วิชาผู้ใหญ่...

             สำหรับบันทึกนี้ ขอใช้ชื่อบันทึกว่า "วิชาผู้ใหญ่" ก็แล้วกันนะคะ...พอดีเข้าไปอ่านบันทึกของ ดร.จันทวรรณ เห็นว่า...เป็นหัวข้อบันทึกที่ดี ก็เลยขอเขียนไว้ให้กับเด็ก ๆ รุ่นหลังจากฉันได้อ่านกันเล่น ๆ ก็ได้นะคะ...อาจมีหรือไม่มีประโยชน์ก็ได้...แล้วแต่จะคิดและนำไปใช้ในชีวิตประจำวันค่ะ...

         บทเรียนชีวิตของแต่ละคนที่ได้เกิดมาอยู่บนโลกใบนี้ แต่ละคนนั้น มีทั้งเหมือนและก็แตกต่างกันในบางเรื่อง...บทเรียนชีวิตเป็นเหมือน "ครู" ของเราอีกคนหนึ่ง...(ฉันเชื่อเช่นนั้น เพราะว่า ฉันเคยได้รับบทเรียนชีวิตของฉันมาแล้ว)...เด็ก ๆ อย่างพวกเธออาจไม่รู้จัก หรือยังนึกไม่ถึงว่า...เธอเกิดมาเพื่ออะไร? เธอเกิดมาทำไม? ชีวิตหมายถึงอะไร?...เธออาจรู้เพียงแต่ว่า..."เธอเป็นเด็ก...มีหน้าที่เรียนหนังสือ...และก็มีชีวิตที่สนุก ๆ ไปวัน ๆ หนึ่ง"...

         แต่นั่นเป็นเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งของชีวิตของเธอ...สิ่งที่เธอรู้อาจไม่เท่าที่ฉันได้รู้ เหตุเนื่องมาจาก "ประสบการณ์" + "ภูมิรู้" ที่ฉันแก่กว่า มีอายุเกิดมาบนโลกใบนี้มากกว่าเธอ...แต่ฉันก็เชื่อว่า...เมื่อพวกเธอเติบโตขึ้น...เธอก็จะมีประสบการณ์ + ภูมิรู้ ของชีวิตเพิ่มมากขึ้น...อาจเท่าหรือไม่เท่ากับตัวของฉัน...เพราะใช่ว่าแต่ละคนเกิดมาแล้วจะต้องมี "ประสบการณ์ + ภูมิรู้" ที่เหมือนกัน...(สำหรับภูมิรู้ ในความหมายของฉัน ๆ จะหมายถึง ภูมิรู้ในด้านทักษะชีวิตมากกว่า...) คนเราเกิดมาใช่ว่าจะเรียนรู้ให้ได้มาซึ่งปริญญาบัตรเท่านั้น...แต่คนเราจะต้องมีภูมิรู้ในด้านการใช้ชีวิตให้อยู่ได้อย่างมีความสุขบนโลกใบนี้ให้ได้ โดยไม่เบียดบังความสุขของผู้อื่น...ไม่ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน...ไม่คิดอิจฉา ริษยา ยามที่ผู้อื่นได้ดี มีความสุข...คนเราเกิดมาต้องพลอยยินดี ๆ กับผู้อื่นที่ผู้อื่นมีความสุข ฯลฯ...

         หลักต่าง ๆ เหล่านี้...ในตอนที่ฉันเป็นเด็ก ๆ ฉันก็ไม่ทราบหรอกว่า คืออะไร? แต่เมื่อฉันได้เติบโตขึ้น ฉันจึงรู้ว่า..."หลักต่าง ๆ เหล่านี้ มาจากคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า"...ฉันเคยเปรียบเทียบกับตนเองในการกระทำของฉันเอง...เรียกว่า "ฉันทดลองทำด้วยตัวของฉันเอง"...เมื่อตอนเป็นเด็ก ๆ ฉันเคยว่า นินทา คนอื่น แต่ผลสุดท้าย...ฉันคิดดูว่า..."ฉันเองไม่มีความสุข"...ฉันทำใจไม่ได้ ที่เห็นเพื่อนของฉันทุกข์...เห็นเขาเดือดร้อน...อาจเป็นเพราะ "ภายในใจ" ของฉันไม่ใช่คนที่คิดร้ายมากกว่า...ยามที่ฉันเติบโตขึ้น...ฉันแยกแยะออกว่า..."สิ่งใดดี สิ่งใดไม่ดี" ฉันจึงเลือก ๆ ที่จะทำแต่สิ่งที่ดี ๆ...มากกว่าสิ่งที่ไม่ดี...

