เรื่องเล่าจากบ้านแม่ตาด :

คิดถึงวัยเยาว์







ทุกๆ ครั้งที่ผมมองย้อนกลับไปสู่อดีตที่ผ่านพ้น ผมมักจะระลึกถึงห้วงเวลาแห่งวัยเยาว์ของตนเองอยู่เสมอ เนื่องจากเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขและความทรงจำที่สุดแสนงดงาม และแสนพิเศษ คิดถึงยามใดก็รู้สึกมีความสุขและเบิกบานใจทุกที

โดยบนรอยทางแห่งกาลเวลาอันเป็นอดีตเหล่านั้น มีเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นและเกี่ยวข้องกับชีวิตของผม ซึ่งมีทั้งสุข ทุกข์ เศร้า เหงา เฮฮา สนุกสนาน สมหวัง ผิดหวัง หัวเราะและร้องไห้ คละเคล้ากันไป

แต่เมื่อใดก็ตามที่ผมหวนระลึกถึงอดีตที่ผ่านพ้นไป ส่วนใหญ่ผมมักจะเลือกระลึกถึงเรื่องราวที่ดีๆ มากกว่า โดยมีหลายสิ่งหลายอย่างที่สุดแสนงดงามและผมรู้สึกประทับใจ ทั้งวันเวลา สถานที่ และบุคคลที่หลากหลาย

มีหลายช่วงเวลาที่ผมรู้สึกประทับใจ มีความสุข และยังคงดำรงอยู่ในความทรงเสมอ เมื่อใดที่ผมคิดถึงช่วงเวลาที่ดีๆ เหล่านี้ ผมจะรู้สึกมีความสุขและเบิกบานใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ผมยังจดจำได้ถึงสถานที่หลายๆ แห่งที่ตนเองมีความผูกพันด้วยในอดีต ทั้งหมู่บ้าน วัด โรงเรียน ป่าเขา ลำห้วย และสิ่งแวดล้อมต่างๆ แม้บางแห่งจะเปลี่ยนไปแล้วตามกาลเวลา แต่หลายแห่งก็ยังคงดำรงอยู่อย่างเดิมไม่เคยเปลี่ยนแปลง และผมก็ยังคงจดจำบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความสุขที่เกิดจากสถานที่เหล่านั้นได้เสมอ

มีบุคคลต่างๆ มากมายที่ผมรักและผูกพันด้วย ทั้งพ่อแม่ ญาติพี่น้อง คุณครู เพื่อนๆ และคนที่ผมรู้จักอื่นๆ อีกมากมาย ซึ่งในบรรดาผู้คนทั้งหลายที่ผมรักเหล่านั้น หลายคนได้ลาจากโลกนี้ไปแล้ว บางคนก็ลืมเลือนกันไป ในขณะที่อีกหลายคนยังคงมีชีวิตอยู่และเรายังคงรักและผูกพันกันอยู่เช่นเดิม

เพื่อนรักในวัยเยาว์ของผมหลายคนประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานและการดำเนินชีวิตอย่างดี หลายคนเป็นข้าราชการ หลายคนเป็นเกษตรกรชาวไร่ชาวนา แต่บางคนก็ได้จากโลกนี้ไปก่อนแล้วโดยไม่มีวันฟื้นคืนกลับมาได้อีก

ตลอดชั่วชีวิตของผม ผมยังคงจดจำบรรดาเพื่อนๆ และบุคคลที่ผมรักเหล่านั้นได้เสมอ แม้ว่าบางคนอาจจะลืมเลือนผมไปแล้ว หากแต่ผมยังคงจดจำเขาได้อยู่เสมอโดยมิเคยลืมเลือนแต่อย่างใด

ผมยังรักและระลึกถึงเพื่อนๆ และบุคคลที่ผมรักอยู่เสมอ ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านพ้นไปเนิ่นนานสักเพียงใดก็ตาม ผมยังคงรัก คิดถึง หวังดีและปรารถนาดีต่อพวกเขาอยู่เสมอมิเคยเสื่อมคลาย

การได้ย้อนเวลากลับไปสู่ห้วงเวลาแห่งวันวาน ทำให้ผมได้สัมผัสถึงช่วงเวลาแห่งความสุขและความงดงามหลายๆ อย่าง ผมมองเห็นป่าไม้อันกว้างใหญ่ ลำห้วยที่มีน้ำใสไหลเย็นจนเห็นฝูงปลาน้อยใหญ่ ทุ่งนาที่เขียวขจี เสียงร้องของหมู่นกกา เสียงสวดมนต์ของพระสงฆ์ คำสอนของคุณครู และเสียงหัวเราะของเพื่อนๆ

ยามใดผมรู้สึกท้อแท้ อ่อนแอ และสิ้นหวัง เมื่อผมทำใจให้สงบและหวนระลึกถึงช่วงเวลาแห่งความทรงจำในอดีตที่ผ่านมาเหล่านั้นอีกครั้งหนึ่ง มันกลับทำให้ผมรู้สึกอบอุ่น มีความสุข มีกำลังใจ มีความหวังขึ้นมาอย่างประหลาด และไม่รู้สึกเงียบเหงาหรือเดียวดายอีกต่อไป

ความทรงจำที่แสนงดงามจากวัยเยาว์จึงเป็นเสมือนสมบัติล้ำค่าที่ทำให้เราทุกคนมีความสุขและรู้สึกประทับใจอยู่เสมอในยามที่เราหวนระลึกถึงมัน ไม่ว่ากาลเวลาจะผ่านพ้นไปเนิ่นนานสักเพียงใดก็ตาม