กาพย์ยานี ๑๑ : “เขาท่านต่างก็ไทย”

"พี่หนาน"
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

๒๙/๐๑/๒๕๕๗

**********

 ภาพประกอบจาก  http://www.posttoday.com

 

กาพย์ยานี ๑๑  :  “เขาท่านต่างก็ไทย”

            น้ำตา อุทาหรณ์              ผู้จากจร ก่อนกล่าวลา

ให้เห็น เป็นกังขา                         เหตุใดนา มาหน่ายหนี

            ยิงกัน สนั่นเมือง             เกิดจากเรื่อง เคืองฤดี

เกลียดชอบ ระบอบนี้                   ถึงกับมี บัญชีดำ

            เมืองฟ้า ในคราหนาว       เกิดเรื่องราว ทุกเช้าค่ำ

ลำบาก แสนตรากตรำ                  ชนถลำ ทำชั่วดี

            เหตุใด มิฟังเสียง           ตั้งจิตเที่ยง เลี่ยงวจี

โต้ตอบ กันแบบนี้                      ล้วนแต่มี คดีกัน

            เขาไทย ท่านก็ไทย        คุยกันได้ ใช่เหยียดหยัน

แบ่งแยก แตกต่างกัน                   สีใดนั้น ไม่เท่า “ไทย”

            การเมือง เรื่องกำหนด      อย่าคิดคด หมดสมัย

คิดต่าง ห่างแคบได้                     แต่ทำไม “ต้องฆ่า” กัน.

 

ชีวิตทุกชีวิตมีคุณค่าในความเป็น "คน" เท่า ๆ กัน  เราท่านต่างก็ "รักตัว กลัวตาย รักสุข เกลียดทุกข์ มีผู้อยู่ในความรับผิดชอบเหมือนกัน"...เหตุไฉนต้องฆ่ากันเพียงเพราะเรื่องของความคิดเห็นที่แตกต่างกันด้วยนะ...

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน กาพย์ กลอน โคลง ฉัน ค่าว



ความเห็น (5)

เขียนเมื่อ 

สะเทือนใจมากครับ กับการจากไปของคนดี
ผู้เสียสละ เพื่อการศึกษา เพื่อสังคม...มาโดยตลอด

ครอบครัว พ่อ แม่ ภรรยา และลูกสาววัย 5 ขวบ ละครับ...จะเป็นอย่างไร
ขอแสดงความอาลัย และเสียใจกับเหตุการณ์ในครั้งนี้ด้วยครับ
ขอให้เป็นครั้งสุดท้าย อย่าให้มีใครต้องสูญเสียอีกเลยครับ

ขอบคุณครับ...

เสียดายต่อการจากไปในครั้งนี้

เขียนเมื่อ 

ขอขอบคุณสมาชิก ครู อาจารย์ทุกท่านที่ให้กำลังใจมาก..

อ.นุ
นาง นงนาท สนธิสุวรรณ
แสงแห่งความดี
บุษยมาศ
Yanyong-P

...เสียดายคนดีจริงๆ ครับ อ.นุ และคุณแสงแห่งความดี..ขอบคุณมากครับ

เขียนเมื่อ 

อยากให้ทั้งหมดทุกกลุ่มทุกพวกได้อ่านและพิจารณาด้วยเหตุผล ไม่มีอัตตาความยึดมั่นแล้ว เขาหน้าจะตาสว่างครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ

prayat duangmala

ที่ให้กำลังใจและร่วมแสดงความเห็นมากครับ...คนสมัยนี้ ยิ่งมีการศึกษาสูงยิ่งมี อิด อีโก้ ซุปเปอร์อีโก้กันมากขึ้นที ไม่ใคร่จะรับฟังเสียงของคนอื่นกันเท่าที่ควร มองคนที่ไม่เห็นกับกลุ่มของตนเป็นศัตรูไปเสียหมด...จะพูดจะอธิบายอย่างไรก็ไม่รับฟัง...แล้วจะก่อให้เกิดความสงบสุขได้อย่างไร ในเมื่อความคิดความอ่านของพวกเราเป็น มิจฉาทิฏฐิกันแบบนี้...