หากมีคนอ่านแม้เพียงคนเดียว...บันทึกนั้นก็มีชีวิตอยู่...

ทิมดาบ ลูกรัก

เช้าวันนี้ เหมือนท้องฟ้าจะผลิแย้มแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ อยู่ระหว่างฝนจะตก หรือแดดจะออก พ่อตื่นมาทำแกงจืดให้ลูกเป็นอาหารเช้า ลูกรีบอาบน้ำและแต่งตัวอย่างรวดเร็วเป็นพิเศษ เพราะวันนี้เป็นวันแรกของการไปโรงเรียนด้วยตัวลูกเอง พ่อตัดสินใจอยู่นานหลายวัน ที่จะให้ลูกปั่นจักรยานไปโรงเรียน เพราะบ้านของเราห่างจากโรงเรียนเกือบกิโลเมตร และต้องผ่านถนนทางแยกถึงสามทางแยก แต่ถึงอย่างไร ลูกคงอยากพึ่งตนเอง ช่วยเหลือตนเอง และลูกบอกว่า จะจบปอหกแล้ว ดังนั้น จึงไม่มีเหตุผลที่พ่อจะปฏิเสธคำขอของลูก

เมื่อวานวันอาทิตย์ ช่วงเย็น ๆ พ่อได้พาลูกซักซ้อม สำรวจเส้นทางจากบ้านไปโรงเรียน ฝึกการมองถนน หันขวา- ซ้าย- ขวา ให้ครบสามครั้ง เมื่อเห็นว่าไม่มีรถ และคนก็ให้รีบข้ามถนน กว่าจะถึงโรงเรียน พ่อลุ้นตัวโก่ง เหงื่อซึมตามตัว จนแทบจะกลับคำไม่ให้ลูกถีบจักรยานมาโรงเรียน แต่ลูกยังยืนยันว่า ลูกทำได้ ทำให้พ่ออดคิดไม่ได้ว่า พ่อจะอยู่กับลูกไปตลอดเวลาเป็นไปไม่ได้แน่ ๆ พ่อเลยยอมจำนน

เช้าวันนี้ ลูกจึงปั่นจักรยานไปโรงเรียน โดยมีพ่อขับรถมอเตอร์ไซด์อยู่ห่าง ๆ อย่างห่วง ๆ ลูกผ่านถนนใหญ่ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง และครั้งที่สาม พ่อเห็นลูกลงจากจักรยานหน้าประตูโรงเรียน เพื่อสวัสดีและเคารพคุณครู ลูกได้โบกมืออำลา โปรยยิ้ม และยกมือสวัสดีพ่อ เป็นภาพที่พ่ออดเปรียบเทียบกับการได้อุ้มลูกเป็นครั้งแรกของชีวิตพ่อ

จึงเป็นเช้าของวัน ที่ท้องฟ้าครึ่ง ๆ กลาง ๆ พร้อมกับใจของพ่อที่มีทั้งดีใจ และวิตกกังวลใจ แต่ค่อน ๆ มาทางอุ่นใจ

พ่อทำงานตามปกติ ตอนเช้าต้องขับรถยนต์ไปตำบลหนึ่งเพื่อร่วมรับการประเมินงานตำบลจัดการสุขภาพ และเวลาเกือบเที่ยง ต้องมาประชุมรับนิเทศงานสุขศึกษาที่โรงพยาบาล ทำงานเหมือนไม่ได้ทำงานเลย เพราะยังไม่ได้ดูแลผู้รับบริการสักคน

ตอนเที่ยง พ่อมากินก๋วยเตี๋ยวในหมู่บ้านที่พ่อทำงาน ลูกคนขาย เรียนมหาวิทยาลัยจะขึ้นปีสอง จู่ ๆ ถามพ่อว่า "คุณหมอ ทำไมไม่เขียนบันทึกหลายวันเลยค่ะ" ทำให้พ่อแปลกใจมากว่า มีคนในพื้นที่ที่ทำงาน อ่านเรื่องราวที่พ่อเขียนด้วย และยังให้กำลังใจว่า "อย่าหยุดเขียนนะ เพราะหนูชอบอ่าน"

ทำให้พ่อถามใจตนเองว่า ทำไมพ่อไม่เขียนบันทึกทุกวัน เหมือนที่พ่อชอบเขียน หลายวันผ่านมา พ่อมีข้ออ้างในใจตนเองเสมอ ๆ ว่า พ่อเหนื่อยบ้างล่ะ มีวัตถุดิบแต่ขาดแรงบันดาลใจบ้าง พอจะเขียนก็ไม่มีอะไรจะเขียนอย่างดื้อ ๆ และสุดท้ายก็ไม่เขียนแบบดื้อ ๆ

จนพ่อเสียดายเรื่องราวดี ๆ ที่เกิดขึ้นกับชีวิตของพ่อ ที่จะเขียนให้ใครสักคนอ่านและรับรู้ความรู้สึกของพ่อให้ห้วงเวลานั้น พ่อไม่ได้หวังว่า คนทั้งหมดจะชื่นชมบันทึกของพ่อเขียน หรือบันทึกของพ่อจะดีมาก ๆ จนไม่มีข้อติเลย ซึ่งเป็นไปไม่ได้เลย แต่พ่อรับรู้และสัมผัสได้ราวกับมันมีตัวตนว่า เมื่อพ่อได้เขียนบันทึก พ่อมีความสุขมาก ๆ อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน

