๑๐ เมษา..หทัย ตันหยง

ผมเป็นนักศึกษา ป.โท ที่ท่านอาจารย์ไว้วางใจ ให้อ่านต้นฉบับผลงานวิชาการ(บรรณาธิการกิจ) ผมต้องตรวจทุกหน้า บางหน้าต้องหาภาพประกอบด้วย จากนั้น..ก็นำผลงานอาจารย์ไปให้โรงพิมพ์ที่ฝั่งธนบุรี ช่วงเวลานั้นรู้สึกดีใจที่ได้ทำงานรับใช้อาจารย์

ผมออกจากบ้าน..ตั้งแต่หกโมงเช้า..เพื่อให้ทันตักบาตรพระ รู้สึกแปลกใจตัวเองว่าเช้าวันนี้ ตื่นแต่เช้าได้อย่างไร ในเมื่อกลางดึกเกิดอาการอาหารเป็นพิษ ทำให้นอนหลับไม่สนิท ยังมีเหตุผลสำคัญที่ทำให้ลุกจากที่นอนได้ไม่ยากนัก... อันเนื่องจากวันนี้เป็นวันสำคัญ..

ราวตีห้าครึ่ง..โทรไปหาท่านอาจารย์ รศ.หทัย ตันหยง...จริงๆบ้านผมกับอาจารย์ อยู่ไม่ไกลกัน บ้านผมอยู่ยิ่งรวยนิเวศน์ แจ้งวัฒนะ บ้านอาจารย์ท่านอยู่หมู่บ้านซื่อตรง รามอินทรา..ไม่ไกลมากนัก แต่โดยมากผมจะใช้โทรศัพท์พูดคุยกับอาจารย์ ปีละ ๓ - ๔ ครั้ง ไม่อยากรบกวนเวลาพักผ่อนของท่านมากนัก

ภรรยาอาจารย์รับสาย บอกอาจารย์กวาดหน้าบ้าน ให้รอสักครู่ ...มีเสียงลอดเข้ามาในสาย ได้ยินเสียงชัดเจน ..พี่..อาจารย์ชยันต์ โทรมา...ฟังแล้วรู้สึกดีใจ ที่ผู้ใหญ่จำเราได้ ...

พออาจารย์รับสาย..ผมก็สุขสันต์วันเกิดทันที.. อาจารย์หัวเราะ น้ำเสียงของอาจารย์ยังทุ้ม นุ่มนวล ฟังกี่ครั้งก็เหมือนได้ฟังในห้องเรียน ป.โท อาจารย์บอกขอบใจนะ ที่ยังไม่ลืมกัน..จากนั้นอาจารย์ก็ถามถึงหน้าที่การงาน...ลงท้ายด้วย....ลูกชายคนโตเรียนจบหรือยัง

ผมบอกว่า เรียนจบ ได้เป็นครูแล้ว ตอนนี้บวชเป็นพระอยู่ที่วัดชลประทานรังสฤษดิ์ ...อาจารย์นิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนจะอนุโมทนาสาธุ และพูดว่าเวลาผ่านไปเร็วเหลือเกินนะ ชยันต์..ตอนนี้เท่าไหรแล้วล่ะ

๕๓ ปีครับ...อาจารย์ล่ะครับ...เธอลองทายซิ....ผมคิดอย่างรวดเร็ว ผมเรียนจบ ป.โท ปี ๒๕๓๓ จากนั้นอีก ราว ๒ ปี อาจารย์ก็เกษียณอายุราชการ จากวันนั้นถึงวันนี้นับรวมกัน อาจารยฺก็ต้อง๘๒ ปี..ใช่ไหมครับ... ตอนนี้อาจารย์ ๘๓ ปีแล้วล่ะชยันต์...ชีวิตอาจารย์อยู่กับหนังสือ ต้นไม้ใบหญ้าไปวันๆ วันเกิด..ใส่บาตรก็พอแล้ว ไม่อยากให้ใครยุ่งยาก ทำชีวิตให้เป็นปกติ...วันเกิดขอให้ได้คิดแต่เพียงว่า..เวลาที่เหลือเราจะอยู่อย่างไร ใช้ชีวิตอย่างไร จึงจะอยู่ได้ดีมีความสุข ...

อาจารย์เล่าเรื่องในมหาวิทยาลัย..(มศว.ประสานมิตร) ให้ผมฟัง เกี่ยวกับนิสิต ป.เอก มาขอให้อาจารย์เป็นที่ปรึกษางานวิจัย และครูบาอาจารย์ทั้งเก่าและใหม่ มาเยี่ยมเยือนอาจารย์ไม่ได้ขาด ขณะที่ฟังอาจารย์ท่านย้อนอดีต ผมก็นึกถึงอดีตที่อาจารย์มีบุญคุณกับผม...

