในความโชคดีที่มีอยู่ รักษาความรู้สึกว่าตนเองโชคดีในทุก ๆ วัน

และนำมาเป็นพลังในการใช้ชีวิต


..............................................................................................................................................................................


ความเป็นนักสู้อยู่ที่หัวใจ
ไม่ใช่อยู่ที่ร่างกาย

ยังท้อใจอยู่ไหมครับ

บุญรักษา คนดีทุกท่าน ;)...


..............................................................................................................................................................................

ขอบคุณหนังสือดี ๆ ...


อู๋ วิ้งค์วิ้งค์. อย่าโชคร้ายที่ไม่รู้ว่าตัวเองโชคดี. กรุงเทพฯ : มติชน, ๒๕๕๗.


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน หอมกลิ่นหนังสือ



ความเห็น (8)

เขียนเมื่อ 

เคยดูรายการทีวี มีสาวชาวต่างชาติ ( แต่ไม่ทราบว่าประเทศใด)

พิการขาทั้งสองข้าง และแขนขวาโดยกำเนิด แต่สู้ชีวิตจนเรียนจบ

แต่งงาน มีลูก ๔ คน แต่ชีวิตครอบครัวไม่ประสบความสำเร็จ

ในที่สุุดชีวิตครอบครัวอับปางลง ต้องเลี้ยงลูกตามลำพัง

เธอทำงานทุกอย่างได้เหมือนคนปกติ หาเงินส่งลูกเรียน

ซื้อบ้านอยู่ แม้ชีวิตจะยากแค้นแสนเข็ญเพียงใด แต่เธอ

ก้ไม่ย่อท้อ เพราะเธอมีกำลังใจ มีคุณธรรมความดี มีจิตเมตตา

เป็นเครื่องนำทาง เธอช่วยเหลือทุกคน และชุมชนทุกครั้งที่มีโอกาส

ในที่สุดความดีก็ตอบแทนเธอ เมื่อมีหน่วยงานต่าง ๆ ตลอดจน

ผู้คนในชุมชนที่เธออาศัยอยู่ ได้ยื่นมือเข้ามาช่วยบริจาคเงิน

สร้างบ้านใหม่ให้กับเธอ ช่วยใช้หนี้ให้เธอ และยังมอบเงิน

ให้กับเธอเพื่อช่วยส่งเสียให้ลูก ๆ ได้เรียนอีกด้วย

จำได้ว่าเธอผู้นี้ชื่อ แม่รีแอน จ้ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับ คุณมะเดื่อ ;)...

เขียนเมื่อ 

อ่านแล้วทึ่ง

อ่านแล้วเกิดกำลังใจให้ทำงานเลย

ขอบคุณมากๆครับ

เขียนเมื่อ 

สู้ สู้ ครับ อาจารย์ ขจิต ฝอยทอง ;)...

เขียนเมื่อ 

ชอบความคิดเขามากๆครับ ถ้าผ่านอุปสรรคไปไม่ได้ จะเรียกว่าประสำเร็จหรือไม่

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับ อาจารย์ต้น ;)...

-สวัสดีครับ

-ยอดมนุษย์....คือนาย....โชคชัย...

-เป็นกำลังใจให้ครับ...

3

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับ คุณเพชรฯ เพชรน้ำหนึ่ง ;)...