เมื่อคุณหมอบอกเล่าอาการคุณยายให้ลูกๆหลานๆญาติๆได้ทราบ

ญาติยังคงบอกว่า "เต็มที่ค่ะ คุณหมอ" 

 

ผู้เขียนไม่แน่ใจว่า ทั้งเรา(หมอและพยาบาล) และ ญาติ เข้าใจคำว่า "เต็มที่" ได้ตรงกันหรือเปล่า

เต็มที่ ของเรา ก็คือ "แก้ไขปัญหาผู้ป่วยทุกอย่างตามมาตรฐานแล้ว" 

เต็มที่ ของญาติ ผู้เขียน เข้าใจว่า "ต้องตายไม่ได้"

 

บ่ายแก่ๆ ของวันที่ค่อนข้างยุ่งกับการดูแลผู้ป่วย

ญาติคนไข้คนหนึ่ง ก็เข้ามาสวัสดีผู้เขียน และถามว่า "เต็มที่ กับคุณแม่ผมแล้วใช่ไหม" 

ผู้เขียน ตอบไปว่า "เต็มที่ เต็มกำลังทั้งมัีนสมองและน้ำมือของหมอพยาบาลแล้ว" 

แต่...คุณยาย รับไม่ไหวแล้ว ไม่ตอบสนองใดๆ อวัยวะทุกอย่างล้มเหลว 

 

"ปล่อยไปตามธรรมชาติของมนุษย์ ตามทีคุณหมอ ให้เลือกแล้วกัน" ลูกของคุณยายบอกผู้เขียน

 

เมื่อผู้ป่วยอาการหนักเกินกว่าจะเยียวยา รักษา

"ปล่อยไปตามธรรมชาติของชีวิต" มักจะถูกยกขึ้นมาปรึกษาหารือกันระหว่างทีมดูแลผู้ป่วยและญาติ ในห้องไอซียู 

หากญาติต้องการ "ฝืนธรรมชาติ" ก็ต้อง ฝืน 

หากไม่ต้องการ "ฝืนธรรมชาติ" ก็ไม่ต้องฝืน 

เรามักจะยึดญาติเป็นศูนย์กลาง เสมอ

 

ผู้เขียน เคยบอก คุณหมอที่ดูแลผู้ป่วยว่า "หากเป็นพี่ อย่าฝืนนะ" 

ก็มักจะได้คำตอบว่า "คนรอบข้างของพี่ ก็ขอให้ฝืนอยู่ดี วินาทีเดียว ยังต้องการเลย" 

 

ใช่แล้ว วินาทีเดียว ก็ขอให้คนที่เรารัก ได้มีลมหายใจต่อด้วยเถอะ 

ธรรมชาติของชีวิต "เราขอเต็มที่เสียก่อน" แม้....ไม่มีใคร สามารถฝืนธรรมชาติได้ 

 

เต็มที่กับชีวิต ก่อนสิ้นลมหายใจ คงเป็นเรื่องจริงก็ตรงวาระสุดท้ายของชีวิต นี่กระมัง