๒๙/๑๐/๒๕๕๗

***************

ความสุขเล็ก ๆ : ผักกูดของแม่

เมื่อวานประมาณบ่ายสองโมง แม่สุขได้นำผักกูดข้างบ้านมาให้ดู และพูดว่า "ผ่อดุ...บ่อจี่น้อยๆ หนาเนี่ย...หันอี่อ้อยมันอู้ว่า...ผักข้างบ้านหั้นกะออกจัดหลายหนาแหม่ ลองไปผ่อดู้...อี่แม่กะเลยมาผ่อแหล้วกะเก้บมาได้มอกอี้ละ" พร้อมกับยื่นผักในกำมือมาให้ดู ผมเห็นว่ามันไม่ใช่น้อยๆ เหมือนกันนะนั่น ก็เลยคว้ากล้องมาขอถ่ายและให้แม่เป็นนางแบบให้(นางแบบจริงๆ ไม่ใช่นางสาวอิอิ) แม่ก็ยินดี เต็มใจและรู้สึกเหมือนกับว่าภาคภูมิใจและมีความสุขมาก...

...


ความสุขของคนเราบางทีก็คงไม่ต้องไปแสวงหาให้ไกลมากมายหลายกิโลหรอก อยู่ใกล้ตัวเราก็มีออกถมไป เพียงแต่เราอาจจะไม่ใส่ใจในรายละเอียดหรืออาจจะไม่เข้าใจมองหาหรือมองเห็นได้เอง ดังที่นักปราชญ์หลายท่านเคยกล่าวกันไว้ในลักษณะว่า ผู้คนส่วนใหญ่มักจะคร่ำเคร่ง จริงจังต่อการเดินทางไปสู่จุดหมายหรือเป้าหมาย โดยลืมมองดู แวะดู ระหว่างทางหรือข้าง ๆ ทางว่า มีสิ่งสวยงามอะไรให้ได้สัมผัสบ้าง เช่น ร้านอาหารที่อาหารอร่อยห้องน้ำสะอาด ร้านกาแฟเล็กๆ ทีมีไวไฟให้เล่นฟรีเจ้าของหน้าตาดี โอบอ้อมอารีน้ำเสียงไพเราะพูดคุยให้เราหายเครียดได้ เป็นต้น...


การปลูกผักกว่าจะโตแตกหน่อแตกแหนงให้เห็นให้สวยงาม ให้ได้เก็บเกี่ยว ก็ไม่ใช่จะง่าย คนปลูกหรือคนดูแลเมื่อเห็นผลผลิตที่ตนเองได้คอยดูแล และทนุถนอมมันมาตั้งแต่แรก ก็คงมีความภาคภูมิใจไม่ต่างกัน บวกกับความที่ลูกให้ความสำคัญให้การพูดคุยหยอกล้อ เหมือนการต่อเติมพลังความรัก พลังใจให้กับผู้สูงอายุได้เป็นอย่างดี...เท่านี้...เท่านี้...เราก็มีความสุขกันได้แล้ว

...

ขอบคุณทุกท่านที่สนใจ ขอบคุณโกทูโนว์