มีผู้กล่าวว่าชีวิตคนเรา ในแต่ละช่วงก็เหมือนแต่ละบทของหนังสือ

สำหรับชีวิตข้าพเจ้า มองย้อนไป ทุกๆ 7 ปี จะมีช่วงเปลี่ยนผ่าน 3 ปี เหมือนแต่ละบทที่มีหน้าคั่น

 บทที่ 1  2523 -2530  ช่วงวัยเด็ก ไร้ความกังวล ณ  จังหวัดแพร่
            3 ปี กับการปรับตัวเข้ากับเมืองใหญ่ ณ จังหวัดเชียงใหม่

 บทที่ 2  2533- 2540  ช่วงวัยเรียน ทุ่มเทกับการเรียน แข่งขันทำคะแนน
             3 ปี กับ preclinic ในรั้วคณะแพทยศาสตร์

 บทที่ 3  2543-2550 ช่วงแห่งการเรียนรู้โลกความจริงของชีวิตแพทย์
            3 ปี  กับชีวิตแพทย์ประจำบ้าน จบแล้วพบทางสามแพร่ง

 บทที่ 4  2551-2557 หลังจากเลือกหนึ่งในสามแพร่ง เข้าสู่การเป็นอาจารย์            
            3 ปี ต่อจากนี้ ข้าพเจ้าได้ย้อนกลับไปที่ทางสามแพร่งอีกครั้ง
            แล้วเลือกอีกหนึ่งในสามแพร่งที่ไม่ได้เลือกเมื่อ 7 ปีก่อน

.........

สำหรับข้าพเจ้า บทที่ 4 ได้จบลงอย่างสมบูรณ์ในตัวมันแล้ว
ไม่มีสิ่งใดติดค้าง เพราะสิ่งที่ปรารถนาจะทำก็ลองทำไปแล้ว
ไม่มีสิ่งใดต้องฝากไว้ เพราะน้องๆ รุ่นใหม่ย่อมนำมาซึ่งสิ่งที่ดีกว่า
ไม่มีสิ่งใดต้องขอโทษ  เพราะมีเพียงคำขอบคุณ
ขอบคุณประสบการณ์ล้ำค่า ของการเป็นอาจารย์

ระบบไม่ผิดอะไร มีดุลยภาพในตัวของมันเอง
ข้าพเจ้าเองต่างหาก ที่ไม่ยินดีปรับตัวเข้ากับระบบ
และใช้ชีวิตตนเองอย่างสมดุลย์

..........
วันที่ 'อาจารย์หมอ ป.' เป็น 'หมอ ป.'

ตื่นเช้าขึ้นมาล้างหน้า
ที่รู้สึกถึงความเย็นชุ่มชื้นสัมผัสใบหน้า
ได้ยินเสียงนกร้องนอกหน้าต่าง
ได้สัมผัสความเย็นบนพื้นกระเบื้อง เมื่อเท้าวางสัมผัส

ได้สัมผัสความอบอุ่นในใจ ที่ ณ วันนี้
ยังมีสุขภาพแข็งแรง
ยังมีครอบครัว คนรัก เคียงข้าง
ยังมีเพื่อนแท้
เท่านี้ก็พอเพียง ที่ข้าพเจ้าจะคั่นบทเพื่อ
"งานสัมฤทธิ์  ชีวิตรื่นรมย์"

เหลือเพียงอดีตของกาลเวลา ที่่จะไม่ย้อนคืนมาอีกแล้ว