ทำไมเราจึงเกิดมาบนโลกใบนี้.....  ครูบอกเราว่า...เพราะเรามีกรรมเป็นแดนเกิด

..

..

ข้าพเจ้าถามตัวเองต่อว่า..

และเมื่อเราเกิดขึ้นมาแล้ว....ชีวิตของเรานั้น เราจะทำอย่างไรดีละ...ที่จะช่วยให้เราเกิดมาแล้วไม่เสียชาติเกิดและลดทอนกรรมของเราได้

..

ข้าพเจ้าคิด!! ด้วยหัวใจที่ผ่านร้อนผ่านหนาว มาพอควร

..

ข้าพเจ้าได้ทำหลายสิ่งหลายอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ทั้งที่เกิดประโยชน์ต่อสังคม คนรอบข้าง   หรือ ไร้ค่า... ก็มากมาย

..

มาวันนี่้.. ข้าพเจ้ากลับได้ทำบางสิ่งบางอย่างที่ตาเปล่าอาจมองไม่เห็น เป็นสิ่งที่เรียกว่า นามธรรม จับต้องไม่ได้  แต่มันได้เผื่อแผ่เจือจานความดีงามนี้ออกจาก หัวใจของตัวเอง...  ไปยังสรรพสัตว์ทั้งหลายที่เป็นเพื่อนร่วมทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย  ด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น

รวมไปถึงตัวเองและผู้คนรอบข้าง

..

การทำสมาธิ  จึงเป็นการลงทุนข้ามภพ ข้ามชาติ ที่ไม่ว่าใครก็ตามที่ได้สัมผัส ปฏิบัติและกระทำอย่างต่อเนื่อง... จะรับรู้รสชาตินี้ได้เฉพาะตน..............ว่าเป็นเช่นไร?

ที่เหมือนกับ ณ เวลาของข้าพเจ้า  ที่ข้าพเจ้าได้ค่อย ๆ ซึมซับรสชาติและสัมผัสแห่งความสุข

..

 ครูบอกข้าพเจ้าว่า...เวลาทำสมาธินั้น  จะเกิดเป็นบุญเป็นกุศลทุกครั้ง...ที่เราปฏิบัติ  และบุญกุศลนี้เอง จะมารวมกันก่อนที่เราจะละจากโลกนี้ไป....จะผลบุญนี้จะช่วยส่งเสริมเราให้ไปอยู่ในภพภูมิที่ดีได้  

และที่สำคัญอีกนั่นคือ...  อานิสงส์ของการทำสมาธิที่เราทำและปฏิบัตินั้น สามารถเผื่อแผ่ไปยังคนข้างตัวของเราได้ด้วย

..

นี่ละมั่ง!! ...คือสิ่งลึก ๆ ที่อยู่ในใจของข้าพเจ้า ที่ข้าพเจ้าค้นหามานานแสนนาน

ข้าพเจ้า ยินดี กับสิ่งที่ตัวเองได้ค้นพบ 

..

..................สมาธิ............