บันทึกความคิด 1

   วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่ความรู้สึกดีๆ ได้เกิดขึ้นตั้งแต่ตื่นขึ้นมา...

    เมื่อคืนที่ผ่านมานอนหลับดี โดยไม่ได้กินยานอนหลับ หลังกินติดต่อกันมาเป็นเดือน แม้นจะเว้นไปบ้างในวันหยุด แต่ความรู้สึกแตกต่างจากคราวก่อน

   แม้กลางคืนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาบ้างแต่ก็ยิ่งรู้สึกดี ที่ได้ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของเธอ...

   กำลังใจจากเธอและลูกสาวในสองวันที่ผ่านมา โดยได้โทรเข้ามาถามไถ่ในระหว่างวันทำงาน ได้ช่วยให้ความคิดฟุ้งซ่าน หวาดระแวงต่างๆ ที่ก่อสุมใจมาเป็นเดือน ได้เลือนลางลงอย่างไม่น่าเชื่อ

   หรืออาจจะเป็นเพราะการได้พูดคุยกันตรงๆกับจุดที่คิดว่าคือตัวก่อให้เกิดความคลางแคลงใจ ไม่ให้คลุมเคลือจนเป็นที่เข้าใจซึ่งกันและกัน

   แม้ช่วงบ่ายจะหวนคิดไปบ้างกับคำพูดของคนอื่น สิ่งเร้าเปรียบเปรยคิดเป็นตัวเอง แต่อาการใจหวิวสั่นก็ไม่เกิดขึ้นอย่างเมื่อก่อน

   แต่ใจหนึ่งก็เฝ้ารอคอยโทรศัพท์จากเธอ งานอาจจะยุ่งมากและคงเพลินกับงาน ...

   ลูกสาวโทรมาก่อนช่วงบ่ายสามโมงกว่า คุยกับลูกสาวหลายเรื่องเกือบสี่นาที เผลอบอกกับลูกสาวไปว่า...แม่ยังไม่โทรมาเลย...

   สักพักเธอก็โทรมา...บอกยุ่งงานมาก แต่ลูกสาวให้รีบโทรมา..เลยเล่าความคิดในวันนี้ให้ฟังว่า...มีคนเล่าให้ฟังถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่มีใครมาคอยรับหน้าห้าง...ก็คิดไปว่าถ้าเป็นเธอมากับเพื่อนชาย และมีใครเห็น เขาจะนินทา ว่าอย่างไรนะ...

   แต่ก็บอกไม่เป็นไร ใจไม่หวิวสั่นเหมือนเมื่อก่อน

   ไปทำงานเถอะ...ไม่รบกวนแล้ว...

................

29 ตุลาคม 2557

พ.แจ่มจำรัส

  

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ลมหายใจแห่งตัวตน



ความเห็น (5)

เขียนเมื่อ 

อยากให้พักผ่อนมากๆ

ฝึกสมาธิด้วยดีไหมครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับอาจารย์ สำหรับคำแนะนำ กำลังฝึกอยู่ครับ...แต่เอาชนะความคิดฟุ้งซ่านเหล่านี้ยากจริงๆ

เขียนเมื่อ 

แวะมาเยี่ยมครับผม ;)...

เขียนเมื่อ 

สบายดีนะคะท่าน

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะนานมากไม่ได้มาเยี่ยม..การพักผ่อนนอนหลับดีที่สุดค่ะ...ตื่นมาสดชื่นค่ะ