...ข้าต้อยตามความฝันไปไม่หยุดหย่อน

ข้ารอนแรมไปในความว้าเหว่เดียวดาย ไกลแสนไกล ไม่มีวันสิ้นสุด

ยิ่งกว่าซังหญ้าแห้งที่หมุนกลิ้งตามสายสม...

 

ถ้อยคำของผู้เขียนเรียบๆ เรียงๆ อย่างธรรมดา...แต่เมื่อมาเรียงร้อยกลับทำให้ความธรรมดาเหล่านั้น

กลายเป็นถ้อยคำที่มีพลังมหาศาล และสามารถกลืนลึกลงสู่ก้นบึ่งหัวใจของคนทุกคน

ไม่แปลกเลยที่ผู้เขียน หรือกวีท่านนี้...จะได้รับ Eminent Poet International ประจำปี ค.ศ. 1988

 

ถนนแห่งแสงตะวัน...

เป็นกวีอีกเล่มหนึ่ง...ที่ผมโปรดปรานมาก...อ่านวนไปวนมาหลายร้อยเที่ยว

แต่ละเที่ยวให้ความรู้สึกแตกต่างกันไป...ราวกับการเดินทางไปในสถานที่แปลกใหม่ต่างๆ

 

ในยามฤดูหนาวเช่นนี้...เมื่ออ่านบนกวีตอน “ชีวิต” ยิ่งเข้ากับฤดูกาลและฤดูใจอย่างยิ่ง

 

...คร่ำครวญประหนึ่งสายลมหนาว

ยืนยาวยิ่งกว่าขุนเขาและกาลเวลา

ไร้อาณาเขตและยิ่งใหญ่

 

บนถนนไร้ชื่อในดินแดนแปลกหน้า

ข้ามะรุมมะหราไปอย่างเป็นสุข

แต่บนทางแห่งเจ้า

ข้ากลับโง่เง่าและตุหรัดตุเหร่....

 

...อยากให้ทุกท่านได้อ่านจังครับ...สุขสันต์กับการอ่านนะครับ....

 

.....................................

...ถนนแห่งแสงตะวัน…..
ผู้เขียน :  พิบูลศักดิ์  ละครพล

สำนักพิมพ์ : วลัยลักษณ์
พิมพ์ครั้งที่ 1 ปีที่พิมพ์ : 2531 จำนวน 62 หน้า