พุธ 25 มิถุนายน 2557

นอกจาก "หนังสือ" ที่คือเพื่อนที่ดีสุด ของผมแล้ว

GotoKnow ก็เป็นเพื่อนอีกคนที่ดีสุดของผม

ภายในบ้าน GotoKnow จะมีบันทึกที่หลากหลาย และน่าอ่าน

กัลยาณมิตรที่เดินทางด้วยหัวใจการแบ่งปัน ความรัก และการเรียนรู้

ผมโชคดีที่ได้รู้จักทุกท่าน และได้ความรักจากทุกท่านด้วย...

 เมื่อสัปดาห์ก่อน กัลยาณมิตร GotoKnow  ท่านหนึ่ง อยากบริจาคทุนการศึกษาให้เด็กที่ยากจน

ท่านบอกว่า ผมน่าจะรู้จักว่าเด็กคนไหนยากจนที่อยู่ในชุมชน...

แต่ผมไม่ถนัดในการให้ใครๆ มอบเงินผ่านผมเลย...เลยปฏิเสธท่านใจบุญก่อน

ทว่า เมื่อท่านให้เหตุผลว่า...เป็นวันเกิดของท่าน...เงินไม่มากมาย

แต่อยากให้เด็กๆ ในหลายจังหวัด...จึงทำให้ผมตกปากรับคำ

ถึงผมเป็นหมออนามัย แต่ก็ได้ออกเยี่ยมบ้านผู้ป่วย และทำงานเด็กในชุมชนด้วย

ทำให้เห็นว่า ครอบครัวที่ยากจนที่ผมเห็นมีจริง (ทั้งที่ข้อมูล จปฐ. ของตำบลเราไม่มีครอบครัวที่ยากจน)

ผมจึงได้เลือกเด็กเอง แทนที่ถ้าจะมอบทุนให้เด็กในโรงเรียน

คณะครูอาจารย์และทางโรงเรียนจะมีการจัดอันดับของเด็กเรียนดีแต่ยากจนอยู่แล้ว

แต่ทางท่านรองผู้อำนวยการโรงเรียน ที่ทำงานเด็กในชุมชนด้วยกัน

บอกว่า ถ้าเป็นความประสงค์....ท่านรองจะเรียนผู้อำนวยการโรงเรียนให้

ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร...ผมและทางทีม อสม. เลยช่วยกันเลือก

เด็กคนแรก...เป็นโรคหัวใจตั้งแต่เด็ก...พ่อแม่แยกทางกัน อยู่กับย่าแก่ๆ ...สภาพบ้านไม่น่าเป็นบ้าน...ชุมชนไม่ปฏิเสธกับการตัดสินใจของผมเลย

เด็กคนที่สอง...พ่อตายได้สามปีแล้ว อยู่กับแม่...และพี่สาวอายุห่างกันไม่มาก...ครอบครัวนี้เรียนดีทั้งบ้าน....แต่เงินได้จากแม่ที่เก็บผ้กไปขายอย่างเดียว....

แปลกที่ทั้งคู่เป็นเด็กชั้น ป.5

ท่านรอง ผอ. จึงนัดผมวันนี้...และผมก็ว่างวันนี้ช่วงสายๆ ของวัน

ผมเพียงแต่ต้องการมามอบทุนให้เด็ก...มีครูประจำชั้น ได้รูปเด็ก เพื่อให้กัลยาณมิตร GotoKnow ใจดีเห็นเท่านั้น

แต่ปรากฏว่า...เป็นวันประชุมผู้ปกครองนักเรียนหมดโรงเรียน ตั้งแต่อนุบาลถึงมอสาม

ถึงแม้จะเคยมามอบทุนหรือบริจาคท่ามกลางผู้คนมากมายมามากมายเช่นกัน

แต่ผมก็ไม่อยากให้เป็นพิธีการเท่าไหร่....(อยากไปแบบเงียบๆ)

ท่ามกลางผู้ปกครอง และคณะครูอาจารย์...

ผมเห็นแววตาของเด็กทั้งสอง และทุกท่านในห้องประชุมดีใจ

ความดีใจที่เห็นว่า...ยังมีคนในสังคมช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

ด้วยความเป็นคนที่ปิดความลับไม่อยู่....เกือบจะบอกชื่อกัลยาณมิตร GotoKnow ใจบุญให้คนในชมุชนรู้

และถึงแม้ผมไม่ได้เป็นเจ้าของเงินทุน...แต่ผมก็มีความสุขอย่างมากมายเหลือเกิน

ผมกลับจากโรงเรียน...มาทำงานต่อที่อนามัยไม่นาน...ท่านรองผู้อำนวยการ

"ไลน์" ข้อความมาหาผม...และบอกว่า...มีผู้ใจบุญในห้องประชุม เป็นฝรั่ง

ขอมอบทุนให้เด็กต่อยอดอีก...คนละ 1,000 บาท

คงไม่บอกก็คงรู้ว่า...ความรู้สึกของผม...มีความสุขมากมายเพียงไร?

เมื่อตอนเย็นๆ....ผมเปิดเพลงฟังในรถขณะเดินทางกลับบ้าน

เพลง "มากกว่ารัก" ของคุณโรส ศรินทิพย์

"...คนเคยเหงา เคยรู้สึกเหว่ว้า
เคยมองหาความรักนั้นมันอยู่ที่ใด
โลกใบใหญ่เหลือเกิน
มีผู้คนอยู่มากมาย
แต่หัวใจมันกลับเหงาขึ้นทุกที
แต่เมื่อฉันได้พบกับเธอ
สิ่งที่เธอให้ฉันไม่รู้มันคืออะไร
โลกใบใหญ่ใบเดิม
กลับไม่เคยต้องเหงาใจ
แค่ฉันนั้นยังมีเธออยู่ตรงนี้

....หากว่าเธอนั้นคือความรัก
ก็เป็นรักที่ดีจนไม่มีคำบรรยาย
ฉันโชคดีเหลือเกินที่มีเธอเดินข้างกาย
ชีวิตนั้นได้เติมเต็มสิ่งที่ขาดหาย..."

ผมขอมอบบทเพลงนี้แด่...

กัลยาณมิตร GotoKnow ใจบุญท่านนี้

และกัลยาณมิตร GotoKnow ทุกท่าน

และและผู้สร้างบ้าน GotoKnow

ที่ทำให้ GotoKnow เป็นเพื่อนอีกคนที่ดีสุดของผม....และชีวิตของผมนั้นได้เติมเต็มสิ่งที่ขาดหาย...