"จะไม่รอโอกาส จะไม่ขี้อาย จะกอดแม่ จะบอกรักแม่ทุกวัน จะทำทุกอย่างเพื่อแม่ ตั้งแต่ตอนนี้ไปทุกวัน เพราะไม่รู้ว่าวันข้างหน้าใครจะจากกันก่อน"

งานเขียนงานหนึ่งจากวิชาหนึ่งในการสอบกลางภาคเรียนที่ ๒/๒๕๕๘

ว่าที่คุณครูเอกชีววิทยา คือ ผู้ตอบคำถามข้อนี้


"... จากการชมวีดิทัศน์ทั้งหมดที่อาจารย์ได้นำมาเปิดดูนั้น ทำให้หนูกล้าที่จะคิด จะทำ อะไรหลาย ๆ อย่างได้นึกถึงตัวเอง จากที่เคยคิดดูถูกตัวเองว่า ทำไมชีวิตถึงเลวร้ายขนาดนี้ ทำไมเกิดมาก็ไม่มีพ่อเหมือนคนอื่น เรียนก็ไม่ได้เรียนในโรงเรียนดี ๆ เพื่อนคนอื่นเขามีโทรศัพท์มือถือสวย ๆ มีกระเป๋าดี ๆ ใช้ มีเสื้อผ้ามียี่ห้อใส่ เขามีคอมพิวเตอร์เป็นของตัวเอง มีมอเตอร์ไซค์เป็นของตนเอง แล้วทำไมเรายังใช้โทรศัพท์เก่า ๆ กระเป๋า เสื้อผ้าก็ใส่แบบมือสองถูก ๆ ตัวละ ๕ บาท ๑๐ บาทใส่ คอมพิวเตอร์ มอเตอร์ไซค์ก็เอาของคนอื่นมาใช้ ทำไมแม่ไม่มีอะไรให้เราซักอย่าง รู้สึกน้อยใจในวาสนาของตัวเอง การดูวีดิโอทำให้คิดเปลี่ยนไปมาก เราโชคดีขนาดไหน แล้วเกิดมามีร่างกายสมบูรณ์ มีครบทั้ง ๓๒ ประการ พูดได้ เดินได้ ทำอะไรได้ทุกอย่าง ยังมีคนอื่นเขาอีกมากแค่ไหนที่เขาโชคร้ายกว่าเรา เขายังมีความมุ่งมั่น ตั้งใจที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ เขาดิ้นรนขนาดไหนที่จะอยู่ในสังคมที่โหดร้าย เขาตั้งใจเรียน ตั้งใจทำงาน เรามีโอกาสมากกว่าเขาทุกอย่าง ทำไมเราจะอยู่ในสังคมต่อไปไม่ได้ ทำให้หนูคิดว่า ถ้าหนูมีโอกาส หนูจะช่วยพวกเขา จะพาพวกเขาเดินข้ามถนน จะพาเขาไปที่ที่เขาจะไป หนูจะดำเนินชีวิตให้คุ้มค่ากับที่ตัวเองได้โอกาสนี้มา

และการที่ได้ฟังและดู พ.อ.นพ.พงศ์ศักดิ์ ตั้งคณา ที่ท่านบรรยายทำให้นึกถึงแม่ และหนูก็มุ่งมั่นตั้งใจอย่างแน่วแน่ แล้วว่าจะไม่รอโอกาส จะไม่ขี้อาย จะกอดแม่ จะบอกรักแม่ทุกวัน จะทำทุกอย่างเพื่อแม่ ตั้งแต่ตอนนี้ไปทุกวัน เพราะไม่รู้ว่าวันข้างหน้าใครจะจากกันก่อน เพราะทุกวันนี้หนูเหลือแม่คนเดียว มีแม่อยู่เป็นกำลังใจให้เพียงคนเดียวเสมอมา และหนูก็เปลี่ยนความคิดจากที่เคยคิดว่าทำไมแม่ไม่ทำแบบนี้ให้ ทำไมแม่ไม่ซื้อของนี้ให้ หนูจะเก็บเงินเอาเองถ้าอยากได้อะไร จะไม่ทำอะไรที่จะทำให้แม่เสียใจ จะทำอะไรก็จะคิดถึงแม่ก่อนเสมอ และการดูนี้ทำให้ชีวิตหนูมีความสุขมากขึ้น เพราะได้ทำในสิ่งที่ตนเองอยากจะบอก อยากจะทำ ได้กอด ได้บอกรักแม่ทุกวัน ไม่ได้คิดอะไรมาก แค่ใช้ชีวิตให้เกิดประโยชน์กับตนเอง กับแม่ กับครอบครัว กับเพื่อน ๆ กับทุก ๆ คน และยังรู้สึกสบายใจมาก เพราะทุกวันนี้ เริ่มใช้ชีวิตแบบสบาย ๆ ไม่คิดมากับชีวิต ทุ่มเทกับการเรียน ครอบครัว แต่ก็ให้เวลาพักผ่อนกับชีวิตมากขึ้น จากที่หักโหมมาตลอด ทำให้หนูรู้สึกมีความสุขมากกับชีวิตช่วงหลัง ๆ มานี้ หนูอยากขอบคุณอาจารย์มาก ๆ นะคะที่เปิดความคิดหนูให้กล้าลงมือทำจริงซะที จากที่ได้แต่คิดมานานแล้ว ขอบพระคุณค่ะ !!! ..."


