สวัสดีปีใหม่ ๒๕๕๘

ก่อนปีใหม่ปีนี้ ๒๕๕๘...เป็นการส่งท้ายปีเก่า ๒๕๕๗

ฉันได้สูญเสียพ่อบุญยัง ทองน้อย...ไปเมื่อวันที่ ๒๕ ธันวาคม ๒๕๕๗

เวลา ๐๓.๒๐ น. โดยที่พวกลูก ๆ หลาน ๆ ไม่คาดคิดว่ามันจะเกิดขึ้น

อย่างรวดเร็ว...พ่อมีอาการซึม ตาลอยในช่วงเที่ยงวันของวันที่ ๒๔ ธันวาคม ๒๕๕๗

ในช่วงวันอาทิตย์ที่ ๒๑ ฉันยังป้อนข้าวพ่อ ๆ ทานข้าวได้อยู่

แต่พอตกวันที่ ๒๒ - ๒๕ ธันวาคม ๒๕๕๗ พ่อทานอะไรไม่ได้เลย

แม้แต่นมกล่อง...มีบางครั้งพ่อรู้สึกตัว ฉันหยอดนมให้ท่านกลืนได้นิดเดียว

พ่อเหมือนอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ...พอตกเย็นประมาณ ๑ ทุ่ม พ่อเริ่มหายใจทางจมูก

ไม่ได้แล้ว แต่หายใจทางปาก...พวกเราไม่ได้นำพ่อไปโรงพยาบาล

เพราะเคยบอกไว้ว่า ถ้าตายให้ตายที่บ้าน...พวกฉันและลูก ๆ ของฉันได้นั่งเฝ้ามอง

พ่ออยู่ใกล้ ๆ ยามนอนพวกเราก็มานอนเป็นเพื่อนพ่อ อยู่ดูแลใกล้ ๆ พ่อ...

ประมาณตี ๓ พ่อเริ่มหายใจแรงขึ้น ๆ สุดท้ายพ่อก็จากไปอย่างสงบ

ไม่มีอาการดิ้นหรือทุรนทุราย พ่อจากไปอย่างสงบที่บ้าน...

พวกฉันและลูก ๆ ได้ทันอยู่เห็นใจพ่อจนพ่อสิ้นลมหายใจ...

ฉันได้เรียนรู้เรื่องการตายจากพ่อของฉันเอง...ได้รับรู้ว่า เวลาตายแล้วคนเรา

จะมีอาการเป็นเช่นไร?...บางคนบอกว่า ทำไมไม่นำท่านไปโรงพยาบาล

พ่อเคยสั่งฉันว่า ถ้าเป็นอะไรก็ไม่ให้นำท่านไปโรงพยาบาล เพราะไม่เช่นนั้น

หมอจะใส่สายยางทางจมูก ปาก ซึ่งเจ็บและทรมาน...ฉันก็ยังคิดว่าจริง

เพราะเคยประสบมาตอนสมัยแม่ของฉันเอง ท่านเจ็บ คอแห้ง ขอน้ำกินก็ไม่ได้

ซึ่งมันทรมานมาก...สุดท้ายพ่อก็จากพวกเราไปอย่างสงบ...พวกฉันได้นำทางให้พ่อ

ไปสู่นิพพาน...ให้ระลึกสิ่งที่ท่านควรไป...สำหรับสิ้นปีนี้ ฉันถือว่าฉันได้สูญเสีย

พ่ออันเป็นที่รักยิ่งของลูก ๆ หลาน ๆ ไป ด้วยวัย ๘๐ ปี...และพวกเราก็ได้จัดการ

งานศพให้กับท่านเป็นเวลา ๓ วัน...

พวกเราขอให้ดวงวิญญาณของพ่อบุญยัง ทองน้อย จงไปสู่สุขคติภพด้วยเทอญ...

รักพ่อมากนะคะ

จากลูก...

บุษยมาศ แสงเงิน

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