บันทึกแรกของครูสรขอเริ่มต้นด้วยหลักภาษาไทยเรื่อง บัน และ บรร นะคะ

คำว่า บัน และ บรร อ่านออกเสียงเหมือนกัน แต่มีวิธีใช้ที่ต่างกันคือ

  • บัน เป็นพยางค์หน้าของคำ มีคำเหล่านี้อยู่ไม่มากนัก มีบทอาขยานไว้ท่องจำง่ายๆ ตามนี้คือ

บันดาลลงบันได บันทึกไว้ จำจงดี
รื่นเริงบันเทิงมี บันลือลั่นสนั่นดัง
บันโดยบันโหยไห้ บันเหินไปจากรวงรัง
บันทึกถึงความหลัง บันเดินนั่งนอนบันดล
บันกวดเอาลวดรัด บันจวบจัดตกแต่งตน
คำบันนั้นฉงน ระวังปนกับรอหัน


  • บรร เป็นพยางค์หน้าของคำ มีคำเหล่านี้อยู่มาก มีบทอาขยานไว้ท่องจำดังนี้คือ
บรรจง บรรจุใส่ บรรทุกไว้ บรรดามี
บรรเจิด บรรลุที่ บรรทัดดี สุดบรรยาย
บรรพต กำหนดแน่ บรรหาร แก้รู้ความหมาย
คำ บรร มีมากมาย เลือกมาใช้ให้เหมาะความ

เรื่องราวของ ร หัน สารพันมีมากมาย
ขอนำมาบรรยาย บรรจงเล่าให้เข้าใจ

มีจรรยามรรยาท

บรรยากาศช่างสดใส
รื่นเริงบรรเทิงใจ เพลงบรรเลงชวนบรรทม
สร้างสรรค์แสนหรรษา บรรดามีที่สุขสม
สรรพคุณน่านิยม พันธุ์ไม้มีนานาพรรณ
ทศวรรษคือสิบปี มีโชคดีเหมือนขึ้นสวรรค์
สายน้ำบรรจบกัน มหรรณพอันกว้างไกล
คลายร้อนผ่อนบรรเทา วรรณะเราดูแจ่มใส
เล่าเรื่องพรรณาไป ให้ฟังกันทุกวันคืน
มีชีวิตเป็นธรรมดา กรรมตามมาอย่าฝ่าฝืน
ทำดีให้ยั่งยืน บุญบรรเจิดเกิดแน่นอน
ทำชั่วอาจบรรลัย ไม่บรรลุตามขั้นตอน
มรรคผลบังเกิดก่อน พรรคพวกเราเข้าใจกัน
เว้นวรรคหยุดชั่วคราว ดูดวงหลากสีสรรพ์
ทารกเกิดในครรภ์ สตรีที่เป็นภรรยา
เส้นตรงคือบรรทัด วัดเที่ยงธรรมนำคุณค่า
บรรจุเต็มอัตรา บรรทุกไปใส่ใจคน
เรื่องราวของ ร หัน ที่เสกสรรอาจฉงน
ออกเสียงก็ปะปน บางเสียง อะ บ้างเสียง อัน
หากเราตั้งใจเรียน อย่างพากเพียรไม่แปรผัน
เป็นเรื่องอัศจรรย์ สนุกนักไม่หนักใจ