ผมจะป่วยไม่ได้ใช่ไหม....


นักเรียนยังคงให้ความร่วมมือกับผม ตั้งใจเรียน และให้ผมนอนพักอยู่ใกล้ๆ ไม่วิ่งเล่นซุกซนเป็นที่รบกวนผม..ผมเริ่มจะง่วงอีกแล้ว..หลับตา..แต่ใจยังเห็นภาพชีวิตตนเอง ตั้งแต่อดีตจนถึงวันนี้ ที่ไม่เคยย่นย่อท้อถอย หรือดูถูกดูแคลนโรงเรียนหลังเล็กของตัวเอง..ภูมิใจที่ก้าวมาได้ถึงขนาดนี้..ถึงแม้บางช่วงบางตอน อาจจะแสนสาหัสบ้างก็ตาม

วันนี้..ผมผ่านไปได้อีกวันหนึ่ง..ในสภาพร่างกายที่ค่อนข้างอ่อนแรง..ทานข้าวต้มแล้วทานยา จากนั้นก็นอนหลับเกือบตลอดทั้งวัน ผมไม่อยากไปโรงพยาบาล เพราะถึงอย่างไร...ก็พอเอาอยู่และทนได้...

เมื่อคืน..ผมปวดมวนในท้อง ถ่ายท้องจนเจ็บในลำไส้ ทุกครั้ง..ทานน้ำเกลือแร่ และยาธาตุ..ก็จะหาย แต่ครั้งนี้..เจ็บนานผิดสังเกต ปวดเมื่อยตามตัว และอ่อนเพลีย จนแทบจะไม่อยากเดินไปไหน..แต่ก็ต้องไปเพราะที่โรงเรียนครูไม่เพียงพอ ผมสอนไม่ได้..แต่ผมก็มี..ครูตู้..DLTV้

แวะร้านยา ต้องการจะซื้อ..อีโมเดียม..ที่ทานแล้วน่าจะดีขึ้น คนขายยาบอกไม่มี แนะนำให้ทานยาเม็ดสีขาวเพื่อฆ่าเชื้อโรคในลำไส้ ..ทานยาแล้ว..บอกนักเรียนชั้น ป.๕..ให้ตั้งใจเรียน วันนี้..ครูคงนั่งหรือเดินไปเดินมาไม่ได้..แต่จะขออนุญาตพวกเธอ..ปูเสื่อนอนในห้องนี้..ครูไม่ค่อยสบาย

ล้มตัวลงนอนเหยียดยาว..ตามองครูตู้ ได้ยินเสียงจากทีวีดังชัดเจน ได้ยินเสียงนักเรียนตอบคำถาม..ความรู้สึกเป็นสุข ที่ได้อยู่ใกล้นักเรียน..ได้นอนพักกายใจ..ในห้องพักครู..ครับ..ผมใช้ห้องพักครูเป็นห้อง ผอ.และเป็นห้องเรียนชั้น ป.๕..

หลับไปนานพอสมควร..มารู้สึกอีกที เมื่อได้ยินเสียงนักเรียนบอกทำความเคารพครูตู้..ผมเอง..ก็รู้สึกว่าอยากเข้าห้องน้ำ..จากนั้น..ทานยาก่อนอาหาร ทานข้าวต้มกับปลาเค็มที่คครูเอามาให้ ทานน้ำเกลือแร่อุ่นๆ ให้หายอ่อนเพลีย..มองออกไปที่นอกหน้าต่าง ต้นไม้สีเขียว ที่อยู่ใกล้ตา แต่วันนี้..ดูห่างไกลเหลือเกิน

ตอนบ่าย..นักเรียนยังคงให้ความร่วมมือกับผม ตั้งใจเรียน และให้ผมนอนพักอยู่ใกล้ๆ ไม่วิ่งเล่นซุกซนเป็นที่รบกวนผม..ผมเริ่มจะง่วงอีกแล้ว..หลับตา..แต่ใจยังเห็นภาพชีวิตตนเอง ตั้งแต่อดีตจนถึงวันนี้ ที่ไม่เคยย่นย่อท้อถอย หรือดูถูกดูแคลนโรงเรียนหลังเล็กของตัวเอง..ภูมิใจที่ก้าวมาได้ถึงขนาดนี้..ถึงแม้บางช่วงบางตอน อาจจะแสนสาหัสบ้างก็ตาม

วันที่เจ็บป่วย..จะเป็นวันที่ได้คิดทุกครั้ง..กำลังคิดว่าจะทำงานต่อไปอย่างไรดี..ถึงจะเรียกว่า..พอดี..บ้าน รถ ยศ ตำแหน่ง ก็มีหมดแล้ว เกียรติยศชื่อเสียงก็มีมิใช่น้อย..สัปดาห์ก่อน..เขตพื้นที่ก็ประกาศให้เป็นโรงเรียนขนาดเล็กที่มีวิธีปฏิบัติที่เป็นเลิศ เพียงโรงเดียว..เมื่อวาน..ก็มีคำสั่งเลื่อนขั้นเดือนให้ผมเป็นกรณีพิเศษ..(๒ ขั้น)..แต่วันนี้..ผมป่วย..และกำลังจะหลับด้วยความเหนื่อยอ่อน..

บ่ายสาม..เรี่ยวแรงที่หายไป..กลับมา..อยากเดินเล่นผ่อนคลายเบาๆ รอบๆโรงเรียน..ชวนนักเรียนไปด้วย แล้วมาหยุดลงที่แปลงนา..ที่รอฝน..แต่ฝนก็ไม่ตกลงมา ต้องปั๊มน้ำในสระเข้ามาช่วย ให้ต้นกล้าตั้งลำ ยืนต้นแข็งแรง..พร้อมที่จะเจริญเติบโต..

นักเรียนมุงดูน้ำเข้านา..แต่ผมกำลังคิดว่า..ครูนิรุต..กำลังจะย้ายไปในวันศุกร์นี้แล้ว..ผืนนาน้อยแห่งนี้..จะมีผลิตผลที่สร้างความภาคภูมิใจได้เหมือนเดิมหรือไม่..ไม่อยากจะคิดเลย..

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๒๒ กรกฎาคม ๒๕๕๘





หมายเลขบันทึก: 592737เขียนเมื่อ 22 กรกฎาคม 2015 21:01 น. ()แก้ไขเมื่อ 22 กรกฎาคม 2015 21:04 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (5)

เอาน้ำใส่นาแล้วนะครับ

เป็น ผอ ป่วยไม่ได้ครับ 555

ขอให้พักผ่อนมากๆและหายป่วยไวๆนะครับ

เหมือนที่น้องขจิตว่า ...เป็น ผอ.ห้ามป่วย เด็ดขาด

ความเจ็บป่วยมันบอกเราว่าทุกสิ่งมันไม่เที่ยงแท้ครับอาจารย์

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี