ชีวิตที่พอเพียง : ๒๒๒๓. วิ่งออกกำลังที่หาดใหญ่

เช้าวันที่ ๘ กรกฎาคม ๒๕๕๗ ผมออกจากโรงแรม หรรษา เจบี ที่หาดใหญ่ วิ่งออกไปทางด้านหลังโรงแรม ตามถนนที่ขนานไปกับคลองระบายน้ำ ไปข้ามสะพานข้ามคลอง สู่วงเวียนเล็กๆ แล้ววิ่งไปทางใต้ ตามถนนจิระนคร ไปพบป้ายโครงการตลาดริมคลอง จึงวิ่งเข้าไปดู

ไปพบสถานที่ก่อสร้างสวยงาม ในลักษณะสวนริมคลอง และสร้างฝาปิดคลองให้คนมาพักผ่อนหรือขายของได้ มีคนมานั่งคุยกันอยู่ ๒ คน ผมวิ่งเข้าไป พบคุณลุงใจดีนั่งอยู่ที่ม้านั่ง เข้าไปใกล้ๆ จึงรู้ว่าเป็นประติมากรรมประกอบพื้นที่ ทำให้มีบรรยากาศพักผ่อน เลยจากนี้ไป ผมก็ได้เห็นน้ำครำดำคล้ำในคลอง เมื่อวิ่งขนานไปกับคลอง ก็ไปพบสะพาน ข้ามคลองสวยงาม เป็นบริเวณที่การก่อสร้างสวยงาม แต่ร่องรอยประกอบบอกชัด ว่าขาดการดูแล ปล่อยให้สกปรก

ผมวิ่งออกไปทาง ซอย 1/1 สามชัย ไปสู่ถนนที่ผมลืมถ่ายชื่อมา เป็นถนนที่มีบ้านพักเทศบาล และมีหน่วยวัสดุเทศบาล และเมื่อวิ่งไปอีกหน่อยหนึ่งก็มีศูนย์บริการสาธารณสุข เป็นตึกสามชั้นใหญ่โตมาก

พื้นที่บริเวณที่วิ่งนี้ถือว่าเป็นซอยที่สมัยก่อนเป็นบริเวณห่างไกลความเจริญ บรรยากาศทำให้ผมนึกถึงสมัย ๔๐ ปีก่อน และนึกถึง “น้าสามปล้อง" ซึ่งเป็นน้าสาวของสาวน้อย และมีชื่อจริงว่าสมปอง มีบ้านอยู่ที่พัทลุง เราขับรถพายาย (แม่ยายของผม) ไปเยี่ยมบ่อยๆครั้งหนึ่งน้าสามปล้องไปที่บ้านเราที่ มอ. หาดใหญ่ และพาเราไปดูที่ดินของท่านที่น่าจะอยู่บริเวณนี้ มีบ้านไม้เก่าๆ ที่ท่านให้เขาเช่า และออกปากว่ายินดียกให้ เราจะได้ปลูกคลินิกรักษาคนไข้

ผมบอกสาวน้อยว่า น้าสามปล้องมีหลานที่เอามาเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรม และยังอยู่ในวัยรุ่น ต่อไปเขาก็คงอยากได้สมบัติ ชิ้นนี้ ซึ่งถือว่ามีราคามาก หากเรารับก็เสมือนไปแย่งสมบัติเขา ไม่รับดีกว่า เราจึงเฉยๆ เสีย ไม่พูดถึงที่ดินนี้กับน้าสามปล้อง อีก น่าสามปล้องเสียชีวิตอายุกว่า ๘๐ ปี ถือว่าอายุยืน ส่วนคุณยายสุพร แม่ยายผม อายุถึง ๙๔ ปี

การวิ่งออกกำลัง นอกจากได้ออกกำลังกายแล้ว ยังได้ใช้เวลาพินิจพิเคราะห์สิ่งที่ประสบ บางครั้งก็จินตนาการ กลับไปไกล นำเรื่อน้าสามปล้องมาเล่า เพื่อจะบอกว่า การฝึกฝนตนเองให้เอาชนะความโลภได้ (บ้าง) เป็นลาภอันประเสริฐ ไม่โลภเป็นลาภ เพราะทำให้ชีวิตของผมราบรื่น ได้รับความเชื่อถือกว้างขวางในระยะยาว

จากการวิ่งออกกำลังในเช้าวันที่ ๘ กรกฎาคมนี้ ผมได้ภาพสะท้อนความเสื่อมโทรมของการศึกษาไทยมาให้ดูด้วย

วิจารณ์ พานิช

๑๐ก.ค. ๕๗