         เหตุที่ฉันเลือกทำในสิ่งที่ดี เนื่องมาจาก..."เมื่อทำแล้วฉันสุขใจมากกว่า" ฉันจึงเลือกทำแต่สิ่งที่ดี ๆ ให้กับชีวิต เพราะเมื่อทำแล้ว "ใจของฉันเกิดสุข"...สิ่งนี้ ไม่มีใครบอกใครได้...ขึ้นอยู่ว่า คน ๆ นั้นจะนำไปปฏิบัติกับตนเองมากกว่า...บนโลกใบนี้...บทเรียนชีวิตเป็นสิ่งสำคัญต่อการดำรงชีวิตในยุคนี้มาก ๆ...บทเรียนที่ดีก็จะเป็นครูที่ดีต่อเรา...บทเรียนที่ไม่ดีก็จะเป็นครูให้กับเราเช่นกัน เพื่อใช้สำหรับแยกแยะว่า...ต่อไปเราควรหรือไม่ควรทำสิ่งใดเพื่อที่จะให้เราเกิดสุขภายในใจมากกว่า...

         อย่าลืมว่า!!! คนเราทุกเกิดที่เกิดมาบนโลกใบนี้นั้น...มีต้นทุนชีวิตที่ไม่เหมือนกัน บางคนเกิดมาจากครอบครัวที่อบอุ่น บางคนเกิดมาจากครอบครัวที่มีปัญหา เช่น พ่อแม่แยกทาง พ่อแม่แตกแยกกัน ไม่มีผู้อุปการคุณบ้าง ฯลฯ มากมายปัญหาที่แต่ละคนพบมาไม่เหมือนกัน...ภูมิคุ้มกันในเรื่องของ "ความอบอุ่น" ภายในใจจึงทำให้คนเราเกิดมามีความแตกต่างกัน...ที่สิ่งหนึ่งที่คนเราจะมีเหมือนกันได้นั้น นั่นคือ...การกระทำ...กระทำในสิ่งที่ดีต่อตนเอง ต่อสังคม ต่อประเทศชาติ เพราะถ้าคิดทำไม่ดี สิ่งไม่ดีจะไม่ดีต่อตนเอง ต่อสังคมและต่อประเทศชาติเช่นกัน...

         การใช้ชีวิตก็เช่นกัน...ใช่ว่า เมื่อจบปริญญาแล้วก็จะสำเร็จ...หาใช่ไม่ สิ่งที่ได้ คือ ใบปริญญาบัตร ซึ่งใช้ในการดำรงชีพ แต่ใบปริญญาชีวิตล่ะ ถือว่า "ยังทำไม่สำเร็จ" ชีวิตที่จะสำเร็จได้นั้น นั่นคือ "ความสุข" ในชีวิตมากกว่าสิ่งอื่น พวกเธอคงไม่ปฏิเสธหรอกนะว่า...พวกเธอไม่ต้องการความสุข...แต่ความสุขที่แท้จริง นั่นคืออะไร? ตอนนี้เธอยังเป็นเด็กเธอยังคงไม่คิดหรอกว่า...มันคืออะไร? ฉันคิดว่า...เมื่อเธอเติบโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น เธอจะทราบดีเองว่า "ความสุข" ที่แท้จริงในชีวิต นั่นคืออะไร?...เพราะบางเรื่องราว มันไม่สามารถบอกหรือสอนพวกเธอได้ นอกจาก...ให้พวกเธอได้เรียนรู้กับสิ่งเหล่านั้นเอง...ซึ่งเรียกว่า "บทเรียนชีวิต" นั่นไง!!!...เมื่อพวกเธออ่านดูแล้ว...อาจดูเหมือนว่ามันเป็นเรื่องที่หนัก...แต่นี่คือ "ความจริง" ๆ ของชีวิตที่ทุก ๆ คนต้องได้พบเจอกับตนเองทุก ๆ คน

         สำหรับปีใหม่ ๒๕๕๗ ปีนี้...ฉันก็ขอให้พรให้กับพวกเธอจงมีแต่ความสุข สมหวังในสิ่งที่พวกเธอหวัง...มีสุขภาพที่แข็งแรง เป็นคนดีต่อตนเอง ต่อคนรอบข้าง ต่อสังคมและต่อประเทศชาติก็แล้วกัน...อย่าลืมว่า!!! ถ้าพวกเธอแข็งแรง เป็นคนดีต่อสังคม ก็จะทำให้ประเทศชาติมีความเข้มแข็งและแข็งแรงขึ้นด้วย...ไม่ใช่ดีต่อใคร คงเป็นผลดีต่อตัวพวกเธอเอง ต่อลูก - หลานของเธอเช่นกัน :):)

 

 

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่าน "วิชาผู้ใหญ่" จากบันทึกนี้ค่ะ :):)

บุษยมาศ  แสงเงิน

๓ มกราคม ๒๕๕๗