เรื่องราวของความสุข เรื่องเก่าๆ เป็นเรื่องที่มีค่าที่ควรจดจำและนำมาเขียนให้ท่านผู้อ่านได้อ่าน ได้มีความรู้สึกเดียวกัน

เรื่องนี้เป็นเรื่องตั้งแต่ 23 ปีที่ผ่านมาแล้ว 

ตอนลูกยังเล็ก  2 คนอายุไล่เลี่ยกัน  ไปที่ไหนมีแต่คนทักว่า  " เป็นฝาแฝดกันหรือคะ "  จริงๆแล้วไม่ใช่ค่ะ  ลูกทั้งสองคน  เกิดหัวปีท้ายปี  ครูอ้อยตัดเสื้อผ้าให้ลูกใส่เอง  จึงตัดสีเดียวกันและแบบเดียวกัน  ถึงแม้ว่าจะไม่มีสีเดียวกัน  เธอทั้งสองก็จะแย่งกัน  เลยตัดให้เหมือนกันไปเลย

ตอนที่คนโตอายุ  4 ปีและคนเล็กอายุ 3 ปี  ครูอ้อยได้พาลูกไปเที่ยวที่สวนเด็กเล่น  ที่มีชิงช้าสวรรค์  ม้าหมุน  ไม้กระดกกระเดก  และอื่นๆ  เธอทั้งสองคนของครูอ้อย  ไม่ใช่เด็กผู้หญิงธรรมดา  เธอซนเหมือนเด็กผู้ชายทีเดียว  และสร้างวีรกรรมไว้หลายครั้งหลายหน  จนครูอ้อยจะขาดใจหลายครั้งเช่นกัน 

ครูอ้อยคนเดียว  ก็ดูแลลูกไม่ทั่ว  ตาก็มองแต่คนเล็กเล่นของเล่นที่สนาม   เจ้าคนโตเล่นที่สนามหญ้ากลิ้งไปกลิ้งมาแบบไม่เคยกลัวเจ็บ  สักครู่ลูกสาวคนโตของครูอ้อยก็เกิดพลัดหลงหายไป

หัวใจของครูอ้อยแทบขาด  รีบเอาลูกคนเล็กใส่เอวไว้  และเดินตามหาลูกคนโตที่ใส่เสื้อสีชมพู  ตาของครูอ้อยกวาดไปทั่วหาเด็กผู้หญิงใส่เสื้อสีชมพู  ใครเดินผ่านไปมา  ครูอ้อยก็ให้เขาช่วยหาด้วย  เที่ยวเดินตามหาจนเหนื่อย  เหงื่อเม็ดโตๆก็ออกมาเต็มตัวไปหมด

 

ครูอ้อยมองหาลูกและตะโกน  "  เอี่ยว  เอี่ยว เอี่ยว  "  เท่าไรก็ไม่เห็น  เดินไปตรงของเล่นชนิดต่างๆที่ลูกชอบไปเล่น  ก็มองไม่เห็น  ครูอ้อยจึงตัดสินใจจะไปแจ้งตำรวจ  เพื่อให้ช่วยตามหา  หรือประกาศหา  หรืออะไรก็ได้  ที่จะได้ลูกกลับคืนมา 

หากกลับไปบ้านตอนนี้   คนที่บ้านต้องเล่นงานครูอ้อยแย่แน่เลย  เรื่องเล่นงานไม่สนใจ  แต่ลูกทั้งคนหายไป  ครูอ้อยเริ่มมีน้ำใสๆหลุดออกมาจากตา  พรั่งพรูออกมา

ครูอ้อยกรีดร้องตะโกน   " ลูกเอี่ยว  ลูกเอี่ยว  "  เจ้าตัวเล็กที่อยู่บนเอว  ก็เรียกตามไปด้วย  ครูอ้อยขำลูกคนเล็กแต่ขำไม่ออกที่ลูกคนโตหายไป

ครูอ้อยวิ่งลุกลน  แหวกฝูงชนและตะโกนสุดฤทธิ์ทั้งๆที่  มีเสียงดนตรี  ดังกลบเสียงครูอ้อยไปหมด 

ครูอ้อยเรียกหาลูกด้วยการตะโกนสุดแรงเกิด  "  เอี่ยว  เอี่ยว  ลูกเอี่ยวของแม่ " อีกครั้งหนึ่ง  จะกี่ครั้งก็ตามตอนนั้นให้เสียงของครูอ้อยหายไปเลย  ครูอ้อยก็จะตะโกนอย่างนี้

ครูอ้อยระเบิดโฮออกมา  และตัดสินใจไปที่ป้อมตำรวจทันที

พอเดินลัดทางลัดออกมา  ครูอ้อยได้ยินเสียงเล็กๆ  เรียก  " แม่  แม่  แม่  ........"

ครูอ้อยมองตามเสียงนั้น  มองไปโดยรอบ    "  แม่  แม่  แม่จ๋า "  นั่นเป็นเสียงลูกของเอี่ยว  ลูกของครูอ้อยนี่  ความรู้สึกตอนนั้น  ดีใจระคนเสียใจที่ยังไม่เห็นลูก  ได้ยินเสียงอีกครั้ง  " แม่จ๋า  แม่จ๋า  หนูอนู่นี่  นี่  หนูอยู่นี่"

ครูอ้อยแหงนหน้าขึ้นไปที่ชิงช้าสวรรค์  ครูอ้อยเห็นลูก  เห็นเอี่ยว  ลูก  ลูก..คือโลกของครูอ้อย  เธอโบกมือไปมาให้น้อง  โบกมือให้แม่  เจ้าตัวเล็กก็เรียกพี่  " เอี่ยว  เอี่ยว "  ทำท่ากระดืบอยากจะขึ้นบ้าง

โฮ ..ครูอ้อยระเบิดออกมา  ครูอ้อยนั่งลงบนพื้นสนามหญ้า  ร้องไห้  โฮ โฮ   ร้อง  ร้อง  โดยที่ไม่อายใครเลย