ต้นเดือนพฤศจิกายน...หลวงปู่ทวี จากวัดป่าเขาน้อย วัดป่าที่เงียบสงบและร่มรื่น ตั้งอยู่บนตีนเขา พื้นที่อยู่ตำบลข้างๆ ของอนามัย วัดแห่งนี้ มีผู้คนหัวใจธรรมะจำนวนมากมาย ทั้งในระดับอำเภอ จังหวัด และประเทศ เดินทางมาทำบุญ และแสวงหาศีล สมาธิ และปัญญา

รวมถึง "คุณทมยันตี" นักเขียนชื่อดังของประเทศ และนวนิยายอมตะข้ามพรมแดน อย่าง "คู่กรรม"

หลวงปู่มีจิตเมตตากรุณากับอนามัยของผมและทุกคนในพื้นที่ที่มารับบริการ และเล็งเห็นถึงว่า อนามัยยังขาดแคลนห้องน้ำ จึงมีจิตศรัทธาสร้างห้องน้ำผู้พิการ ผู้หญิง ผู้ชาย ห้องอาบน้ำ และห้องแปรงฟันเด็กๆ อย่างละ 1 ห้อง

หลวงปู่เพียงบอกว่า เรื่องปัจจัยเงินไม่ต้องห่วงและกังวล จะสร้างให้เสร็จและสมบูรณ์พร้อมใช้

หลวงปู่มาดูแลงานด้วยตนเองเป็นระยะๆ ตั้งแต่การมาดูสถานที่ การวางแผนผัง การจัดหาวัสดุ และมาพูดคุยกับช่างเป็นระยะๆ ซึ่งส่วนใหญ่ ผมจะติดธุระกับคนไข้บ้าง ติดงานเอกสารบ้าง และไม่ทราบจริงๆ

แต่ถ้ารู้ว่า หลวงปู่มา ผมจะไปนมัสการท่านทุกครั้ง

หลวงปู่ เป็นตัวอย่างที่ทำให้สัมผัสถึงการเป็น "ผู้ให้" และ "ผู้รับ" สำหรับผม และทุกคนที่สัมผัสถึงความงดงามอันพิเศษนี้

เมื่อนึกถึงหลวงปู่ ทำให้ผมมีความอบอุ่นใจ และเห็นความสำคัญของการเป็นผู้รับและผู้ให้

กราบขอบพระคุณหลวงปู่ด้วยครับ (ผมไม่รู้ว่า ใช้คำขอบพระคุณ หรือ อนุโมทนาบุญ กับพระสงฆ์ได้หรือไม่) เป็นเรื่องราวพิเศษที่เกิดขึ้นในชีวิตของผม

แต่หลวงปู่ปฏิเสธความพิเศษเหล่านั้น เช่น ผมเรียนถามหลวงปู่จะให้บอกบุญผู้อื่นหรือไม่ จะแกะสลักหินอ่อนไหม บวชมากี่พรรษา...

หลวงปู่ปฏิเสธอย่างแข็งขัน และทำไมหมอชอบถ่ายรูปท่านทำไม?

ทำไมหมอไม่เอาเวลาที่อยากทำอยากรู้เหล่านั้น ไปดูแลใจตนเอง หรือเอารถเข็น และบุ้งกี้ ตักหินและทรายมาช่วยช่างก่อสร้างดีกว่า...


(วันพฤหัสบดี 4 ธ.ค.57)