ห่างกัน 6 วันเลยทีเดียวสำหรับบันทึกนี้กับบันทึกแรกที่ใช้ชื่อว่า บันทึกความคิด ซึ่งเมื่อคิดแล้วก้สงสัยตัวเองอยู่เหมือนกันที่ใช้ชื่อบันทึกนี้ เพราะคิดว่าตัวผู้เขียนเองไม่น่าจะมีความคิดอะไรมากมายที่จะบันทึกไว้ จะมีบ้างก็เป็นความคิดมาก คิดมากมาย คิดเพ้อเจ้อ จนถึงขึ้น คิดฟุ้งซ่าน

   แต่จะว่าไปแล้วไม่ว่าจะคิดอะไร มันก็คือความคิด เลยคิดแล้วคิดอีกว่าจะเขียนบันทึกที่2 อย่างไรดี...

   จึงย้อนกลับไปอ่าน บันทึกความคิด1 ว่าบันทึกไว้อย่างไร เมื่ออ่านแล้วก็เป็นความคิดในวันนั้น อารมณ์ความรู้สึก ณ ขณะนั้น ซึ่งมันเป็นอดีตที่ผู้รู้จะบอกว่าอย่านำมาคิด รวมทั้งเรื่องราวในอนาคตด้วย

   ให้คิด ณ ปัจจุบันขณะนี้

   แล้ว ณ ปัจจุบันขณะนี้ เราคิดอะไรอยู่ล่ะ...

   คิดว่าอารมณ์ความรู้สึกตอนนี้ ขณะนี้ต่างจากวันก่อนนั้นอย่างไร และที่สำคัญ มันเป็นบวกกว่าวันก่อนนั้น ด้วยเหตุผลของสิ่งใดที่ทำให้เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นได้

   เพราะการมองโลกให้กว้างขึ้น เห็นความใจแคบ ความเห็นแก่ตัว ความอ่อนแอ ของตัวเอง จนหลงตัวเอง  หลงสิ่งที่อยู่รายรอบว่าเป็นของตัวเอง และทุกสิ่งอย่างจะเป็นไปตามที่ตัวเองคิดจะให้เป็น ตามที่เข้าใจและคาดหวัง

   ซึ่ง...มันเป็นไปไม่ได้...

   มันไม่ใช่ของเรา มันไม่ใช่ตัวเรา

   ทุกสิ่งอย่างเป็นรูป เป็นกลิ่น เป็นเสียง เป็นรส เป็นสัมผัส ชั่วครั้งชั่วคราว

   เท่านั้นเอง...

ขอบคุณภาพสวยๆจาก dreamstime.com

..................

4 พฤศจิกายน 2557