​การเรียนรู้ของนักศึกษา

เมื่อวันที่ ๒๑ กันยายน ๒๕๕๗ ผมนั่งฟังการอภิปรายโต้ตอบในการประชุมฉลองครบรอบ ๑๐๐ ปี ของ The China Medical Board ที่โรงแรม Grand Hyatt at Oriental Plaza นครปักกิ่งอย่างตื่นตาตื่นใจ และเกิดปิ๊งแว้บ

มีการอภิปรายจากผู้เข้าร่วมประชุม เรื่องการเรียนรู้ทางคลินิกของนักศึกษาแพทย์ แล้วศาสตราจารย์ ชาวอเมริกันที่อยู่ในทีมวิทยากร กล่าวว่า เมื่อขึ้นเรียนชั้นคลินิก นักศึกษาจะรู้สึกเทอดทูนบูชาอาจารย์ ไม่ว่าอาจารย์จะทำอะไร นักศึกษาจะเฝ้าสังเกตและเรียนรู้

ทำให้ผมปิ๊งแว้บ ว่าจริงๆ แล้วการเรียนรู้ของนักศึกษา ไม่ได้เกิดเฉพาะเรื่องการเรียนวิชา หรือทักษะเชิง วิชาชีพเท่านั้น นักศึกษายังเรียนรู้เรื่องกิริยาท่าทาง ถ้อยคำ อารมณ์ และอื่นๆ จากอาจารย์อีกด้วย

ในหนังสือ การเรียนรู้แห่งศตวรรษที่ ๒๑หน้า ๒๑๕ - ๒๑๘ กล่าวถึงแบบจำลองชิกเคอริ่ง (Chickering, 1969) เพื่ออธิบายพัฒนาการของนักศึกษาใน ๗ เส้นทาง (vector) ที่จะต้องพัฒนาไปพร้อมๆ กัน หรือพัฒนาอย่างบูรณาการ ได้แก่

  • การพัฒนาความสามารถ
  • การจัดการกับอารมณ์
  • การพัฒนาภาวะอิสระ
  • การสร้างอัตลักษณ์
  • การมีความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลโดยอิสระ
  • การพัฒนาจุดมุ่งหมาย
  • การพัฒนาความซื่อตรงต่อตนเอง

จะเห็นว่า วงการศึกษาไทย (ในกรณีนี้เป็นอุดมศึกษา) เน้นที่เวคเตอร์แรกเท่านั้น (และยังทำได้ไม่ดีนัก) เราจะต้องหันมาเอาใจใส่พัฒนาการของนักศึกษาให้ครบทั้ง ๗ เวคเตอร์ สถาบันอุดมศึกษาที่มีคุณภาพ จะต้องมีระบบสนับสนุนนักศึกษาให้พัฒนาตนเองครบทั้ง ๗ เวคเตอร์

ผมเขียนบันทึกจากการอ่านต้นฉบับหนังสือ How Learning Works ไว้ ที่นี่

วิจารณ์ พานิช

๒๗ กันยายน ๒๕๕๗

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน สภามหาวิทยาลัย



ความเห็น (0)