เฮ้อ..คงต้องยอมรับว่าแก่แล้วจริงๆ

      ห่างหายจากการเขียน blog มานาน เพราะตอนนี้ป้าบวมลาออกจากงานประจำแล้ว เพิ่งจะมารู้สึกว่า..ตัวเองช่างตัดสินใจช้าไปจริงๆ ชีวิตมีช่างมีความสุขอะไรเช่นนี้หนอ สุขภาพจิตยอดเยี่ยม รู้สึกว่าตัวเองกระชุ่มกระชวยขึ้นเยอะมีพลังคิดทำโน่นทำนี่ไปเรื่อย

 แหม..ทำให้รู้สึกว่าตัวเองกลับเป็นสาวขึ้นอีกเป็นกองเลย อิๆๆๆ 

      แต่สิ่งที่ทำให้ความมั่นใจในความสาว(ขึ้นเป็นกอง) ของป้าบวม เป็นอันต้องหดหายไปก็เพราะ ไอ้เรื่องความหลงๆ ลืมๆ เป็นเหตุนี่แหละ....ชั้นล่ะเบื่อตัวเองเสียจริงๆกับเรื่องนี้

     เมื่อก่อนเวลาไป Shoping ก็มักจะไปกะ moomi และ she จะคอยเป็นสมองในส่วนความจำให้ป้าบวม แต่เดี๋ยวนี้ป้าบวมลาออกจากงานประจำแล้วเลยต้องฉายเดี่ยว จะไปตอนไหน กลับตอนก็ได้ไหนก็ไม่ต้องมีเวลามากำหนด ฮาๆๆ สบายใจจริง จริ๊ง แต่ว่า...

       ในบันทึก เรื่องคุณนายเอ๋อ ภาค1 ได้เคยเล่าไปบ้างแล้ว มาคราวนี้พอขาดคู่หูไปไหนต่อไหนด้วยก็..แย่ล่ะสิ เพราะไอ้โรคขี้ลืมนี่แหละ ป้าบวมก็ยังคงเป็นหนักกว่าเดิม

  • เพราะเดี๋ยวนี้ป้าบวมก็ยังลืมที่จอดรถเป็นประจำ แต่เดี๋ยวนี้รู้สึกว่าจะเป็นมากกว่าเดิม
  • ลืมแม้กระทั่งรถเข็นในห้าง จอดไว้แล้วเดินไปหยิบของ จะกลับเอาของมาใส่รถเข็น..ตายล่ะหว่าตะกี้ชั้นจอดเอาไว้ตรงไหน ต้องเดินหาให้วุ่นไปหมด นึกแล้วก็ขำตัวเอง
  • บางทีขับรถไปจอดเติมน้ำมันรอๆๆ เอ..ทำไมพนักงานไม่เติมน้ำมันให้สักทีหว่า...ฉุน..นะเนี่ย ลงรถไปกะจะเฉ่งเด็กปั๊มซะหน่อย น้องบอกว่า ก็พี่ไม่เปิดฝาถังน้ำมันให้สักที ผมก็รออยู่..แป๊วววววว!!!

      ไอ้ที่แย่ไปกว่านั้นก็คือ ตอนที่ป้าบวมช่วยแม่เตรียมผักเพื่อทำอาหารขาย อีชั้นก็ปลอกเปลือกแครอทและหั่นแบบสวยงามเสร็จเรียบร้อย จากนั้นก็เก็บเปลือกใส่ตู้เย็นแล้วเอาส่วนเนื้อทิ้งถัง....โอ้มายก๊อต...มารู้ตัวอีกทีตอนที่แม่เรียกหาจะใช้แครอท....โก๊ะ จริงๆ เลยยัยป้าบวมเอ๊ย!!!

      เฮ้อ...คงต้องยอมรับว่าแก่แล้วจริงๆ สิเนี่ย