.........ในวัยเด็ก แอบฝัน อยากอ่านเขียน

เห็นพี่เรียน หนังสือ ดูสดใส

พากันอ่าน หนังสือ อย่างสุขใจ

ส่งยิ้มให้ โตเมื่อไร หนูอ่านเอง

.........ครั้นเข้าเรียน เขียนอ่าน นั้นแสนยาก

แสนลำบาก เมื่อไรหนอ จะอ่านเก่ง

มองดูเพื่อน อ่านกัน อย่างครื้นเครง

บ้างตะเบง เสียงดัง อวดอ้างกัน

.........ส่วนตัวเรา นั่งเหงา แอบหลังห้อง

กลัวครูมอง เรียกชื่ออ่าน กลัวเพื่อนขัน

กระวนกระวาย หดหู่ นั่งขาสั่น

จิตไหวหวั่น ไม่กล้า สบตาครู

.........ครูส่งยิ้ม พลางเดิน เข้ามาหา

ส่งสายตา เป็นมิตร คิดเอ็นดู

ความอบอุ่น แผ่ซ่าน สัมผัสรู้

จะช่วยหนู อ่านให้ได้ คลายหมองหม่น

.........เริ่มรู้สึก สดชื่น ครูเอื้อนเอ่ย

มิเพิกเฉย เตรียมพร้อม หัดฝึกฝน

ครูพูดคุย ผ่อนคลาย ไร้กังวล

เพื่อผ่านพ้น อ่านออก ต้องพากเพียร

.........ความหวาดกลัว สลาย จางหายไป

ปิติใจ บังเกิดพลัน อยากอ่านเขียน

เริ่มกล้าถาม สงสัย รู้ปรับเปลี่ยน

ดังเปลวเทียน เริ่มสว่าง ขึ้นทุกที

.........ครายามว่าง เข้าไปอ่าน ห้องสมุด

เพื่อนมาฉุด ชวนเล่น มิเหหัน

ก้มหน้าอ่าน หนังสือ อย่างเมามัน

เพราะหนูนั้น เริ่มอ่านได้ ให้เปรมปรีดิ์

.........พออ่านออก เขียนได้ แสนสุขสันต์

เกิดเปลี่ยนผัน เพื่อนพ้อง ล้วนมากมี

ความรู้สึก เริงร่า เพิ่มทวี

แสนสุขี อ่านเขียนคล่อง ตามครรลอง

( อร วรรณดา ๓๐-๑๑-๕๗)