การได้พบพาบุคคลสำคัญผู้เป็นแรงบันดาลใจ ถึงแม้จะเป็นเวลาสั้น ๆ ในช่วงขณะหนึ่ง
มักจะทำให้เราเกิดความภูมิใจและรู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่งที่ได้มาพานพบ

บันทึกนี้ ขอกล่าวถึงผู้เป็นดั่ง Hero ในดวงใจประจำพื้นที่ความสุขแห่งนี้ที่เรียกว่า Gotoknow

คุณครู แผ่นดิน
เมื่อ 2 ปีก่อนได้พบอาจารย์เป็นครั้งแรก ในวันนี้เป็นครั้งที่ 2 ที่ได้มาพบพา
ครูแผ่นดินเป็นบุคคลที่ทำให้ฉันร้องไห้ได้ ทั้งในขณะที่สุขใจและเศร้าใจ
ครูแผ่นดินนำเสนอเรื่องราวต่าง ๆ ให้ฉันได้เรียนรู้ว่า โลกนี้มีอะไรอีกเยอะแยะมากมายมหาศาลที่เราจะต้องทำ
ทำเพื่อตัวเอง ครอบครัว คนรอบข้าง คนที่เราเพิ่งรู้จัก หรือแม้แต่คนที่เราไม่เคนรู้จักเลยก็ตาม
ช่วงเวลาที่ได้ใช้ร่วมกัน ไม่ว่าจะด้วยสายลมใดพัดพามาพานพบ มันมักจะมีคุณค่าเสมอ ทำให้คิดหวนถึงวันก่อนเก่า ทำให้คิดถึงอนาคตวันใหม่ ทำให้คิดถึงหนทางที่ต้องเดินอีกยาวไกล ทำให้มีกำลังใจในเส้นทาง

ขอบพระคุณคุณครูแผ่นดินคะ

ครูแผ่นดินมักพูดเสมอว่า “ โลกนี้ไม่เงียบเหงา ยังมีเรื่องราวให้คิดถึง ” ตอนนี้ฉันนึกถึงคุณครูค่ะ

คุณครูขจิต ฝอยทอง
ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ได้มาพบเจอกับคุณครูคนเก่ง คนดีท่านนี้ ฉันหวังว่ามันจะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่ได้เจอท่าน
ครูขจิตทำให้ฉันได้เรียนรู้อะไรหลาย ๆ อย่าง โดยเฉพาะเรื่องของการ “ เรียนรู้ ”
การเป็นครู ไม่ใช่ให้เด็กเรียนรู้จากเราเท่านั้น แต่เราต้องเรียนรู้จากตัวเด็ก ๆ เองด้วย การที่เราต้องไปเป็นครูในที่ห่างไกล มันไม่ได้ทำให้เรา เหงา โดดเดี่ยวเสมอไป แต่มันอาจเป็นการเปิดโอกาสให้กายและหัวใจเราได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ นอกเหนือจากตัวเอง

จงเรียนรู้ด้วยการลงมือทำ
เรียนรู้ด้วยการปฏิบัติจริงจัง
เรียนรู้แม้แต่เรื่องเล็กน้อยไปจนเรื่องใหญ่ ๆ
เรียนรู้อย่างตั้งอกตั้งใจ
เรียนรู้ไปอย่าหยุดเรียน

ขอบพระคุณค่ะ

" เพราะการเรียนรู้เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของมนุษย์อีกอย่างหนึ่ง "

คุณครู Wasawat Deemarn

คุณครูท่านนี้ไม่กล่าวถึงคงไม่ได้ เพราะท่านเป็นเหมือนกระต่ายขาวในภาพยนตร์เรื่อง อลิซในดินแดนมหัศจรรย์ ที่เป็นบุคคลที่ชักชวน และนำทางฉันมายัง พื้นที่สุดอัศจรรย์แห่งนี้ ดินแดนแห่งการเรียนรู้ Gotoknow

ครูผู้นี้ไม่ได้สอนให้ฉันเขียนบันทึกเก่ง ไม่ได้สอนให้ฉันเขียนเรื่องราวที่สวยหรู
แต่ท่านสอนให้ฉันรักในการเขียน ศรัทธาในการบันทึกเรื่องราวต่าง ๆ ที่ได้เผชิญและสัมผัส
มีความสุขกับสิ่งที่ตนเองได้เขียนได้บันทึก และสอนให้ฉันแบ่งปันเรื่องราวดี ๆ แบ่งปันความสุขและกำลังใจ ให้ผู้อื่นอีกมากมาย

ขอบพระคุณคุณครู ที่ทำให้ศิษย์คนนี้รู้ถึงคุณค่าของการมีอยู่ของมนุษย์ การได้ทำในสิ่งที่ตนเองรัก สิ่งที่ทำให้ตนมีความสุข และได้แบ่งปันความสุขนั้นให้แก่ผู้อื่นอย่างไม่หวังผลตอบแทน

ขอบพระคุณคุณครูวัสค่ะ

“ พื้นที่ความสุขของเราอาจจะกว้างเท่าสนามฟุตบอลจนถึงแผ่นฟ้า แต่มันจะมีคุณค่าและมีมากยิ่งขึ้น แค่เรารู้จักแบ่งปันให้กับผู้อื่นบ้าง ”