คอนโด.."แย้"

คอนโด.."แย้" ไม่ได้ติดแอร์ แต่ก็ไม่ร้อน เพราะเราทำอยู่ใต้ร่มไม้ ตั้งใจจะให้ความรักความเอาใจใส่แย้เป็นพิเศษ ถ้าแย้ไม่ปรารถนาที่พักคอนโด ก็สามารถเปลี่ยนที่อยู่ (รู) ใหม่ได้

เป็นเรื่องที่น่าสนใจระหว่างเรา..ผมกับนักเรียน..เคยคุยกันตั้งแต่ปีที่แล้ว วันนี้ได้มีโอกาสทำจริง เสียที..โดยการทดลองเลี้ยงแย้ใ นโรงเรียน

เรื่องก็มีอยู่ว่า ในโรงเรียน..เคยมีแย้เยอะมาก พอฝนหยุดตก แดดออกจ้าเมื่อไหร่ เจ้าแย้น้อยใหญ่ก็ออกมาเริงระบำยอดหญ้า แบบกล้าๆกลัวๆ เพราะเจ้าสุนัขตาไว เริ่มรังควานหนัก ขุดหลุมลึกกระจัดกระจายไปทั่ว แต่หาได้ทันแย้ไม่ แย้หนีลงรู ไม่ยอมให้เจ้าสุนัขจับกิน

ดังนั้น ตอนนี้จึงพบว่า รูแย้เต็มไปหมด แต่แย้โผล่ศีรษะออกมาน้อยกว่าปกติ ผมกับนักเรียน ป.๖ จึงคิดที่จะทดลองเล่นๆ เพื่อสังเกตพฤติกรรมของแย้ โดยทำคอนโดให้แย้อยู่ บริเวณที่ใกล้แย้ขึ้นลง ใช้อิฐบล๊อคเรียงซ้อนกันขึ้นไป ไม่ต้องสูงมาก ข้างบนปิดแบบมีช่องให้อาหาร ประเภทเปลือกผลไม้

เท่าที่ทราบ..แย้รักที่อยู่อาศัย จะอยู่รูเดิมตลอด แม้ว่ารูจะถูกรบกวนไปบ้างก็ตาม ที่สำคัญจะขุดรูอยู่ลึกมาก เมื่อนำอิฐบล๊อคไปรายล้อมรอบรูแย้แล้ว แย้จะไม่ถูกจำกัดพื้นที่แน่นอน.... เพราะอิฐบล๊อกมีช่องเข้าออกที่ปลอดภัย หลบซ่อนตัวได้ง่าย และแย้ก็จะหากินอาหารได้ง่ายด้วย เพราะเราจะคอยนำอาหารที่ถูกปากให้แย้กิน ไม่ต้องกลัวอันตราย ใดๆ

คอนโด.."แย้" ไม่ได้ติดแอร์ แต่ก็ไม่ร้อน เพราะเราทำอยู่ใต้ร่มไม้  ตั้งใจจะให้ความรักความเอาใจใส่แย้เป็นพิเศษ ถ้าแย้ไม่ปรารถนาที่พักคอนโด ก็สามารถเปลี่ยนที่อยู่  (รู) ใหม่ได้ อันนี้เป็นเพียงโครงการทดลองเท่านั้น

ถ้าหากแย้..ให้ความร่วมมือ มาชุมนุมกันอยู่ มาอวดโฉมให้เราได้ถ่ายรูปใกล้ๆบ้าง ออกลูกออกหลานและกินอาหารของเรา ก็มั่นใจได้ว่า เราจะทำตึกแถว หรือทาวน์เฮ้าส์แบบพิเศษ ให้อยู่ฟรี โดยไม่ต้องดาวน์ใดๆ ทั้งสิ้น

 

                                                              ชยันต์ เพชรศรีจันทร์                                                                                                              ๓  พฤศจิกายน  ๒๕๕๗

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (9)

เขียนเมื่อ 

เป็นโครงการที่ยอดเยี่ยมมากๆ เลยครับ 

สมัยเด็กๆ ผมเคยสังหารแย้มาเป็นอาหารหลายร้อยตัว  เพราะสมัยนั้นแย้เยอะมาก

แต่ปัจจุบันนี้แถวบ้านเกิดผมที่อีสานแย้เริ่มหายากขึ้น  นานๆ ถึงจะพบสักครั้ง

พอเห็นท่าน ผอ. พาเด็กๆ ทำโครงการนี้ ก็เลยขอสนับสนุนเต็มที่เลยนะครับ

เขียนเมื่อ 

เคยเห็นแย้สมัยเด็กๆ คิดถึงวัยเด็กจังค่ะ

เขียนเมื่อ 

เป็นโครงการ ที่ดี นะคะ  ตามมาให้กำลังใจนะคะ

เขียนเมื่อ 

ตามมาเชียร์นวัตกรรมการเรียนรู้ครับ
เยี่ยมยุทธมาก ครับ

เขียนเมื่อ 

ความคิดเยี่ยมครับอาจารย์


เขียนเมื่อ 

เขียนเมื่อ 

แย้..คงมีถิ่นฐานอยู่เมืองกานจน..มาแต่ดั้งเดิม..สมัยยังมีป่า..และไม่มีเขื่อน..เคยไปกินแย้..ครั้งแรกในชีวิต..ที่แก่งละว้า

หลายสิบปี..ไปอีกครั้ง..มีแต่.".มาม่า"...ถ้าไปอีกครั้ง..คงไม่มีทั้งมาม่าและแย้..๕๕๕

คราวนี้ไปเยี่ยมรร.คงได้กินแย้..อิอิ..นะเจ้าคะ..ผอ.คนเก่ง...

เมตตาธรรมค้ำจุนโลกค่ะ...

พอเพียง  คือ ความสมดุล  คะ  ถ้าเกิดความสมดุล  ทุกอย่างจะคงอยู่ต่อไป  แม่นบ่...ชอบอะ...