พ่อยังยืนยันว่า พ่อจะกลับมาเขียนบันทึกเรื่อย ๆ เป็นประจำ วันละนิดวันละหน่อย เพราะเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้มีความสุข แทบไม่ต้องลงทุน เขียนไปเรื่อย ๆ นะ เหมือนลูกอ่านหนังสือวันละหน้า สองหน้า แล้วลูกก็มหัศจรรย์ใจของตัวเองว่า ทำไมผมอ่านหนังสือจบเล่มแล้ว

การทำอะไรไม่กดดันกับเวลา มีความสุขเล็ก ๆ กับสิ่งที่เราทำด้วยความรัก ไม่มีเงื่อนไขกับสิ่งที่ทำ ทำให้เราเติบโตไปพร้อมกับมัน เหมือนชีวิตของพ่อที่เติบโตไปพร้อม ๆ กับชีวิตของลูก

รักลูกเสมอ

พ่อ

จันทร์ 3 สิงหาคม 2558

(ภาพจาก https://pixabay.com/ มากกว่า 430,000 รูปถ่าย เวกเตอร์และภาพประกอบศิลปะฟรี หาภาพฟรีที่มีคุณภาพสูงเป็นงานที่น่าเบื่อ - เนื่องจากปัญหาลิขสิทธิ์ที่ต้องแสดงที่มาหรือเพียงแค่ขาดคุณภาพ สิ่งนี้เป็นแรงบันดาลใจให้เราสร้าง Pixabay - พื้นที่เก็บข้อมูลสำหรับภาพโดเมนสาธารณะที่สวยงาม แหล่งที่มาของภาพถ่ายสต็อกค่าภาคหลวงฟรีและลิขสิทธิ์กราฟิกแบบเวกเตอร์ฟรี คุณสามารถใช้ภาพ Pixabay ใดๆ โดยไม่ต้องแสดงที่มาในรูปแบบดิจิตอลและการพิมพ์ แม้แต่การใช้งานเชิงพาณิชย์)


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน คือ...บ้านที่มีชีวิตของทิมดาบ



ความเห็น (12)

"ทำงานเหมือนไม่ได้ทำงานเลย"

ผมเคยเป็นแบบนี้ มาเหมือนกัน แต่ตอนนี้หายแล้ว

ทิมดาบแกร่งขึ้นตามกาลเวลา


เขียนเมื่อ 

เห็นด้วยกับ "การทำอะไรไม่กดดันกับเวลา มีความสุขเล็ก ๆ กับสิ่งที่เราทำด้วยความรัก ไม่มีเงื่อนไขกับสิ่งที่ทำ ทำให้เราเติบโตไปพร้อมกับมัน เหมือนชีวิตของพ่อที่เติบโตไปพร้อม ๆ กับชัวิตของลูก"

เขียนเมื่อ 

ยอดเยี่ยมมากครับ สำหรับแง่คิดมุมมองในเช้านี้

ขอบคุณๆๆ

มารับรู้เรื่องเล่าดีๆจากบันทึกนี้เสมอ และเป็นกำลังใจให้ค่ะ...

เขียนเมื่อ 

เข้ามาอ่านเรื่องเล่าที่เปี่ยมไปด้วยความรัก

เป็น ๑ กำลังใจให้ค่ะ

เขียนเมื่อ 

ชอบจังเลยค่ะ เข้ามาเพราะบันทึกเล่มนี้แค่ชื่อเรื่องก็กินใจแล้วค่ะ

เขียนเมื่อ 

ตามอ่านด้วยความคิดถึงเช่นกันค่ะ อย่าหายนานนะคะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับคุณหมอ บันทึกนี้สร้างแรงบันดาลใจได้อย่างแรงกล้า สำหรับผม

สำหรับบันทึกที่ไม่ได้เขียนมาหลายวัน

ด้วยเหตุผลซ้ำซากของตัวผมเอง

ใช่ครับ เราจะเขียน แม้มีคนอ่านเพียงคนเดียว.....

เขียนเมื่อ 

หายไปนานมากๆ

แบบที่เขียนไปตามบันทึกเก่านะครับ

ไปตามแล้ว 555

แวะมาทักทายกันนะค พี่เองก็หายไปจากการเขียนช่วงหนึ่ง หยุดไปเพราะไม่ต้องการทำอะไรที่กดดันกับเวลาที่มี แบ่งเวลาไปให้ได้มีความสุขเล็ก ๆ กับสิ่งที่เราทำด้วยความรัก ไม่มีเงื่อนไขกับสิ่งที่ทำ เดินทางไปพร้อมกับมัน ให้ชีวิตได้เติบโตไปพร้อม ๆกับทุกเรื่องราวที่ผ่านมาสัมผัสกับตัว การเขียนก็เป็นสิ่่งหนึ่งที่นำพาชีวิตให้เติบโตนะคะ บุญรักษานะคะ

เขียนเมื่อ 

อ่านด้วยความคิดถึงมากๆๆ ค่ะ

เขียนเมื่อ 

มาบอกว่า....คิดถึงนะ