*รถไฟฤดูร้อน

กาพย์กลอนสีเทา

ความเศร้าส่วนตัวของข้า

โอ้, วันเวลาแสนสั้น

สำหรับความใฝ่ฝันกระจ้อยร่อย

ข้าคอยละเพ้อครวญ...

**วิ่งตามฝันอ้างว้างกลางแสงแดด

เหมือนว่าวลอยลมกระท่อนกระแท่นบนท้องฟ้า

ลอย

ลอย ลอย ลอย ลอย

ล่องลอย

ร้างลา...

*ข้าต้อยตามความฝันไปไม่หยุดหย่อน

ข้ารอนแรมไปในความว้าเหว่เดียวดาย

ไกลแสนไกล

ไม่มีวันสิ้นสุด

ยิ่งกว่าซังหญ้าแห้งที่หมุนกลิ้งตามสายสม...

**นั่งบนเก้าอี้ เท้าคาง จดบันทึก

เลียบาดแผลกากบาทปฏิทิน

บิน

บิน บิน บิน บิน

กางปีก

แต่ไม่ยอมอ่อนแอวิ่งตาม

ความฝันที่ปลายฟ้า

ณ ดวงตะวันยามเช้า....

..................................

* พิบูลศักดิ์ ละครพล, 2531, ถนนแห่งแสงตะวัน

**ผมเอง, 11 สิงหาคม 2557, ความฝันที่ปลายฟ้า