..ภาพเหล่านั้น เป็นเพียงความทรงจำสั้นๆ แล้วค่อยๆเลือนหายไปกับกาลเวลา แต่วันนี้..การบวชลูกชาย..เป็นความสำเร็จเชิงประจักษ์จริงของชีวิตผม..ที่สร้างขึ้นด้วยมือผมเอง และได้รับความร่วมมือจากลูกชายและผู้เกี่ยวข้องในครอบครัว...

ผม..เคยได้ยินได้ฟัง.ถึงความปิติยินดี ที่ทุกครอบครัวก็มักจะพูดกันอยู่เสมอๆ ว่าเป็นวันมงคลอย่างยิ่งที่ลูกหลานได้บวช พ่อแม่..ปู่ย่าตายาย ได้เห็นชายผ้าเหลือง แบบว่านอนตายตาหลับ งานบวชจึงเป็นงานมงคลที่แลดูยิ่งใหญ่มานักต่อนัก

วันนี้..ผมประสบกับตัวเอง..ยืนดูลูกชายนั่งพนมมือสงบนิ่ง มีสมาธิ และตั้งใจให้พระคุณเจ้าปลงผม แม้จะเป็นเพียงขั้นตอนแรกเริ่ม..ก่อนเข้าสู่พิธีอุปสมบทที่สมบูรณ์แบบในวันพรุ่งนี้ แต่ก็เป็นกิจกรรมแรกเป็นปฐมบทที่สำคัญ..ที่ต้องมี..ก่อนครองไตรจีวร เป็นพระผู้ทรงศีล

พระคุณเจ้า..ยืนอยู่ใกล้ๆลูกชาย ที่มีความพร้อมที่จะบวชพระ แม่ของผม...ท่านแก่มากแล้ว และท่านอยู่ไกล ท่านเดินทางมาด้วยใบหน้าอิ่มเอมสดใส ผมบอกกับแม่.."..ผมเลี้ยงหลานของแม่คนนี้อย่างดีที่สุด ผมหวังที่จะมีวันนี้..และตั้งใจจะให้เขาบวชให้ปู่ซึ่งเสียไปแล้ว และให้ย่า..รับผลยุญ..ติดตัวไป..ขอให้แม่อายุยืนนะครับ..."

ผมไม่คิดว่า..ลูกชาย..จะบวชได้เร็วเช่นนี้ นับเป็นความเสียสละที่ถูกที่ถูกเวลา ลูกชายรับราชการครูปีแรก.. ภาระงานมาก อยากเรียนต่อปริญญาโท แต่เลือกที่จะทำเรื่องดีๆแบบนี้ก่อน

ตั้งแต่เลี้ยงดูให้การศึกษากันมา..ก็ทำแต่เรื่องสบายใจ จนถึงนาทีนี้..ก็ยิ่งเบาใจและสบายใจกันไปทั่ว เพียงพอแล้วกับคำว่า..กตัญญู..ที่ลูกชายแสดงออกให้เห็นชัดเจน จริงๆพ่อกับแม่ก็ได้ประจักษ์ในตัวเขามาโดยตลอด ถึงความตั้งใจเรียน รักการเรียนรู้ทางดนตรี จนเป็นมือชั้นครู เกียรติบัตรทางการศึกษาก่อนเข้าสู่วิชาชีพมีมากมาย และสุดท้าย..ได้เกียรตินิยมอันดับ ๑ ที่เขาหยิบยื่นให้..ในทางโลก..ก่อนได้บวชในทางธรรม..ในวันนี้

ผมเอง..ก็เคยประสบความสำเร็จมาไม่น้อย โดยเฉพาะในชีวิตราชการ..ภาพเหล่านั้น เป็นเพียงความทรงจำสั้นๆ แล้วค่อยๆเลือนหายไปกับกาลเวลา แต่วันนี้..การบวชลูกชาย..เป็นความสำเร็จเชิงประจักษ์จริงของชีวิตผม..ที่สร้างขึ้นด้วยมือผมเอง และได้รับความร่วมมือจากลูกชายและผู้เกี่ยวข้องในครอบครัว...

พระคุณเจ้าปลงผม..เสร็จแล้ว..ลูกชายมีความสง่างามและพร้อมที่จะบวช.. ผมคิดและถามตัวเองว่า..ผมยังต้องการอะไรอีกในชัวิตนี้..จะปลงอะไรบ้างได้ไหม..บ้าน รถ ยศ ตำแหน่งก็มีแล้ว หรือบางที..ชีวิตนี้ ที่เหนื่อยล้ากับการเดินทางมาแสนไกล ก็พอและพร้อมที่จะหยุดพักกายบ้าง..อย่างสงบ .เสียที..

อันนี้..ใช้ไหม..ที่เขาเรียกว่า..ความสุข..ที่แท้จริง

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๓๑ มีนาคม ๒๕๕๘

</span></strong>