๑๔/๐๘/๒๕๕๗
***************
อินทรวิเชียรฉันท์ : สัญญาณเตือนภัย
ไม้ใหญ่ นะหายหมด ชลลด มิรินไหล
ผู้คน มิสนใจ ภวภัย วิลัยกรรม
เมฆฝน นะหม่นฟ้า พสุธา มิหล่นพรำ
สาดแสง สุรีย์ซ้ำ ฤตุกาล สิกลับกลาย
ไฟป่า วนาลด จตุบท วิหคหาย
มัจฉา เกาะกลุ่มตาย เพราะอะไร ฤ เป็นลาง
เปลือกโลก จะปรับหา ทสึนา มิมาล้าง(Tsunami)
เชี่ยวกราก กระชากพลาง รถเรือน ประลัยชน
ลาวา ถลาไหล นคไฟ ฤ เป่าพ่น
กลืนกลบ สยบชน จิตพ้น ละกองกาย
สายฝน ผิว์หล่นฟ้า นครา ฤ ท่วมหลาย
พืชผล ก็วอดวาย พฤษภ์หาย นะหลายตัว
บ้านเรือน สะเทือนถี่ ธรณี สะท้านทั่ว
อกสั่น และหวั่นกลัว ขณะกิจ ประทมกัน
สำนึก นะสักนิด มุติจิต มะคิดฝัน
รักษ์โลก ฤ รักท่าน มนน้อม อุดมการณ์
ปลูกไม้ ณ ชายป่า ฤ พนา ณ สาธารณ์
ท้องทุ่ง และหลังบ้าน ชลธาร จะหวนคืน
โลกนี้ จะสดใส ภวไทย สุสดชื่น
พร้อมกัน เนาะวันคืน วิรยืน มิเสื่อมคลาย
หมายเหตุ
ภวภัย ความหมาย ภัยที่เกิดขึ้น หรือภัยที่มีขึ้น
วิลัยกรรม ความหมาย การกระทำที่ก่อให้เกิดความย่อยยับ
ฤตุกาล ความหมาย เวลาในแต่ละฤดู,แต่ละช่วงฤดู
จตุบท ความหมาย สัตว์สี่เท้า
วิหคหาย ความหมาย นกหายไป
ประลัยชน ความหมาย ผู้คนพากันล้มตาย
นคไฟ ความหมาย ภูเขาไฟ
พฤษภ์หาย(พรึ-สะ) ความหมาย วัวหาย
มุติจิต ความหมาย จิตที่ก่อให้เกิดความเห็นหรือความรู้สึก
ชลธาร ความหมาย แม่น้ำ ลำคลอง
ภวไทย ความหมาย เกิดขึ้น,มีขึ้น กับเมืองไทย
วิรยืน ความหมาย ความกล้าหาญตั้งมั่น, ยืนหยัดด้วยความกล้าหาญ
ขอบคุณทุกท่านที่สนใจ ขอบคุณโกทูโนว์
สัญญาณเตือนภัย...(ทำอย่างไร..ที่เราจะสร้างจิตสำนึก..ให้ระวังภัย...ที่สัมผัสไม่ได้หาก..ขาดซึ่งจิตสำนึก)..มนุษย์..ขาดหายไปคือสัญชาติญาณ..ที่สัตว์มี..ความศิวิไลก์หรือพัฒนาที่ฝรั่งยัดเยียดให้..ทำให้คนที่ต้องพึ่งธรรมชาติ..จนตรอก..ในชีวิต..ที่ต้องพึ่งพาซึ่งกันและกัน...
เพียงแค่ร้อยปี...เห็นผลได้ชัดเจนขึ้นทุกที..หากไม่มี..สัญญาณเตือนภัย...อิอิ..คงหนีไม่ทัน..๕...
เห็นง่ายๆ..น้ำทะเลภายในห้าสิบปีนี้..สูงกว่าเดิมเป็นเมตร..๕...(กรุงเทพ..เมืองสวรรค์จะล่ม จม..แน่นอน..)..๕...
คมคำ ล้ำค่าน่าคิดครับพี่มหาหนาน...เก่งภาษาครับ เลยยกตำแหน่งให้ครับ
ขอบคุณครับ ที่แต่งข้อคิด สะกิดปัญญา ....ผมว่าต่อไปน้ำจะล้นนะครับ คือ "น้ำตา" พี่
ปลูกป่าจะทันไหมนะ แต่ก็ยังตระหนักและปลูกกันเรื่อย ๆ แต่น้ำทะเลนี่ซิ ทำไมไม่ทำอะไรกันอย่างจริงจังเลย ทะเลหลายแห่งกำลังรุกล้ำผืนแผ่นดินเข้ามาหลายกิโลเมตร เช่นที่บางขุนเทียน ทะเลกรุงเทพ ฯนี่เอง หาดเจ้าสำราญ เพชรบุรีแผ่นดินก็หายไปเยอะแล้ว รัฐบาลที่แล้วก็มีความคิด แต่ถูกถล่มจนต้องเงียบสนิทไปเลย สักวันต้องจมน้ำกันแน่...หวังว่าอย่างน้อย ๆต้องลงทุนทำเขื่อนกันคลื่นกันบ้าง...
