ส่งการบ้านอาจารย์ ต้น ด้วยบทสมห้อง (นารีปราโมทย์)

"อ้ายเรื่องการสมห้องไม่ต้องกล่าว ถามหนุ่มสาวข้างล่างเขาทำกันอย่างไร น้ำเล นอกกระฉอกเข้าเลใน กุ้งตัวใหญ่ผุดซ่านสานหนวดกัน......

"ดินดอนเป็นหมู่บ้านแห่งหนึ่งของอำเภอลานสกา ไม่ว่าจะไปยืนอยู่จุดไหนของพื้นดินในหมู่บ้านแห่งนี้ รอบๆจะมองเห็นสีเขียวสดของพืชพันธ์ ภาพภูเขาชะอุ่มด้วยต้นไม้จะทอดยาวลดหลั่นกันอยู่ห่างออกไป ที่ดินที่เป็นวัดและหมู่บ้านมักจะเป็นเนินและที่ลุ่มสลับกันอยู่ แต่น่าแปลกตรงทุกแห่งจะมีต้นไม้ เช่นทุเรียนต้นใหญ่ๆ มังคุด ลางสาด มะไฟ ตลอดจนส้มหลายชนิด ฐานะของคนส่วนมากในหมู่บ้านนี้เป็นครอบครัวมีอันจะกิน ไม่ใช่จากความสมบูรณ์ของพื้นที่อย่างเดียว แต่เนื่องจากความขยันขันแข็งและมัธยัสถ์ ชาวบ้านส่วนใหญ่มีสวนผลไม้และหมากพลูเป็นของตนเอง แต่ถึงกระนั้นคนถิ่นนี้ก็ยังมีบางส่วนที่ยากจนเหมือนที่อื่น อาจเป็นเพราะขาดแคลนที่ทำกิน มีลูกมากหรือประพฤติบกพร่อง พืชผลที่ทำรายได้ ให้พวกเขามากที่สุดนั้นคือ พลู ซึ่งเถาของมันแต่ละเถาจะระดมกันผลิใบเป็นอันมากให้พวกเขาเก็บขายส่งพ่อค้า แม่ค้า ผู้ขับเกวียนจากในเมืองมาคอยรับซื้อไม่เว้นแต่ละวัน"...........

(วรรณกรรมเรื่อง หน้าที่หนังตะลุง ในรวมเล่ม เลือดตะลุง ของอาจารย์ ภิญโญ ศรีจำลอง)..........


อาจารย์ต้น

(ภาพสวยงามมากครับ เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยเขียนบันทึกเกี่ยวกับหนัง หรือนิทานแล้วหรือครับ ..... )


"""จากแสดงความเห็นของอาจารย์ต้น ทำให้เขียนผู้ นึกขึ้นได้ว่า มีกัลยาณมิตร จากนครศรีธรรมราช ได้ส่ง รวมเรื่องสั้นชุดหนังตะลุง วรรณกรรมคลาสสิกชั้นครู ของกรรมการตัดสินรางวัลซีไรท์ เรื่องเลือด ตะลุง ผลงานของ อาจารย์ ภิญโญ ศรีจำลอง เมื่อ ยี่สิบกว่าปีผ่าน อ่านแล้วก็เก็บขึ้นหิ้ง เข้าตู้ วันนี้จึงได้ไปค้นหา โชคดีที่เจอ ยังอยู่ในสภาพที่ดี จึงได้อ่านอีกรอบ อ่านอย่างตั้งใจ แล้วย้อนรำลึกไปถึง เหตุการณ์ต่างๆเมื่อ สาม สี่สิบปีที่ผ่านมา ผ่านการนำเสอน เรื่องราวของวงการณ์หนังตะลุง ที่เป็นตัวเอก คือ นายหนังพริ้ง พระอภัย ที่เดินเล่นหนังตะลุง และแข่งขันประชันโรงกับนายหนังหลายรุ่น หลายลีลา และหลายลีลาเอกลักษณ์ ของนายหนัง หลาย คณะ หนังจันทร์ การะเวก ซึ่งเป็นเอกในการขับกลอนสมห้อง เป็นที่ชื่นชอบของคนดู

"อย่าง กลอนสมห้องตอนหนึ่งที่หนังจันทร์ ขับไว้

"ดึกแล้วแก้วตา ถึงเวลาพักผ่อน

เชิญชวนนวลสมร ร่วมนอนเถิดหนา ....