กว่าชีวิตของเด็กสักคนหนึ่งจะผ่านร้อนผ่านหนาวมา

หลายคนก็หลุดร่วงกลางทาง แต่หลายคนก็ผ่านมาได้

ผมเชื่อเสมอว่า

"ความกตัญญูเป็นเครื่องหมายของคนดี"

มันคือ จุดเริ่มต้นแห่งการทำความดีในทุกสิ่งทุกอย่าง
โดยเฉพาะเด็กที่อยู่ในวัยเรียนแบบนี้

อีกทั้งนักศึกษาครูกำลังจะเป็นแม่พิมพ์ของชาติ
ทุกอย่างต้องเริ่มจากตัวของพวกเขาก่อน

เกียรตินิยมไม่สำคัญมากกว่าความกตัญญูหรอก

ผมภูมิใจลึก ๆ แน่ ๆ ที่ทำให้พวกเขาเหล่านั้นคิดได้
และเปลี่ยนแปลงด้วยตัวของเขาเอง

โดยที่เราไม่ต้องไปจ้ำจี้จ้ำไชอะไรเลย



ขอบุญกุศลที่เกิดขึ้นนี้จงแผ่ไปยังทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องนี้

บุญรักษา ทุกท่านครับ ;)...

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน มหาวิทยาลัยชายเขาของคนชายขอบ



ความเห็น (12)

เขียนเมื่อ 

หนูคิดดีแล้ว และจงทำความดีต่อไป โดยเฉพาะความกตัญญูต่อผู้ที่มีพระคุณ เช่นแม่ ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้หญิงคนเดียวในโลกที่รักหนูที่สุด จงรักแม่ และบอกแม่ในสิ่งที่อยากบอก อยากทำ เพราะหนูโชคดีที่สุดที่มีแม่...อย่าปล่อยให้ทุกอย่างสายไป....

เขียนเมื่อ 

ไม่มีคนอื่นให้อดอ่ะดิ อิอิ ล้อเล่น

น่ารักมาค่ะ อ.was ชอบ ๆ

กว่าชีวิตของเด็กสักคนหนึ่งจะผ่านร้อนผ่านหนาวมา

หลายคนก็หลุดร่วงกลางทาง แต่หลายคนก็ผ่านมาได้

ผมเชื่อเสมอว่า

"ความกตัญญูเป็นเครื่องหมายของคนดี"

..... อ่านต่อได้ที่: https://www.gotoknow.org/posts/586916

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณสำหรับการแบ่งปันอันงดงามครับ อ.

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณมากครับ ท่าน อาจารย์ ลำเจียก (อ.น้อง) กำธร ;)...

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณมากครับ คุณพยามารหัวเหลือง ชลัญธร ;)...

เขียนเมื่อ 

ยินดีมาก ๆ ครับ ท่าน rojfitness ;)...

เขียนเมื่อ 

ถ้ามัวแต่ดูคนอื่นเป็นแบบอย่าง ก็จะไม่มีแบบฉบับของตนเองสิค่ะ

เขียนเมื่อ 

ถูกต้องครับ ดอกหญ้าน้ำ 555

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณจิตวิญาณแห่งความเป็นครูของ อ.วัต ครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ คุณ

nobita

เช่นกันครับ ;)...

เขียนเมื่อ 

ชอบใจเด็กคนนี้ครับ

สมเป้นครูกระดาษทรายเบอร์ 0 จริง

555

เขียนเมื่อ 

ชมนะครับ อาจารย์ ขจิต ฝอยทอง 555