หลง

     เพียงฟุ้งซ่านคิดก็ติดบ่วง  

  เจ็บในทรวงปวดรวดร้าวกว่า

  สมาธิสติแกว่งแย้งเวลา

  ย้อนไปมาเหมือนคนหลงลืมตน

     ปวดเหน็บเจ็บสั่นดูหวั่นไหว

เหม่อมองไกลไร้ทิศจิตสับสน

ท้านสะเทือนเสมือนจะร้อนรน

ในหนาวจนอกสั่นประหวั่นจริง

   เพราะรักมากหลงกลัวตัวมาจาก

กลัวจะพรากจากลากว่าทุกสิ่ง

หวงคนอื่นใกล้กว่าตัวประวิง

หรือผีสิงสุมใจให้หมองมัว

   มืดไม่เห็นแสงใดให้สว่าง

ดูอ้างว้างเดียวดายคล้ายสลัว

เป็นม่านหม่นคลุมเคลือเมื่อใกล้ตัว

ไม่เห็นหัวเห็นตนทุรนทุราย.

...................

4 พฤศจิกายน 2557

พ.แจ่มจำรัส