รศ.หทัย ตันหยง ท่านเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการเรียนการสอนและการบริหารการประถมศึกษา ท่านเขียนตำราและบทความ มีผลงานมากมาย บางเล่มยังตีพิมพ์อยู่ อาทิ การปรุงรสการสอนด้วยอารมณ์ขัน และงานวิจัยของท่านเมื่อครั้งส่งผลงาน รองศาสตราจารย์ ที่ท่านทำเกี่ยวกับ หนังสือเล่มเล็ก(MINITEXT) ยังได้รับความสนใจและนำไปอ้างอิงในระดับการเรียน ป.โท

ผมเป็นนักศึกษา ป.โท ที่ท่านอาจารย์ไว้วางใจ ให้อ่านต้นฉบับผลงานวิชาการ(บรรณาธิการกิจ) ผมต้องตรวจทุกหน้า บางหน้าต้องหาภาพประกอบด้วย จากนั้น..ก็นำผลงานอาจารย์ไปให้โรงพิมพ์ที่ฝั่งธนบุรี ช่วงเวลานั้นรู้สึกดีใจที่ได้ทำงานรับใช้อาจารย์

ตอนที่เรียนอาจารย์มักจะให้นักศึกษาตามหาผมให้ไปช่วยเรียงกระดาษ ถ่ายเอกสาร และบันทึกข้อประชุมงานในโครงการพิเศษ..เวลาท่านไปบรรยาย ผมจะเป็นคนเขียนแผ่นใส เพราะผมลายมือสวย เขียนไม่ค่อยผิด ว่างๆขณะนั่งทำงานอยู่ อาจารย์จะให้ผมช่วยชงกาแฟ และชมว่าผมชงกาแฟใช้ได้ ...ผมก็เลยติดกาแฟตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เพราะทานกาแฟไปพร้อมๆอาจารย์นั่นแหละ

อาจารยฺชมผมหลายอย่าง..ที่ผมจำได้ประทับใจ ท่านบอกว่า ..อาจารย์รักชยันต์ เหมือนลูกหลานคนหนึ่ง เรียนจบไปขอให้ตั้งใจทำงาน นะ จะได้มีความก้าวหน้า อาจารย์ดูแล้วชยันต์มีความคิดรวบยอด(CONCEPT)ดี... จะมีข้อเสียอยู่ตรงที่ใจร้อนไปหน่อยเท่านั้น....

๑๒ ตุลาคม ๒๕๓๓..ผมเรียนจบ ไปกราบลาอาจารย์..กลับไปทำงานที่ศรีสะเกษ อาจารย์ยื่นพระให้ ๑ องค์ เป็นพระสมเด็จเนื้อใบลาน..พร้อมบทร้อยกรอง ๑ หน้ากระดาษ ชื่อบทร้อยกรอง..."สมเด็จ..เพชรศรีจันทร์"อาจารย์อวยพรให้ชีวิตผมประสบแต่สิ่งดี..มีความปลอดภัยในชีวิต.....ลงท้ายด้วยลายมือชื่อ เวลาและสถานที่ที่ท่านแต่ง...บนรถ ปอ.๑๒....

วันนี้..ผมมีโอกาสอวยพรวันเกิดท่านอาจารย์ วันนี้ ท่าน ๘๓ ปีแล้ว อยากเห็นอาจารย์ที่ผมรักและนับถือ สุขภาพแข็งแรงไปตลอด อาจารย์บอกท่านจะตรวจสุขภาพทุกปี ไม่มีป่วยไม่มีไอแต่อย่างใด...ส่วนผม...เพิ่ง ๕๓ ปีเท่านั้น..แต่ห่างหยูกยาไม่ได้เลย...

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

บ้านทุ่งดินดำ

๑๐ เมษายน ๒๕๕๘

</span></strong>

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บ้านหนองผือ...สถานศึกษาพอเพียง



ความเห็น (7)

เขียนเมื่อ 

ความกตัญญูเป็นเครื่องหมายของคนดี

เขียนเมื่อ 

ขอให้สุขภาพดีๆๆๆให้ตลอดไป..ความไม่มีโรคเป็นลาภ อันประเสริฐ เจ้าค่ะ.

เขียนเมื่อ 

อ่านเรื่องของอาจารย์เก่าแล้วมีความสุขนะครับ

ขอบคุณมากๆครับ

เขียนเมื่อ 

เขียนเมื่อ 

ลีลาการเขียนของท่าน ผอ.คนเก่ง บ่งบอกถึง....แววกวี...สมแล้ว...เอกภาษาไทย

เมื่อไรจะรวมเล่มสักทีจ๊ะท่าน

ขอบคุณนะครับ..ที่เข้ามาเยี่ยมเยือนและให้กำลังใจ

</span></span></strong>