โฉมฉายเอียงอาย หลีกเลี่ยงภัสดา

รอก่อนพี่ขา น้องนี้มิเคย

ธรรมดา ประเวณี ย่อมมีกันทั่ว

อย่าเยงเกรงกลัว เลยเจ้าสาวเอ่ย

จูบกอดสอดกร เชยช้อนเชยชม

จนเจ้าสาวลืมอายกายใจ ......ถึง.ตอนนี้ หนังจันทร์ หยุดขับกลอน

คนดูตะโกนบอกเซ่งแช๋...ว่า

สมห้องที ต่ะพี่บาว หนังจันทร์ จึงขับต่อ...ว่า

"อ้ายเรื่องการสมห้องไม่ต้องกล่าว

ถามหนุ่มสาวข้างล่างเขาทำกันอย่างไร

น้ำเล นอกกระฉอกเข้าเลใน

กุ้งตัวใหญ่ผุดซ่านสานหนวดกัน......

.ในการแข่งขันกัน หนังพริ้ง พระอภัย ชนะหนังจันทร์ การะเวก หนังพริ้งขับกลอนสด เปิดจอว่า.....

."ลานสกา สง่างามเมื่อยามหลัง

เป็นที่ที่ตั้งเมืองก่อน นครศรี

ชาวเราจึงซึ่งบุญคุณความดี

อย่างคืนนี้นบบาทพระศาสดา

พริ้งมิใช่หมายแสดงเพียงแข่งขัน

แต่ใจมั่นอภิวาทพระศาสนา

บุญจึงช่วยอวยน้องพี่มีเมตตา

ใช่พริ้งกล้าเก่งกาจสามารถเลย

หนังตะลุงมุ่งรักพรรคพวกพ้อง

เราพี่น้องกันทั้งนั้นพี่จันทร์เอ่ย

มีสิ่งไดเล่นให้เผ่าเราชมเชย

เราไม่เคยลืมรักสามัคคี

หนังตะลุงมุ่งหน้ากล้าแข่งขัน

แต่ประชันกันด้วยรักร่วมศักด์ศรี

วันข้างหน้าต้องมาขันกันอยู่ดี

แต่ไมตรีรักไคร่อย่าได้เลือน

หนังตะลุงมุ่งผดุงศักดิ์ถิ่นปักษ์ใต้

รักษาไว้เป็นศิลป์ไทยไครไม่เหมือน

นี่พริ้งน้องร้องฝากจากใจเตือน

ไม่คล่าดเคลื่อนทุกสิ่งความจริงใจ

พี่น้องชาวลานสกาที่ปรากฏ

จงแสนสดสิ่งสุขทุกข์กระษัย

พระพุทธคุณหนุนช่วยอำนวยชัย

หวังสิ่งไดได้ดังหวังทั่วกัน

พริ้งเหมือนลูกลานสกาจะมาใหม่

ฝากดวงใจไว้แน่ไม่แปรผัน

ขอรับใช้ทุกประการตราบนานวัน

รอพบกันวันหน้าพิ้งลาเลย..........

ขอขอบคุณ อาจารย์ ภิญโญ ศรีจำลอง

ขอขอบคุณ จาจารย์ต้นที่ทำให้ได้รำลึกถึงพริ้ง พระอภัย

ขอบคุณ กัลยาณมิตร จากนคร ที่อภินันทนาการหนังสือเล่มนี้มาให้......





บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เหมือนแรงหนึ่งผลักดันให้ฉันเขียน



ความเห็น (5)

เขียนเมื่อ 

เขียนเมื่อ 

บทอัศจรรย์นี่แสดงความคิด และศิลปะของการใช้ภาษาจริงๆครับ

สวัสดีน้องมะเดื่อ

ตาม มาแล หนังลุง ปักต์ใต้

หนังตะลุงเป็นมุขปาฐะ การแสดง ที่ ทั้งคืน เล่นคนเดียว ตลอด

เป็นที่ชื่นชอบของคนใต้ โดยเฉพาะตัวตลก ในหนังตะลุง

เรียน อาจารย์ ต้น วรรณกรรม มุขปาฐะ หนังตะลุง มีหลายคณะ หลายบท หลายตอน ที่บ่งบอกความเป็นเอกแห่งกวี และมุตโต หากมีโอกาส จะหยิบยกเอามาบันทึกไว้ เพื่อผู้สนใจ จะได้ตามรอย

ขอบคุณ ที่จุดประกาย