คนเราเกิดมาล้วนปรารถนาความสำเร็จในการดำเนินชีวิต

จะมีมาก มีน้อย หลากหลาย แตกต่างกันไปตามเหตุปัจจัย

ของแต่ละบุคคล ซี่งความมุ่งหวังหรือความสำเร็จที่ว่า

อาจสำเร็จบ้าง ไม่สำเร็จบ้างคละเคล้ากันไปไม่มีความแน่นอน

     เป้าหมายขีวิตของแต่ละคน เปรียบได้ดั่งดอกไม้ที่ปลายทาง

ที่ทุกคนล้วนอยากเก็บมาเด็ดดม เมื่อบรรลุจุดหมายหรือถึงเส้นชัย

แต่จะมีสักกี่คน ที่สามารถไปถึงปลายทางที่หวังไว้ได้ และหยุดชื่นชมไว้เพียงแค่นั้น

เพราะมันจะมีเป้าหมายใหม่ ความต้องการใหม่ๆ เข้ามาเย้ายวน

และชวนให้เกิดแรงขับให้ต้องเดินต่อไปอีกไม่มีที่สิ้นสุดนั่นเอง

     และแล้วสุดท้าย..คนเราก็จะดิ้นรน ขนขวายอยู่ตลอดเวลา

ไม่มีที่สิ่้นสุด ดอกไม้ที่ปลายทางก็ยังคงอยู่ที่ปลายทางเหมือนเดิม

หากไม่หยุดคิดและไตร่ตรองให้ดี เราก็จะดิ้นไปจนวันตาย...

      ถึงเวลาที่จะหันมาทบทวนจุดหมายหรือความสำเร็จของชีวิต

ที่อดีตเราเคยวาดฝันไว้ แล้วถามตัวเองว่า

  • คนเราเกิดมาทำใม
  • แล้วความสุขที่แท้จริงของคนเราคืออะไร
  • แล้วความสุขที่แท้จริงของเราเหมือนหรือต่าง....
  • แล้วจุดที่เรามุ่งไปนั้นใช่หรือไม่
  • ......ฯลฯ   

     ถึงเวลาทื่จะค้องคืดทบทวนแล้ว....อย่าปล่อยให้เวลาผ่านล่วงไปนานไกล

กว่านี้  เพราะสุดท้ายที่ปลายทางนั้น..ไม่มีดอกไม้

บันทึกไปเรื่อยเปื่อย ตามประสาคนที่เคยหลงทาง...