ความในใจของหลานตัวน้อยๆ

for far
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

วันนี้จะมาเล่าเรื่องของผู้หญืงคนหนึ่ง ผู้หญิงที่เป็นแบบอย่างในการใช้ชีวิตของฟ้า

บันทึกเล่มนี้เกิดขึ้นเพราะหลังสอบเสร็จนั่งคุยกับน้อง น้องเล่าเรื่องพายายขึ้นเครื่องบินให้ฟัง

ขณะที่ฟังผู้เขียนเริ่มมีน้ำตาคลอๆ มันเป็นเรื่องที่ซาบซึ้งใจจริงๆ

สมัยก่อนเวลาเป็นเด็กจำได้ว่าเวลาเครื่องบินบินผ่านบ้าน ย่าจะชี้ให้ดูแล้วบอกว่าถ้าเป็นเด็กดีจะมีคนโปรยขนมลงมาให้

ฉันกับย่านั่งมองเครื่องบินที่บินผ่านบ้านทุกๆวัน ตอนนั้นได้แต่คิดว่าสักวันเราคงมีโอกาสขึ้นไปนั่งข้างบนบ้าง

น้องเล่าให้ฟังว่าคนที่เขียนกระทู้พายายนั่งเครื่องบินบอกว่า ตอนนี้ด้วยการงานที่มั่นคงผมนั่งเครื่องจนเบื่อ แต่ผมกลับลืมไปเลย

ว่าผู้หญิงที่ชี้ให้ผมดูเครื่องบินตั้งแต่เด็ก เธอกลับไม่เคยนั่งเครื่องเลย

กระทู้นี้ทำให้ฉันคิดถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่บ้าน ย่าของฉันตัวเล็กน่ารัก ย่าเป็นคนประดิษฐ์ประดอยเก่ง เวลาวันพระย่าจะ

ชวนฉันไปจัดดอกไม้ที่วัด ย่าทำบายศรีสวยมาก เวลามีงานที่วัดจะมีคนมารับย่าไปตกแต่งขันดอก และฉันก็จะไปกับ

ย่า ย่าเป็นคนเรียบร้อย ทำกับข้าวก็เก่ง ทำขนมก็เก่ง ย่าจะบอกเสมอว่า

หนูเป็นผู้หญิงต้องแม่ศรีเรือน งานบ้านอย่าให้ขาดตกบกพร่อง ฝึกทำอาหารให่เก่ง หุงข้าว นึ่งข้าวให้เป็น ต้องไม่ขี้เกียจนอนตื่นเช้าๆ เพื่อวันหนึ่งถ้าหนูแต่งงาน แม่สามีจะได้รักและเอ็นดู

ฉันเลยไม่แปลกใจว่าทำไมผู้หญิงไทยสมัยก่อน สามีและแม่สามีถึงได้รัก แม่เล่าให้ฟังว่าก่อนแม่จะแต่งงานกับพ่อ แม่เป็นผู้หญิงที่ทำอะไรไม่เป็นเลย พอมาอยู่บ้านพ่อ ย่าก็สอนทุกอย่าง แม่บอกว่าแม่โชคดีที่ได้แม่สามีที่น่ารัก

ย่าเคยไปอยู่กับฉัน ตอนเรียนป.ตรีที่พิษณุโลก จำได้ว่าเพื่อนของฉันรักย่ามาก ย่าจะสอนทุกอย่าง

จำได้ว่าตอนนั้นพาย่าเข้าโรงหนังครั้งแรก ย่าตื่นเต้นมากเพราะย่าไม่เคยเข้าโรงหนัง

เรื่องแรกที่ไปดุูกับย่าคือเรื่อง เดอะเมโลดี้ หนังเรื่องนี้ถ่ายทำที่แม่ฮ่องสอน ย่าซึ้งตั้งแต่ต้นเรื่องจนจบเรื่อง

พอกลับมาลำปาง ย่าไปบอกทุกคนว่าหลานสาวพาไปดูหนังมา สนุกมากคิดถึงหนังกลางแปลงตอนเป็นสาว

ฉันก็ได้แต่อมยิ้ม ย่าบอกว่าย่ามีเพื่อนคนหนึ่งที่แม่ฮ่องสอน ย่าอยากไปเที่ยว

รอหน้าหนาวก่อนนะค่ะ เดี่ยวหนูจะพาย่าไป คำสัญญาที่ให้ก่อนจะมาเรียนป.ตรี

ย่าต้องอยู่รับปริญญาของหนูทั้งสามใบนะค่ะ ตอนนี้ผ่านไปหนึ่งใบแล้ว อีกไม่นานเกินรอกับใบปริญญาสองใบ


รูปนี้ถ่ายตอนอยู่ปี2 ตอยนเรียนอยู่พิดโลก

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน Do you believe in destiny



ความเห็น (6)

เขียนเมื่อ 

เคยได้ทำได้สำเร็จ..ซื้อตั๋ว..เครื่องบิน..ให้แม่มาเที่ยว ยุโรป..ดู หิมะ..(แม่เป็นคนชอบเที่ยว..หลังจากพ่อ..เสียชีวิตไป...แม่พูดว่า..นี่ถ้าพ่อไม่ตาย ฉันคงไม่มีโอกาศ..เพราะ พ่อไม่ยอม บิน ...)..เมื่อเด็กๆ ปีนขึ้นไปนั่งบน ขอบหน้าต่าง แหงน ดู เรือ บิน แล้ว คิดว่าคงไม่มีโอกาศบิน เพราะ เราอยู่ในฐานะ..คนชั้นเกือบล่าง..อิอิ..(สมัยก่อน..มีแค่..คนชั้นล่างสุด..กับคนชั้นบนสุด..ๆ)..อ้ะะ...

เขียนเมื่อ 

เรื่องดีงาม เก็บความทรงจำไว้ให้ดีครับ ;)...

เขียนเมื่อ 

^_^ ขอบุณยายธีกับอาจารย์นะค่ะ

เขียนเมื่อ 

ให้ดอกไม้เลย

เขียนเมื่อ 

ชอบใจความฝันครับ

ขอให้คุณย่าแข็งแรงครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณนะค่ะ คุณเต๋อและก็อาจารย์ขจิต