ปัจจุบันองค์ความรู้เรื่องการเลี้ยงโคนมมีอยู่มากมาย แต่ข้อจำกัดของการนำไปใช้ในการพัฒนาฟาร์มของเกษตรกรเกิดจากความรู้เหล่านั้นไม่สามารถตอบสนองตามสภาพความเป็นจริงของการเลี้ยงดูในแต่ละพื้นที่ กระบวนการจัดการความรู้จึงเป็นเครื่องมือสำคัญที่จะช่วยเสริมสร้างการพัฒนาดังกล่าวให้เป็นไปอย่างต่อเนื่องและยั่งยืน เนื่องจากกระบวนการดังกล่าวทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ระหว่างนักวิชาการและเกษตรกร และสร้างทางเลือกให้เกษตรกรนำผลงานวิชาการไปทดลองปฏิบัติในการพัฒนาฟาร์มตนเอง นอกจากนี้นักวิจัยสามารถสร้างงานวิจัยจากประเด็นปัญหาที่รับจากเกษตรกรทำให้งานวิจัยสามารถตอบและแก้ไขปัญหาของเกษตรกรได้ตรงประเด็น
