ค่ำนี้ฉันมีโอกาสบริการพี่อ๊อดนักดนตรีสายตาพิการ
ด้วยการขับรถพามาส่งที่โรงเจเพื่อไปเล่นดนตรีในวันพรุ่งนี้

พี่อ๊อดสายตาพิการมายี่สิบปีแล้ว (พิการภายหลัง)พี่มีครอบครัวมี
ลูกเรียนอุดมศึกษา ๑ คน
เล่นดนตรีเลี้ยงครอบครัว

ฉันสังเกตเห็นความสงบเย็นภายใน
ใบหน้าผ่องใส น้ำเสียงอ่อนโยในตัวพี่อ๊อดที่หาได้ยากในคนปกติ

บางทีคนพิการทางสายตาอาจมีความสุขกว่าคนทั่วไปที่ใจพิการก็
เป็นได้

ขอบคุณพี่อ๊อดนักดนตรีสายตาพิการที่ทำให้ฉันเรียนรู้ว่า
โลกใบนี้ยังมีความงดงามอีกมากมายแม้ในความมืดมิด

                                                ดอกไผ่ ธรรมทิพย์สกุล
                                                ๓ พฤษภาคม ๒๕๕๗