-สวัสดีครับพี่หนาน
-ไม้ใหญ่หายไป
-วานนี้ไปร่วมคืนป่า
-กว่าป่าจะคืนความสมบูรณ์ได้ก็คงอีกนาน..
-ขอบคุณครับ
ภวไทย ความหมาย เกิดขึ้น,มีขึ้น กับเมืองไทย ..... ได้ความรู้ใหม่ๆๆดีดี ขอบคุณนะคะ
ปลูกป่า ดีกว่ายืนดูเขาตัดป่าโดยไม่ทำอะไรเลย กว่าต้นไม้แต่ละต้นจะโตเขาใช้เวลานานนับสิบปี
ในฐานะบุคคลทำได้โดยการใช้ทรัพยากรทุกชนิดในโลกอย่างประหยัดค่ะ เพราะทุกอย่างเกี่ยวเนื่องกัน
ขอบคุณความเห็นจากคุณยายธี ครับ...เห็นด้วยว่า มนุษย์ขาดสัญชาตญาณแบบการพึ่งพาธรรมชาติไปมากแล้ว ลืมรากเหง้าหรือภูมิปัญญาทางธรรมชาติที่เคยมีเคยเป็นไปมาก เพราะการศึกษานั้นได้ดึงคนออกจากธรรมชาติหรือชุมชนของตนเอง ไปอยู่ในเมืองกันหมดแล้ว...การสืบต่อภูมิปัญญาจึงขาดหายไป...ใช่หรือเปล่านะ
ขอบคุณอาจารย์ ส.รตนภักดิ์ มากครับต่อคำชมเชิงยกย่อง คงไม่ถึงขั้น "มหาหนาน" หรือเก่งอะไรหรอกครับ อาศัยการเรียนรู้และความชอบเป็นฐานเท่านั้นเองครับ...เห็นด้วยครับว่า ต่อไปในภายภาคหน้า หากคนไทยส่วนใหญ่ยังไม่ตระหนักเห็นภัยพิบัติที่เกิดขึ้นในปัจจุบันนี้ ต่อไปจะต้อง "น้ำตาตก" กันเป็นแน่แท้...
สุดแต่ว่าใครจะประสบพบเจอก่อนกันเท่านั้นเอง...
ขอบคุณอาจารย์ GD ที่แวะมาให้กำลังใจและร่วมแสดงความเห็นในหลากหลายมุมมองนะครับผม...
เห็นด้วยกับการสร้างกำแพงกั้นน้ำริมชายฝั่งทะเลที่พื้นที่หายไปนะครับ คงถึงคราวต้องบริหารจัดการให้เป็นระบบอย่างจริงจังแล้วหละครับ มัวนิ่งนอนใจกันไม่ได้แล้ว คำนึงถึงความสูญเสียเป็นตัวตั้งนะครับผม...น่าคิด ๆ น่าทำ ๆ ไว ๆ เลยครับ
ขอบคุณคุณ เพชรน้ำหนึ่ง ที่ให้กำลังใจและแสดงความเห็นร่วมด้วย...การปลูกป่า คืนผืนป่า คงไม่ใช่เรื่องง่ายที่ต้นไม้จะเติบโตได้อย่างรวดเร็ว...แต่ก็ต้องทำใช่ไหมครับ หากเห็นว่า ป่าไม้นั้นมีคุณอนันต์มากล้นเหลือ...
ขอบคุณ คุณหมอ Dr. Ple ที่เข้ามาอ่านและให้กำลังใจมากครับ...ชอบก็ยินดีอย่างยิ่งครับ
ขอบคุณคุณพี่หมอ nui อีกท่านมากครับ มาเยี่ยมชม ให้กำลังใจ...ผมก็คิดอย่างนั้นเช่นกันครับ หากเราช่วยกันปลูกช่วยกันดูแลทั้งประเทศจะเกิดอะไรขึ้น มันอาจต้องใช้เวลา แต่ก็ยังดีกว่าปล่อยเวลาให้ผ่านไปเฉย ๆ หรือมักกล่าวกันว่า "เมื่อใหร่มันจะโต?" เมื่อไหร่ก็ชั่งมันครับ จนกว่าจะตายกันไปข้างนั่นแหละ...
อยากให้คนในชุมชน ในพื้นที่เกิดความหวงแหน ช่วยกันสอดส่องดูแล ปกปักรักษาไม่ให้ใครเข้ามากอบโกยหรือทำลายได้ง่าย ๆ บางครั้ง แม้จะต้องแลกไว้ด้วยชีวิตก็ต้องยอมครับ...สละร่างกายเพื่อรักษาธรรมะ(ธรรมชาติ) ได้บุญสูงสุดแล้วครับ
ขอขอบคุณมาลัยน้ำใจจากกัลยาณมิตรทุกท่านมากครับผม...