ยังคงเดินทาง

มานั่งเขียนบันทึกย้อนหลังเมื่อวานนี้ (15มกราคม 2556)เมื่อวานนี้. เป็นการเรียนรู้เรื่องกานเดินทาง

เมื่อลงมือเดินทางก็ตั้งใจนะแต่พอมาถึงคำตอบมันก็ไม่ใช่ ก็เสร็จกิเลสอีกตามเคย

เกิดคำถามกับตนเอง รึที่เราทำมันไม่ใช่

สิ่งที่ได้รับคำชี้แนะ ตัดสินใจหยุด แล้วก็เดี้ยงไปพักใหญ่

การเดินทางไม่ได้ทำร้ายอะไรได้มากมายนักแต่ที่แย่คือ กิเลสที่เล่นงานในตนเอง

แต่ถ้าไม่ได้รับการชี้ น่าจะพังกว่านี้มากโข

เหนื่อยกับความไม่ไหวจะเครียร์ของตนเอง

ตั้งท่าดี ระหว่างทางพอไหว แต่ก็ตายตอนจบ

มีกำลังช่วงที่ได้รับความเมตตา จากครูให้เอาผ้าไปให้และบอกให้นั่งตรงนี้

ไม่งั้น หนูคงจะหลยไปและคงจะ ไปนอนแทนที่จะมีโอกาสได้ฟังเทศน์จากหลวงปู่เมื่อคืนนี้

ทุกครั้งที่ก้มลงกราบ ก็รู้สึกสะะทือนใจกับความกระด้างในใจตนเอง

มันมากมาย หยาบคาย แล้วทำไมตอนนี้ยังเป็นแบบนี้

พยายามระลึกว่า "อะไร คือ หน้าที่และสิ่งที่พึงทำ"

ก็พยายามทำ ผิดบ้างถูกบ้าง

ก็พยายามทำความรู้ใจของตนเองที่ เต็มไปด้วยกิเลสมากมาย

และที่สำคัญใจไม่ชอบ รังเกียจกิเลสตนเองด้วยซ้ำ

สรุปว่า ยิ่งผลักไสก็ยิ่งติดมือ

ถ้าไม่ได้รับพลัง และโอกาสนั่งฟังธรรมหลวงปู่ข้างหลังครู คงจะเดี้ยงหนักกว่านี้

วันที่ 16 มกราคม วันครู สะเทือนใจ ที่ข้างในหยาบคายไม่เลิก

บอกตนเอง แค่เห็นไม่พอ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เพียงเพียรพอ



ความเห็น (1)

รู้ตน..รู้ธรรม...เป็นกำลังใจให้ค่ะ...