ผมได้บวชลูกชาย

..ภาพเหล่านั้น เป็นเพียงความทรงจำสั้นๆ แล้วค่อยๆเลือนหายไปกับกาลเวลา แต่วันนี้..การบวชลูกชาย..เป็นความสำเร็จเชิงประจักษ์จริงของชีวิตผม..ที่สร้างขึ้นด้วยมือผมเอง และได้รับความร่วมมือจากลูกชายและผู้เกี่ยวข้องในครอบครัว...

ผม..เคยได้ยินได้ฟัง.ถึงความปิติยินดี ที่ทุกครอบครัวก็มักจะพูดกันอยู่เสมอๆ ว่าเป็นวันมงคลอย่างยิ่งที่ลูกหลานได้บวช พ่อแม่..ปู่ย่าตายาย ได้เห็นชายผ้าเหลือง แบบว่านอนตายตาหลับ งานบวชจึงเป็นงานมงคลที่แลดูยิ่งใหญ่มานักต่อนัก

วันนี้..ผมประสบกับตัวเอง..ยืนดูลูกชายนั่งพนมมือสงบนิ่ง มีสมาธิ และตั้งใจให้พระคุณเจ้าปลงผม แม้จะเป็นเพียงขั้นตอนแรกเริ่ม..ก่อนเข้าสู่พิธีอุปสมบทที่สมบูรณ์แบบในวันพรุ่งนี้ แต่ก็เป็นกิจกรรมแรกเป็นปฐมบทที่สำคัญ..ที่ต้องมี..ก่อนครองไตรจีวร เป็นพระผู้ทรงศีล

พระคุณเจ้า..ยืนอยู่ใกล้ๆลูกชาย ที่มีความพร้อมที่จะบวชพระ แม่ของผม...ท่านแก่มากแล้ว และท่านอยู่ไกล ท่านเดินทางมาด้วยใบหน้าอิ่มเอมสดใส ผมบอกกับแม่.."..ผมเลี้ยงหลานของแม่คนนี้อย่างดีที่สุด ผมหวังที่จะมีวันนี้..และตั้งใจจะให้เขาบวชให้ปู่ซึ่งเสียไปแล้ว และให้ย่า..รับผลยุญ..ติดตัวไป..ขอให้แม่อายุยืนนะครับ..."

ผมไม่คิดว่า..ลูกชาย..จะบวชได้เร็วเช่นนี้ นับเป็นความเสียสละที่ถูกที่ถูกเวลา ลูกชายรับราชการครูปีแรก.. ภาระงานมาก อยากเรียนต่อปริญญาโท แต่เลือกที่จะทำเรื่องดีๆแบบนี้ก่อน

ตั้งแต่เลี้ยงดูให้การศึกษากันมา..ก็ทำแต่เรื่องสบายใจ จนถึงนาทีนี้..ก็ยิ่งเบาใจและสบายใจกันไปทั่ว เพียงพอแล้วกับคำว่า..กตัญญู..ที่ลูกชายแสดงออกให้เห็นชัดเจน จริงๆพ่อกับแม่ก็ได้ประจักษ์ในตัวเขามาโดยตลอด ถึงความตั้งใจเรียน รักการเรียนรู้ทางดนตรี จนเป็นมือชั้นครู เกียรติบัตรทางการศึกษาก่อนเข้าสู่วิชาชีพมีมากมาย และสุดท้าย..ได้เกียรตินิยมอันดับ ๑ ที่เขาหยิบยื่นให้..ในทางโลก..ก่อนได้บวชในทางธรรม..ในวันนี้

ผมเอง..ก็เคยประสบความสำเร็จมาไม่น้อย โดยเฉพาะในชีวิตราชการ..ภาพเหล่านั้น เป็นเพียงความทรงจำสั้นๆ แล้วค่อยๆเลือนหายไปกับกาลเวลา แต่วันนี้..การบวชลูกชาย..เป็นความสำเร็จเชิงประจักษ์จริงของชีวิตผม..ที่สร้างขึ้นด้วยมือผมเอง และได้รับความร่วมมือจากลูกชายและผู้เกี่ยวข้องในครอบครัว...

พระคุณเจ้าปลงผม..เสร็จแล้ว..ลูกชายมีความสง่างามและพร้อมที่จะบวช.. ผมคิดและถามตัวเองว่า..ผมยังต้องการอะไรอีกในชัวิตนี้..จะปลงอะไรบ้างได้ไหม..บ้าน รถ ยศ ตำแหน่งก็มีแล้ว หรือบางที..ชีวิตนี้ ที่เหนื่อยล้ากับการเดินทางมาแสนไกล ก็พอและพร้อมที่จะหยุดพักกายบ้าง..อย่างสงบ .เสียที..

อันนี้..ใช้ไหม..ที่เขาเรียกว่า..ความสุข..ที่แท้จริง

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๓๑ มีนาคม ๒๕๕๘

</span></strong>

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (10)

เขียนเมื่อ 

อนุโมทนาบุญด้วยนะคะท่านผอ.

เขียนเมื่อ 

อนุโมทนาสาธุด้วยครับ

อยากไปด้วย

แต่ติดงานด่วนครับ

เขียนเมื่อ 

อนุโมทนาสาธุค่ะ

เขียนเมื่อ 

ความสุขทางใจนี่ สุขยากเกินอธิบายจริงๆ ยินดีด้วยค่ะ ผอ.

เขียนเมื่อ 

ยินดีด้วยครับ ผ.อ

เขียนเมื่อ 

ปลื้มใจ สุขใจไปกับครอบครัวท่าน ผอ.คนเก่ง

ขออนุโมทนาสาธุในกุศลบุญด้วยใจจริงจ้ะ

เขียนเมื่อ 

อนุโมทนาสาธุด้วยค่ะ ....

มาร่วมอนุโมทนาบุญค่ะ...

เขียนเมื่อ 

อนุโมทนาบุญด้วยครับ

เขียนเมื่อ 

อนุโมทนา..สาธุ..ค่ะ