มุมมองและแนวการเขียนของแต่ละคนก็มีความแตกต่างกัน
บางคนชอบเขียนตรง ๆ บางคนชอบเขียนอ้อม ๆ
บางคนชอบเขียนแบบเฮฮา กวน ๆ บางคนชอบเขียนเครียด ๆ แนววิชาการ

เรามีสิทธิ์ที่จะอ่านแล้ววิจารณ์ แต่เราไม่มีสิทธิ์ที่จะดูถูกงานเขียนของผู้อื่น
การวิจารณ์กับการดูถูก มันต่างกันแค่เส้นบาง ๆ กั้น
วิจารณ์ มีขอบเขตในการพูด คนวิจารณ์มีความคิด ที่รู้ว่าอะไรควรไม่ควร
หรือรู้จักเลือกใช้คำพูดที่ให้เกียรติแก่ผู้เขียน
ดูถูกก็เป็นการพูดที่มีขอบเขต แต่ยึดแต่สิ่งที่อยู่ในหัวของตนเอง
หรืออาจเรียกง่าย ๆ ว่า เป็นคนที่คิดได้ แต่คิดไม่เป็น

การวิจารณ์เป็นแรงผลักดัน เป็นสิ่งที่ทำให้ผู้เขียนมีกำลังใจ
และมุ่งมั่นพัฒนาตนต่อไป
แต่การดูถูก ถึงบางครั้งจะเป็นแรงผลักดันที่ยิ่งใหญ่ที่สุด 
แต่ก็เป็นสิ่งที่ทำให้คนที่รักการเขียน เจ็บปวดที่สุดเช่นกัน

เพราะโลกนี้มีคนอยู่มากมาย เพราะว่ามีคนอยู่มากมาย ทุกอย่างถึงแตกต่างกัน

งานเขียนของฉัน ฉันก็ไม่รู้หรอกว่าฉันเขียนแนวไหน
แต่ฉันก็เขียนตามใจ ตามสถานการณ์ที่ฉันอยากจะเขียนจะเขียน

ในขณะที่เราเปิดโอกาสให้ผู้อื่นเขียน 

ก็เท่ากับเราเปิดโอกาสให้ตัวเองได้รับรู้เรื่องราวใหม่ ๆ อีกหนึ่งเรื่อง