บันทึกถึงแม่ (2) : ฉันรักเธอ


ช่วงเวลาที่ว่านี้ ถือเป็นห้วงเวลาที่ผมมีความสุขมากเป็นพิเศษอีกช่วงหนึ่งของชีวิตก็ว่าได้ เพราะได้ใช้ชีวิตอยู่กับแม่และพ่ออย่างมากมายก่ายกอง เสมือนได้กลับไปเป็นเด็กชายตัวน้อยๆ ที่มีแม่และพ่อคอยดูแลโอบอุ้มอยู่ไม่ห่าง

วันอังคารที่  ๒๒ธันวาคม  ๒๕๕๓  ถือเป็นวันสิ้นสุดครบรอบปี และเป็นวันขึ้นปีใหม่ในทางโหราศาสตร์สากล ซึ่งในวันนั้นของปีนั้นผมได้เขียนบันทึกที่มีชื่อว่า “ฉันรักเธอ” http://www.gotoknow.org/posts/322248  ขึ้นมาในราวๆ ๔ ทุ่มต้นๆปัจจุบันมีการเข้าอ่าน หรือเข้าเยี่ยมชมจำนวน ๑,๐๑๕ ครั้ง


บันทึกที่ว่านี้  ผมเขียนถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมรักเธออย่างมากมายที่สุด เขียนขึ้นในขณะที่เธอนอนหลับไปแล้ว 

ช่วงเวลานั้น เธอ-ที่หมายถึงแม่ย้ายมาพักผ่อนด้วยการใช้ชีวิตกับผมที่มหาสารคามร่วมสองเดือนเต็มเลยทีเดียว  แม่ไม่ได้มาคนเดียวแต่พ่วงพาพ่อมาเป็นเพื่อนด้วย 

ช่วงเวลาที่ว่านั้นเป็นช่วงเวลาที่ผมได้ใช้ชีวิตอย่างใกล้ชิดกับแม่และพ่อ  เราได้ทานข้าวเช้าและข้าวเย็นด้วยกันแทบทุกวัน เว้นแต่วันไหนจะติดราชการเท่านั้นถึงจะไม่ได้ทาน  

ช่วงเวลาที่ว่านั้น พ่อและแม่สู้ทนกับภาระอันหนักหน่วงหลายอย่าง  ผมจึงไปรับท่านมาพักผ่อน และเยียวยาสร้างแรงใจร่วมกันอีกครั้ง  โดยมีมหาสารคาม เป็นบ้าน หรือโรงเรือนแห่งการบ่มเพาะพลังชีวิต

ช่วงเวลาที่ว่านี้  ถือเป็นห้วงเวลาที่ผมมีความสุขมากเป็นพิเศษอีกช่วงหนึ่งของชีวิตก็ว่าได้ เพราะได้ใช้ชีวิตอยู่กับแม่และพ่ออย่างมากมายก่ายกอง  เสมือนได้กลับไปเป็นเด็กชายตัวน้อยๆ ที่มีแม่และพ่อคอยดูแลโอบอุ้มอยู่ไม่ห่าง 

ขณะเดียวกันก็เป็นห้วงเวลาที่ผมได้ดูแลแม่กับพ่ออย่างใกล้ชิดไม่แพ้กัน  ได้สังเกตในยามท่านหลับว่าใบหน้าของท่านทั้งสองยังคงปล่อยวาง หรือครุ่นคิดกับชีวิต และห้วงเวลานั้นนั่นแหละที่ทำให้ผมไม่อยากเดินทางไปไหนเลย  อารมณ์ความรู้สึกมีแต่อยากกลับบ้านและกลับบ้าน  อยากทานข้าวร่วมกับแม่และพ่อ ตกดึกก็มีโอกาสได้ห่มผ้าให้กับท่าน และอื่นๆ อีกจิปาถะ...

 

 


ครับ, ย้อนกลับมายังเรื่องราวการผมเขียนบันทึก “ฉันรักเธอ” อีกครั้ง  ซึ่งบันทึกนี้ผมเขียนให้กับ “แม่”โดยตรง  เขียนด้วยเจตนาอันบริสุทธิ์  เขียนเพื่อเยียวยาตัวเองที่ไม่กล้า หรือเขินอายที่จะบอกกับท่านผ่านคำพูดเหมือนคนอื่นๆ ที่กระทำต่อต่อแม่ผู้เป็นที่รักอย่างไม่เขินอาย 

แต่ก็แทบไม่น่าเชื่อว่าวันเวลาล่วงมาจนถึงวันที่ ๒๔ ธันวาคม ๒๕๕๖ ซึ่งเป็นวันที่แม่จากผมไปโดยที่มิทันได้บอกรักและเอ่ยลากันใดๆ ต่อกัน  และห้วงเวลาที่ว่านั้นก็ตรงกับวันอังคารเช่นเดียวกับเมื่อหลายปีก่อน (๒๒ ธันวาคม ๒๕๕๓) อันเป็นวันสิ้นปีตามโหราศาสตร์สากลนั่นเอง 

เมื่อวาน (๖ มกราคม ๒๕๕๗)  ผมเหมือนถูกสะกิดจากบางสิ่งบางอย่างให้หวนกลับไปอ่านเรื่องราวของแม่ที่ผมเขียนไว้ใน G2K  ซึ่งบันทึกที่ว่านั้นก็ถูกเลือกขึ้นมาโดยมิอาจคาดเดาล่วงหน้าได้...

ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไร และอะไรเกี่ยวโยงกันอย่างไร หากแต่การหวนกลับไปอ่านบันทึกที่ว่านั้นก็ทำให้ผมต้องนั่งร้องไห้อีกรอบ เป็นการร้องไห้ในช่วงพักเที่ยงที่ใครๆ ออกไปทานข้าวกันหมดแล้ว

ครับ, แปลกแต่ก็จริง บันทึกที่ว่านั้น ตรงกับวันอังคาร, เดือนเดียวกัน, (ธันวาคม)  ผิดก็แต่วันที่คลาดเคลื่อน และเลขสองตัวสุดท้ายของบันทึกก็เป็น ๔๘ ซึ่งตรงกับบ้านเลขที่ผมพอดี มิหนำซ้ำยังเป็นเลขหวยสองตัวที่ออกหลังจากวันที่แม่เสียอีกต่างหาก --

เช่นเดียวกับเวลาสี่ทุ่มของการเขียนบันทึกนั้น ก็ตรงกับห้วงเวลาที่เราตัดสินใจถอดสายออกซิเจนออกจากแม่ และผมก็เป็นคนถอดสายนั้นด้วยมือของผมเอง !  ซึ่งก่อนถอดนั้น ผมบอกกับแม่ต่อหน้าญาติๆ ว่า "ถ้าแม่ไหว ก็ขอให้แม่สู้  แต่ถ้าแม่ไม่ไหว แม่เจ็บ แม่ปวด แม่ก็อย่าสู้..และอย่าห่วงใดๆ..."

 

 

และนี่คือ กลอนที่ผมเขียนถึงแม่ในปีนั้น --

 

ฉันรักเธอ
เธอเลิศเลอกว่าใครอื่น
เธอเป็นโมงยามอันหวานชื่น
ปลุกให้ฉันระริกรื่นเสมอมา

เธอก็รักฉัน
แม้บางครั้งดูเหมือนว่า
ฉันละเลยและเฉยชา
แต่เธอกลับยิ้มร่าต่อความรัก

จากนี้ไป
ท่ามวิถีแห่งใจที่หน่วงหนัก
เถอะปล่อยวางและผ่อนพัก
ฉันจะปกปักษ์ดูแลเธอ 

เราจะอด,อิ่มไปด้วยกัน
เธอรู้มิใช่ถ้อยคำอันพร่ำเพ้อ
แต่มันคือความฝันอันเลิศเลอ
ที่เราต่างปรารถนาเจอเคียงข้างกัน 

ฉันจะเล่านิทานที่เธอเคยเล่า
ฉันจะพาเธอนับดาวบนฟ้านั่น
ฉันจะซักผ้าให้เธอในแต่ละวัน
เหมือนที่เธอทำให้ฉัน-เสมอมา 

ฉันจะห่มผ้าให้เธอในยามนอน
ใกล้ไกลจะพาเธอไปพักผ่อนให้เริงร่า
เหมือนที่เธอเคยทำให้ฉันเสมอมา

ณ ลานดิน,ลานหญ้าหน้าบ้านเรา 

ฉันรักเธอ
จากนี้ไปแม้ต้องเจอแต่ความเศร้า
รักของฉันจะยังเป็นเช่นดั่งเงา
ติดตามเธอไปทุกก้าว-จงมั่นใจ !

คำสำคัญ (Tags): #แม่มา ปรีวาสนา
หมายเลขบันทึก: 558427เขียนเมื่อ 7 มกราคม 2014 08:55 น. ()แก้ไขเมื่อ 7 มกราคม 2014 09:21 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลงจำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (9)

ความรักของอาจารย์น่าทนุถนอมมากเลยนะครับ

แม่...และความรักที่ยิ่งใหญ่ทั่วฟ้าจบดิน

เข้มแข็งนะครับอาจารย์

ขอแสดงความเสียใจต่อการจากไปของท่านด้วย. จริงๆ ครับ

ขอร่วมคาราวะต่อการจากไปของท่านด้วยครับอาจารย์

ขอแสดงความเสียใจอีกครั้งหนึ่งนะครับ คุณแผ่นดิน ...

เสียใจด้วยนะคะ...แต่นี่คือ วิถีของการที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์คะ...และ "แม่" ก็ยังอยู่กับเราเสมอค่ะ ต่อให้จากกันไปนานสักแค่ไหน?...แม่อยู่ในใจเราตลอดเวลา...

ขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะท่านอาจารย์ ขอให้คุณแม่ของอาจารย์พักผ่อน สงบสุขค่ะ

ขอแสดงความเสียใจด้วยจ้ะอาจารย์ เป็นสัจธรรมที่ลูก ๆ ทุกคนต้องเจอะเจอ จ้ะ

ไม่มีรักใดจะเป็นรักแท้และบริสุทธิ์เท่ารักที่มีต่อพ่อและแม่

ทราบข่าวรู้สึกตกใจ ขอแสดงความเสียใจอีกครั้งค่ะอาจารย์

เข้มแข็ง เป็นกำลังใจค่ะ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี